Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί! «Οι “νέοι πατέρες” θέλουν να ξεφτιλίσουν την πίστη μας»!


Γράφει ο Διομήδης Χ. Σταμάτης, Ph.D. Πρωτοψάλτης Καθεδρικού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Μητροπόλεως Detroit, Michigan U.S.A., Καθ. Παν/ου και παγκόσμιος σύμβουλος ποιότητος

Με μεγάλη μου λύπη εδιάβασα στο φύλλο 2188 του Ορθοδόξου Τύπον τις θέσεις του «Πρωτειομανή», στο άρθρο «Διάλογος μετά Πρωτειομανούς» της πρώτης σελίδος, του ιατρού Γεωργίου Καραλή.

Επιστήμονες Θεολόγοι και κληρικοί που θεωρούν τους εαυτούς τους ως Ορθοδόξους, επιμένουν να αλλάξουν την πίστη και την παράδοση των Ορθοδόξων Χριστιανών. Πως είναι δυνατόν οι ποιμένες να γίνονται λύκοι και εμείς τα πρόβατα να τους ακολουθούμε και να τους προσαγορεύουμε «Παναγιώτατε», «Σεβασμιώτατε», «Θεοφιλέστατε», «Σεβαστοί Πατέρες», τίτλοι που δεν αρμόζουν σε αυτούς που πολεμούν την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν –την Ορθοδοξίαν.

Πώς είναι δυνατόν να ακούμε ομιλίες τους, να αγοράζουμε βιβλία τους, όταν ισχυρίζονται ότι οι Άγιοι Πατέρες λύσανε τα προβλήματα της εποχής τους και όχι τα σημερινά; Λυπούμαι πολύ, διότι αυτοί οι λεγόμενοι «νέοι
πατέρες» αγνοούν ότι οι Πατέρες που εμείς τιμούμε και διαβάζουμε, οι άγκυρες της πίστεώς μας είναι «αστέρες πολύφωτοι, του νοητού στερεώματος της μυστικής Σιών, οι ακαθαίρετοι πύργοι», όπως αποκαλούνται στο δοξαστικό των Πατέρων, ήχος πλ. Δ.

Αυτοί ήσαν και παραμένουν οι ασάλευτοι Πατέρες, που δογμάτισαν την πίστη μας σε πολλά σύγχρονα θέματα π.χ. εκτρώσεις, ομοφυλία, καύση νεκρών, ενδυμασία (ρούχα για άνδρες και γυναίκες) και άλλα πάρα πολλά θέματα, που σήμερα είναι στην μόδα.

Αυτοί οι “νέοι πατέρες” ισχυρίζονται ότι δεν είναι αληθής ο ισχυρισμός μας ότι μόνον εμείς οι Ορθόδοξοι αποτελούμε την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν, ενώ οι Ρωμαιοκαθολικοί και Προτεστάντες είναι αιρετικοί, θέση που διχάζει τον κόσμο και αντίθετη με το πνεύμα της εποχής μας.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι πρεσβεύουν.
1) Μία είναι η Εκκλησία, διότι ο Χριστός μία Εκκλησία δίδαξε και εθεμελίωσε με το Αίμα Του.

2) Ο Χριστός ο ίδιος είπε «Εγώ είμαι το άλφα και το ωμέγα» δηλαδή (Ιωάν. 22. 13. Τίποτε άλλο δεν πρέπει να προσθέσετε η να αφαιρέσετε).

3) Η Εκκλησία ήταν πραγματικά μία για όλους τους πιστούς στο ξεκίνημα του Χριστιανισμού. Δυστυχώς όμως στην συνέχεια πολλοί τόλμησαν να παρέμβουν σε όσα εδίδαξε ο Χριστός και οι αυτόπτες αψευδείς μάρτυρες της διδασκαλίας και των θαυμάτων Του, Απόστολοι και οι επόμενοι αυτών Πατέρες, με δίκες τους θεωρίες, όπως οι Αρειανοί, Μονοφυσίτες, οι Κόπτες και άλλοι.

Το 1054 ο Πάπας Λέων IX εκήρυξε μεταξύ άλλων ότι η Θεία Ευχαριστία πρέπει να γίνεται με αζύμωτο ψωμί και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σερουλάριος αρνήθηκε.

Έτσι άρχισαν τα αναθέματα και το Μεγάλο Σχίσμα, μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών. Βέβαια υπήρχαν και άλλοι λόγοι για το σχίσμα.

Ο Γουΐκλιφ (Wycliffe 1330-1384), ένας από τους φιλοσόφους, θεολόγους, καθηγητής στην Οξφόρδη (Oxford) άρχισε να προκαλή την Παπική «εκκλησία» της εποχής για θέματα κληρικών (privileged status of the clergy). Δηλαδή, άρχισε να κατηγορή την πολυτέλεια, μεγαλοπρέπεια των τοπικών εκκλησιών και ιδιαίτερα τις τελετές τους.
Ήταν ο πρώτος θεολόγος που πρότεινε με ζήλο την μετάφραση της Αγίας Γραφής στην κοινή (ομιλουμένη) γλώσσα.

Το 1546, ο ιερέας Λούθηρος έφυγε από την καθολική κουλτούρα και άρχισε τον Λουθηρανισμό. Αργότερα, ο Κάλβην (Calvin, 1509-1564) και ο Γουέσλυ (Wesley 1703-1791) διετύπωσαν τις δίκες τους θεωρίες και άρχισαν τα πρώτα βήματα των Βαπτιστών (Baptists (Reformers)). Μέχρι σήμερα ακόμη χωρίζονται. Κατά το Pew Research Center υπάρχουν περίπου 30.000 θρησκευτικά δόγματα -Ομολογίες (Christian Denominations).
Αξίζει να σημειώσουμε εδώ ότι αυτοί, που δημιούργησαν τα προβλήματα τότε ήσαν κληρικοί και θεολόγοι -όπως και σήμερα αυτοί, που δημιουργούν φασαρίες στην Ορθοδοξία είναι κληρικοί και θεολόγοι.

Τότε όμως αυτοί έφυγαν και δημιούργησαν δική τους θρησκεία. Είχαν “μπέσα και πεποίθηση” για αυτά που έλεγαν. Έκαναν αυτό που πίστευαν αν και αυτό ήταν λάθος.

Είναι πάρα πολύ χαρακτηριστικό να σημειώσουμε εδώ ότι ο άθεος Γάλλος φιλόσοφος Βολταίρος (Voltaire 1694-1778), – είπε το 1756 «ότι η εκκλησία της Ρώμης [μετά το σχίσμα] δεν είναι ούτε Αγία, ούτε Ρωμαία, αλλά ούτε αυτοκρατορία».

Μας υπενθύμισε μία άλλη φορά την συνθήκη της Βενετίας – Treaty of Venice in 1177. Με αυτήν την συνθήκη τελείωσε ο δεκάχρονος πόλεμος αφήνοντας α) τον Ρωμαίο αυτοκράτορα σε ήττα και β) το Παπικό κράτος να οργανωθή ως ανεξάρτητο κράτος -Βατικανό.

Σήμερα “οι καινούργοι πατέρες και θεολόγοι” θέλουν να αλλάξουν την πίστη μας, αλλά να κρατήσουν το όνομα και να λέγονται Ορθόδοξοι.

Αυτό όμως είναι αδύνατον, διότι ορθοδοξία σημαίνει ορθή δόξα, δηλαδή ορθή πίστη. Αυτό το όνομα το κράτησαν οι Χριστιανοί, που ακολουθούσαν την ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ, όπως την πήραν από τον Χριστό, τους μαθητάς Του και τους πραγματικούς και γνήσιους Πατέρες.

3) Ξεχάσανε ότι στο τέλος της θείας Λειτουργίας ψάλλουμε είδομεν το φως το αληθινόν, ελαβομεν πνεύμα επουράνιον…, και τελειώνουμε την Θ. Λειτουργία και όλες τις ακολουθίες μας με το Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών…»

Άραγε δεν τα πιστεύουν αυτά που λένε; Είναι μόνο παπαγάλοι; Δεν τα εννοούν;

Και 4) Προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι για δύο χιλιάδες χρονιά πιστεύουμε ένα ψέμα και τους ‘αστέρες’ που τιμούμε και ανακηρύξαμε Αγίους ήταν λάθος μας.
Ντροπή τους!

Ο Χριστός είπε. Εγώ είμαι η οδός (Ιωάν. 14.6). Δεν είπε εγώ έχω δύο η τρεις οδούς.

Ο Χριστός είπε. Εγώ είμαι η αλήθεια (Ιωάν, 14.6). Δεν είπε εγώ έχω δύο η τρεις αλήθειες. Δεν υπάρχουν δύο πνεύμονες ούτε πανθεϊσμός για την αλήθεια.

Ο Χριστός είπε. Εγώ είμαι η ζωή (Ιωάν. 14.6). Δεν είπε εγώ έχω δύο η τρεις ζωές.

Ο Χριστός είπε. Πολλοί μεν οι κλητοί, λίγοι οι εκλεκτοί (Ματ. 22.14).

(Για τον «Πρωτειομανή» και για όσους συμφωνούν μαζί του δηλώνουμε πως είμαστε ευτυχείς, που μας αξίωσε ο Θεός να συναντήσουμε και να κρατήσουμε την ορθόδοξη πίστη μας. Λυπούμαι που “οι νέοι πατέρες(;)» υποστηρίζουν ότι η Ορθοδοξία χωρίς τον οικουμενισμό είναι καταδικασμένη να γίνη «περιφερειακή» στην σημερινή εποχή.

Νομίζω ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν αντιληφθεί ότι η ορθοδοξία δεν είναι, ούτε πρόκειται να γίνει μία θρησκεία, όπως την νομίζουν.
Τουναντίον η ορθοδοξία είναι ΠΙΣΤΙΣ και ΛΑΤΡΕΙΑ. [Η αληθινή πίστη περιλαμβάνει εδραιωμένη βεβαιότητα και ακλόνητη πεποίθηση, που επικεντρώνεται σαφώς στον Θεό. Χάρη στην πίστη τον βλέπουμε ως στοργικό Πατέρα μας και είμαστε σίγουροι ότι όλες οι υποσχέσεις του οπωσδήποτε θα εκπληρωθούν. Αλλά η γνήσια πίστη περιλαμβάνει περισσότερα.

Όπως ένας ζωντανός οργανισμός, έτσι και αυτή πρέπει να τρέφεται, για να επιβιώσει. Πρέπει να εκδηλώνεται έμπρακτα, αλλιώς θα πεθάνει (Ιάκ 2. 26).
Η λατρεία της Εκκλησίας μας χαρακτηρίζεται ως μυσταγωγική, διότι «μυεί» τον πιστό στη λατρεία του αληθινού Θεού. Είναι, ακόμη, αναγωγική, διότι στρέφει τον πιστό προς τα άνω («άνω σχώμεν τας καρδίας») αλλά και πνευματική, διότι γίνεται «εν πνεύματι και αληθεία» (Ιωάν. 4, 23).
Είναι λατρεία λογική, διότι ο άνθρωπος πλησιάζει το Θεό ως λογικό ον και δε στηρίζει τη λατρεία του σε «άλογα» μέσα (π.χ. θυσίες ζώων κ.τ.ο.) 2. Και, τέλος, είναι ορθόδοξη, γιατί θεμελιώνεται στην Παράδοση και στην πίστη των αγίων].
Έχουν ξεχάσει την βεβαίωση του Αποστόλου Παύλου που μας νουθετεί λέγοντας «εν σώμα και εν Πνευ­μα, καθώς και εκλήθητε εν μια ελπίδι της κλήσεως υμών εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα· εις Θεός και Πατήρ πάντων, ο επί πάντων και δια πάντων και εν πάσιν» (Εφεσ. 4. 6-7).

Ο Χριστός είπε ότι δεν μπορούμε να ρίχνουμε τα μαργαριτάρια στους χοίρους (Ματ. 7.6).

Ο Χριστός είπε ότι οι ποιμένες πρέπει να ποιμαίνουν τα πρόβατα (Α Πέτρου 5.2-3, Δοξαστικό ΙΑ , ήχος πλ. Δ), και η υμνολογία μας συμπληρώνει ότι «την ποίμνην σου διαφύλαττε εκ λύκων λυμαινομένων» (Δοξαστικό ΙΑ , ήχος πλ. Δ).

Ο Χριστός είπε ότι «δεν μας θέλει χλιαρούς στην πίστη, αλλά θερμούς η ψυχρούς» (Αποκ. 3.1516).

Οι νεοπατερικοί θεολόγοι έχουν ξεχάσει ότι ο Χριστός την ώρα της κρίσης θα διαχωρίσει τα πρόβατα από τα ερίφια (Ματ. 25. 31-41).
Αυτό σημαίνει αποδεικτικά ότι κρίση θα γίνει και κάποιοι δεν θα πάρουν την αιωνιότητα της σωτηρίας. Δεν ξέρουμε πως θα μας κατατάξει ο Χριστός, αλλά εμείς οι ορθόδοξοι έχουμε την βασική ελπίδα ότι πράττοντες αυτά που διδαχτήκαμε έχουμε μεγάλη πιθανότητα να τύχουμε του ελέους Του.
Έχουν ξεχάσει ότι το να είμαστε ζηλωτές για την ακεραιότητα της πίστης δεν είναι κακό πράγμα. Αντιθέτως να μοιάσουμε στον Απ. Παύλο και σε πολλούς Αγίους μας, που δώσανε και την ζωή τους γι’ αυτήν την Ορθόδοξη Πίστη. Ο ίδιος ο Χριστός αποκαλεί τον Απ. Πέτρο «ζηλωτή».
Μήπως οι ‘νέοι πατέρες’ θέλουν να κάνουν τις εκκλησίες μας λέσχες και χώρους ψυχαγωγίας, όπως έκαναν οι Καθολικοί την εκκλησία του Αγ. Ανδρέα στην Αγγλία; Μασόνοι, και σατανιστές τοποθέτησαν στην Αγία Τράπεζα του Ναού τα δικά τους σύμβολα και όχι χριστιανικά.

Μήπως οι ‘νέοι πατέρες’ θέλουν να ξεφτιλίσουν την πίστη μας με το να δίνουν δηλητηριώδη μανιτάρια στους κληρικούς μας, ιεροκήρυκες και θεολόγους να μας διδάξουν νέες θεολογίες; Πράγματι, Καθολικοί παπάδες, Προτεστάντες, Ορθόδοξοι κληρικοί και άλλοι ηγέτες Θρησκειών (παπάδες, Ραββίνοι, Βουδιστές) συμμετέχουν σε πανεπιστημιακές έρευνες στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins University, για να ιδούν τα αποτελέσματα, όταν παίρνουν πολύ δυνατές δόσεις του psychedelic drug ‘psilocybin’, που είναι στα μανιτάρια.
Ντροπή!

Απαράδεκτο για ορθοδόξους κληρικούς να τρέχουν στα μανιτάρια να βρουν λόγια να μας πείσουν στις διαβολικές τους νοοτροπίες. Το Πανεπιστήμιο δεν αναφέρει τα ονόματα των μετασχόντων στην πανεπιστημιακή έρευνα. Η εκκλησιαστική Αρχή όμως πρέπει να τους αναζητήσει και να τους καθαιρέσει.

Οι στυλοβάτες του επισκοπικού θρόνου καταλήγουν σε πόδια λιονταριού, που νοηματοδοτούν τον Επίσκοπο να υπερασπίζεται ως λέων την ορθόδοξο πίστη μας. Αντί όμως να βλέπουν τα πόδια του λιονταριού, χαϊδεύουν τα ασημένια η χρυσά εγκόλπια και σταυρούς στα στήθια τους.
Δεν πρέπει να ξεχνούν τον όρκο που δώσανε στην χειροτονία τους ότι θα υπερασπιστούν την ορθόδοξο πίστη, ακόμη και με την ζωή τους.

Τα ράσα και τα καλυμμαύχια δεν κάνουν τους κληρικούς. Οι ανάξιοι της αποστολής τους κληρικοί κινούνται στο σκοτάδι και έχουν την συμπεριφορά του χαμαιλέοντα (είδος σαύρας – Chamelian). Στο φως της δημοσίας ομολογίας αλλάζουν την συζήτηση και μιλά­νε για ένα ‘αόριστο’ Θεό.

Για τους Θεολόγους καθηγητάς, ο Χριστός είπε ‘μηδέ κληθήτε καθηγηταί. Εις γαρ υμών εστιν καθηγητής, ο Χριστός’ (Ματ. 23. 10). Εις τας Παροιμίας του Σολομώντος διαβάζουμε
α) αρχή σοφίας φόβος Κυρίου, και βουλή αγίων σύνεσις, το δε γνώναι νόμον διανοίας εστίν αγαθής (Παρ. 9. 10),
β) Υιέ, μη σε πλανήσωσιν άνδρες ασεβείς, μηδέ βουληθής (Παρ. 1. 10),
γ) εγκωμιαζομένων δικαίων ευφρανθήσονται λαοί, αρχόντων δε ασεβών στένουσιν άνδρες (Παρ. 29. 2), και δ) Υιέ, φύλασσε εμούς λόγους, τας δε εμάς εντολάς κρύψον παρά σεαυτώ. Υιέ, τίμα τον Κύριον, και ισχύσεις, πλην δε αυτού μη φοβού άλλον.
Φύλαξον εμάς εντολάς, και βιώσεις, τους δε εμούς λόγους ώσπερ κόρας ομμάτων· περίθου δε αυτούς σοις δακτύλοις, επίγραψον δε επί το πλάτος της καρδίας σου. είπον την σοφίαν σην αδελφήν είναι, την δε φρόνησιν γνώριμον περιποίησαι σεαυτώ- ίνα σε τηρήση από γυναικός αλλοτρίας και πονηράς, εάν σε λόγοις τοις προς χάριν εμβάλληται. από γαρ θυρίδος εκ του οίκου αυτής εις τας πλατείας παρακύπτουσα (Παρ. 7, 1-6).

Δεν νομίζω να χρειάζονται σχόλια σε αυτά τα εδάφια. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.

Και αναρωτιόμαστε. Τι σοφία υποστηρίζουν; Τι λόγους φυλάττουν; Δεν φοβούνται τον Κύριον, που δήθεν τον εγκωμιάζουν με ωραιότατα εγκώμια; Δεν είναι αυτό υποκρισία;
Πως είναι δυνατόν τέτοιοι υποκριταί να μπορούν να διδάξουν και να κηρύξουν εις το όνομα του Τριαδικού Θεού εφ’ όσον έχουν νικηθή από την εγκόσμια φήμη και δεν ενδιαφέρονται για την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν —την Ορθοδοξία.

Οι καρποί της απιστίας τους διαπιστώνονται από τις άδειες εκκλησίες παγκοσμίως, όπως μας βεβαιώνει η στατιστική, αφού πολλοί καθολικοί και ορθόδοξοι αφήνουν την πίστη τους και τρέπονται προς ετερόδοξες φιλοσοφίες η θρησκείες.
Οι στατιστικές μελέτες εκδίδονται ετησίως από την Pew Research Center και μπορείτε να τις βρείτε στη ιστοσελίδα τους. [Στο νέο μου βιβλίο που ελπίζω να εκδοθή από την XYLAN Press την άνοιξη του 2018 με τίτλο «Rediscovering Orthodoxy in the middle of heretics and ecumenists» αναπτύσσω αρκετά το ανωτέρω θέμα].

Τι λοιπόν πρέπει να γίνει με αυτούς;
Υπάρχουν πόλλοι κληρικοί και θεολόγοι άξιοι θεράποντες της ορθοδοξίας, που είναι οι πραγματικοί ιεράρχες. Υπάρχουν δυστυχώς και οι λίγοι, που θορυβούν ανακατεύοντας το αέρα μέσα στην οικογένεια της ορθοδοξίας.
Αυτοί παρομοιάζουν με τον κηφήνα στη κυψέλη. Οι κηφήνες της κυψέλης κάνουν αέρα, για να εξατμιστεί το νερό από το νέκταρ και να μείνει το μέλι. Οι σημερινοί κηφήνες της Ορθοδοξίας με τον αέρα, που δημιουργούν δεν αφήνουν το μέλι να είναι γνήσιο αλλά το χαλάνε, το κάνουν ξυνό.

Λοιπόν τι πρέπει να πράξουμε;
Πρέπει να ενδιαφερθούμε και να αφυπνιστούμε και να τους ονομάσουμε – ποιοί είναι; Έχουν γίνει καρκίνος, που εξαπλώνεται στους πιστούς, νομίζοντας ότι ο κόσμος αδιαφορεί και δεν τους απειλεί.

Το πρόβλημα έχει φθάσει μέχρι Μητροπολίτες, ακόμη και Πατριάρχες, που δεν δέχονται να υπερασπιστούν την πίστη, για την οποία έλαβαν όρκο. Έγιναν υποκριταί των λόγων και του όρκου των.

Πρέπει να προσπαθήσουμε να τους φέρουμε πίσω στην αγίαν πίστη μας. Αν το αρνηθούν να τους αφήσουμε ελεύθερους να δημιουργήσουν καινούργια θρησκεία. Δεν ανήκουν στην οικογένεια της Ορθοδοξίας.

Δεν πρέπει να τους αφήσουμε ελεύθερους να λένε αντίθετα λόγια από ο,τι πιστεύουμε. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να κόβουν τις ακολουθίες με το ‘έτσι θέλω’.

Δεν πρέπει να τους δικαιολογούμε, όταν δεν ακολουθούν το Τυπικό της Εκκλησίας. Πρέπει να τους υπενθυμίζουμε ότι οι Κανόνες των Πατέρων και των Οικουμενικών συνόδων είναι για όλους μας και όχι για μερικούς και όποτε τους διευκολύνει.

Αν αυτά που πρεσβεύουν τα πιστεύουν και οι ίδιοι, πρέπει να δείξουν μόνοι τους την εφαρμογή των λόγων τους και να συμπεριφερθούν σαν τον Λούθηρο και τους άλλους, όταν διεφώνησαν. Να πάνε στο καλό. Δεν ανήκουν στην Ορθοδοξία!

Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι δεν υπάρχει μέσος όρος για την πίστη μας! Όσοι μας μιλούν διαφορετικά είναι λανθασμένοι, είναι υποκριταί, και ο σκοπός τους φαίνεται να είναι ‘να αποκτήσουν φήμη, και δύναμη’.

Το κουδούνι του συναγερμού κτυπάει, εμείς όμως τι κάνουμε; Πρέπει να γίνουμε ζηλωτές, όπως ο Απόστολος Πέτρος και Παύλος και πολλοί άλλοι Πατέρες. Πρέπει να γίνουμε ζηλωταί για τον Χριστό χωρίς φανατισμό και χωρίς υπερηφάνεια. Να δείχνουμε τον ζήλο μας με ταπεινοφροσύνη και αγάπη.

Πρέπει οπωσδήποτε να βγάλουμε τα φίδια από τα ξέρα ξύλα και να τα ρίξουμε στη φωτιά (Πραξ 28.3). Είναι σημαντικά τα λόγια του Αποστόλου. Μας δείχνει ότι τα φίδια πρέπει να τα καταστρέψουμε για πάντα, γιατί άμα τα ρίξουμε πάλι σε ξερά ξύλα το πρόβλημα θα συνεχιστεί.

Ελπίζω οι λόγοι μου να ενθαρρύνουν πολλούς για την αγαπητή μας Ορθοδοξία.

Υπάρχει ελπίδα να αναγνωρίσουμε τα ιερά κειμήλιά μας, να έλθουμε πίσω στην ιερά Παράδοση και στην πίστη, η οποία είναι η δύναμη και η ενέργειά μας για τα πάντα.

Υπάρχει ακόμη ελπίδα για τους ιεράρχες και θεολόγους μας να ξαναβρούν και να φροντίσουν την Ορθοδοξία. Το ποίμνιο χρειάζεται γερούς τσοπάνους.

Υπάρχουν βέβαια αυτοί, αλλά όλοι μας πρέπει να τους ενθαρρύνουμε να μιλάνε και να προκαλούν τους υποκριτάς σε διαλέξεις, ομιλίες και με γραφόμενα. Είναι καιρός να μιλήσουμε και να ομολογήσουμε!

ΠΗΓΗ

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ_ΕΓΙΝΕ Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ - ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝ..... ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΔΟΞΟΙ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ.....


Ομολογία πίστεως από τον ιερομόναχο Ευγένιο για την παναίρεση του Οικουμενισμού , ο οποίος αποκαλύπτει και εξηγεί αγιοπατερικά τις προδοσίες των οικουμενιστών λυκοποιμένων , και με βάση τους ιερούς κανόνες μας αναλύει το πως οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι , αρχειρείς , ιερείς , μοναχοί , μοναχές , θεολόγοι ,λαικοί πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτήν την παναίρεση των εσχάτων χρόνων ώστε να σταματήσει αυτό το θηρίο να δυναμώνει και να κατατρώει τις ψυχές των ανθρώπων.

Η ομιλία του π.Ευγενίου είναι χωρισμένη σε τρεις ενότητες και τις έχει δώσει τον τίτλο " ΕΓΙΝΕ Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ "

ΒΙΝΤΕΟ 1ο - ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΩΤΗ - Μέρος πρώτο

ΒΙΝΤΕΟ 2ο - ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΩΤΗ - Δεύτερο μέρος


ΒΙΝΤΕΟ 3ο - ΕΝΟΤΗΤΑ ΔΕΥΤΕΡΗ


ΒΙΝΤΕΟ 4ο - ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΡΙΤΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Η ΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΜΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΩΝ

Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ


Η ΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΜΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΩΝ

Ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης, Ρώσος ιερεύς, Πνευματικός και θερμουργός κήρυξ του Ευαγγελίου. Ήκμασε στα τέλη του περασμένου αιώνος και στις αρχές του παρόντος. Προορατικός και θαυματουργός.

Ηναλώθη στην καθημερινή διακονία του πάσχοντος λαού. Χριστομίμητος η αγάπη του. Αυτή η αγία αγάπη τον αναγκάζει να πη την αλήθεια για την Ορθοδοξία που σώζει και για την αίρεση και ετεροδοξία που δεν εξασφαλίζουν την σωτηρία.

Σύμφωνα με τους λόγους του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. «μόνο όποιος μετέχει του Σώματος και του Αίματος του Χριστού κατανοεί την αληθινή φύσι της Εκκλησίας». Ποιος άλλος, λοιπόν, κατενόησε καλύτερα τι είναι η Εκκλησία του Χριστού από τον άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης, του οποίου την αγιότητα χαρακτήριζε η ευλαβεστάτη, συχνή και μάλιστα καθημερινή τέλεσις της Θείας Λειτουργίας; Από αυτήν ενεπνέετο για την μεγάλη ποιμαντική του διακονία. Αυτή ήταν η πηγή της υψηλής, εμπειρικής του θεολογίας. Μεταδίδοντας καθημερινώς το Σώμα του Χριστού στον λαό, με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος έβλεπε τα όρια της Εκκλησίας και αγωνιζόταν σ' όλη του την ζωή εναντίων των αιρετικών και σχισματικών, οι οποίοι σοβαρώτατα αμάρτησαν παραβαίνοντας την εντολή του Χριστού: «ίνα πάντες εν ώσιν» ( Ιω. Ιζ' 21).

Ο άγος Ιωάννης δεν εδημιούργησε συστήματα Ορθοδόξου δογματικής, όπως και ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο οποίος επίσης δεν συστηματοποίησε την διδασκαλία του. Ωστόσο, οι σύγχρονοί του εύρισκαν σ' αυτόν μία υψηλότατη και αλάθητη λύση των θεμάτων της πίστεως.

Ο σκοπός της ζωής για τον άγιο Ιωάννη είναι να εισέλθωμε στο πλήρωμα της Χριστιανικής τελειότητος, της θεώσεως, προς την οποία οδηγούμεθα με τον αγώνα προς τους «αοράτους εχθρούς», με την μετάνοια, με την απόκτησι της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Από την εμπειρία ολοκλήρου της ασκητικής του ζωής, ο άγιος Ιωάννης απεκόμισε την σκέψι ότι δια των ανθρωπίνων δυνάμεων είναι αδύνατο να φθάσωμε τούτο το πλήρωμα: «Είναι απαραίτητο να ανήκωμε στην Εκκλησία του Χριστού, της οποίας Κεφαλή είναι ο Παντοδύναμος Βασιλεύς, ο Νικητής του Άδου, ο Ιησούς Χριστός. Η Βασιλεία Του είναι η Εκκλησία, η οποία νοείται ως κοινωνία των αγίων, οι οποίοι μετετέθησαν στον ουρανό, και όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών, οι οποίοι αγωνίζονται επί της γης (1, σελ. 18), μαχόμενοι προς τας αρχάς και εξουσίας και κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας... Ο μη Ορθόδοξος, ακόμη και μια μεγάλη μη ορθόδοξη κοινότης, δεν μπορεί να στρατευθή στον πόλεμο αυτόν, χωρίς τον Χριστό ως Κεφαλή του δεν μπορεί να κάνη τίποτε με τέτοιους πανούργους, οξυδερκείς εχθρούς, οι οποίοι είναι συνεχώς άγρυπνοι και έχουν μάθει τέλεια την επιστήμη του πολέμου τους.

Ο Ορθόδοξος Χριστιανός έχει δυνατή υποστήριξι στον αγώνα αυτόν: πρώτα από τον Θεό και από τους αγίους Αθλητάς Του, οι οποίοι ενίκησαν τους εχθρούς με την δύναμι της Χάριτος του Χριστού, και έπειτα από την επί γης Ορθόδοξο Εκκλησία, από τους ποιμένας και διδασκάλους της και από την κοινή προσευχή και τα μυστήρια. Η Εκκλησία του Χριστού, στην οποία ελέει Θεού ανήκουμε κι' εμείς, είναι ένας τέτοιος βοηθός στον αγώνα του Χριστιανού εναντίον των αοράτων και ορατών εχθρών» (1, σελ. 52).

Η σκέψις του Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης όσον αφορά την Εκκλησία είναι πρώτα απ' όλα σωτηριολογική. Το να ανήκει κανείς στην Εκκλησία είναι γι' αυτόν η πηγή της σωτηρίας: «Η Εκκλησία είναι το μοναδικό Σώμα, του οποίου Κεφαλή είναι ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ενώ ψυχή είναι το ίδιο το Άγιο Πνεύμα, το οποίο ζωογονεί, φωτίζει, καθαρίζει και ενδυναμώνει όλα τα μέλη αυτού του μεγάλου σώματος που αγωνίζονται επί της γης» (1, σελ. 6, 14, 26).

«Τότε τι αναγκάζει μερικούς να φεύγουν από τον μοναδικό αυτόν οίκο του Θεού» (1, σελ. 6), στον οποίο - επειδή κεφαλή είναι η Ενυπόστατος Σοφία - υπάρχει «μια τέτοια άβυσσος σοφίας, ώστε θα επαρκούσε με αφθονία σε όλους τους σοφούς του κόσμου για μελέτη, θαυμασμό και δοξολογία. Αλλά ο Κύριος απέκρυψε αυτήν από σοφών και συνετών και απεκάλυψεν αυτήν νηπίοις κατά το φρόνημα».

Το πρόβλημα με αυτούς τους αξιολύπητους σοφούς είναι ότι προσπαθούν να συμβιβάσουν την αλήθεια με την υπερήφανη λογική που δεν έχει καθαρθή από τα πάθη, με αποτέλεσμα να διαστρεβλώνουν την αλήθεια και τελικά να εκπίπτουν από την ορθή Πίστι (3, σελ. 58).

Η μοναδικότης και το αλάνθαστον της Πίστεως είναι τελείως ουσιώδη, άλλωστε η Πίστις μας, η νικήσασα τον κόσμον (Α' Ιω. ε' 4), δεν είναι το σύνολον υποκειμενικών ψυχολογικών εμπειριών, αλλά η αποκάλυψις υπό της Παναγίας Τριάδος της οδού προς την σωτηρία (!, σελ. 14).

Η ενότης των Χριστιανών στην Εκκλησία δεν γεννάται εκ θελήματος σαρκός (Ιω. α' 13). Είναι η πραγματοποίησις της προσευχής του Χριστού προς το Πατέρα σχετικά με τους μαθητάς, ίνα ώσιν εν, όπως ακριβώς η Παναγία Τριάς είναι έν. (Ιω. ιζ' 11, 21 - 22). Είναι ο καρπός του Αγίου Πνεύματος, το Οποίον εξεχύθη επί των Αποστόλων κατά την Πεντηκοστή. Κατά τους Αγίους Πατέρας, στον χορό των οποίων ίσταται τώρα ενώπιον του Θεού ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης, η ενότης της Πίστεως και η μοναδικότης της Εκκλησίας είναι τόσο σπουδαία, ώστε στο Σύμβολο της Πίστεως η μοναδικότης να είναι η πρώτη ιδιότης της Εκκλησίας. Κάθε ένας που θέτει τέρμα στις σχέσεις του με την Μία Εκκλησία δεν μπορεί να βασίζεται ούτε στην αποστολική διαδοχή, ούτε στην αγιότητα, ούτε στην καθολικότητα, διότι «η Εκκλησία δεν είναι μόνον μία, αλλά και η μοναδική» κατά τον άγιο Κυπριανό Καρθαγένης. «Η αληθινή Εκκλησία παραμένει μία και αδιαίρετος και η μόνη που σώζει. Αυτή είναι η Ανατολική Ορθόδοξος Εκκλησία».

«Ουδεμία άλλη Χριστιανική Ομολογία εκτός από την Ορθοδοξία» γράφει ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης, «μπορεί να φέρει ένα Χριστιανό στην τελειότητα της Χριστιανικής ζωής ή αγιότητος και να ολοκληρώση την κάθαρσι από τις αμαρτίες και να οδηγήση στην αφθαρσία, διότι οι άλλες ομολογίες κατέχουν την αλήθεια εν αδικία (Ρωμ. α', 18), ανέμιξαν την δεισιδαιμονία και το ψεύδος με την αλήθεια και δεν κατέχουν εκείνα τα θεόσδοτα μέσα για την κάθαρσι, τον αγιασμό, την αναγέννησι και ανανέωσι τα οποία κατέχει η Ορθόδοξος Εκκλησία».

Κάθε προσβολή εναντίον της ενότητος της Εκκλησίας είναι τόσο μεγάλη, ώστε «αυτοί που αυθαιρέτως χωρίζονται από την Εκκλησία χάνουν την κοινωνία με τους Αγίους, διότι ως νεκρά μέλη με την αντίθετη τοποθέτησί τους επισύρουν πάνω τους την αιώνια απώλεια» (1, σελ. 14). «Θλίβομαι βαθειά», γράφει ο άγιος Ιωάννης, «που η αγία ενότης της Εκκλησίας του Χριστού διερράγη στην Δύσι και από την Δύσι, από τον περιβόητο Ρωμαιοκαθολικισμό και μαζί μ' αυτόν από τον Λουθηρανισμό και την Μεταρρύθμισι, καθώς επίσης σε μας από σχίσματα και κομματισμούς».

Κάθε πτώσις, σύμφωνα με την διδασκαλία των αγίων Πατέρων, αρχίζει από την υπερηφάνεια: περιφρονεί κάποιος μία εντολή και τότε αμαρτάνει στην πράξι. Έτσι έγινε και με το αποσκίρτημα της Δύσεως: «Πριν απ' αυτό, ο πάπας και οι παπικοί έγιναν υπερήφανοι και εξύψωσαν τους εαυτούς των τόσο, ώστε εσκέφθηκαν να κρίνουν τον ίδιο τον Χριστό, την ίδια την Ενυπόστατο Σοφία του Θεού» (1, σελ 59), τον ουράνιο Διδάσκαλο, χωρίς τον Οποίον «ουδέ τον Πατέρα τις επιγινώσκει, ει μη ο Υιός» (2, σελ. 38). Η υπερηφάνειά τους έφθασε στο σημείο να διαστρέψουν μερικούς από τους λόγους, εντολές και θεσπίσματά Του (1, σελ. 59). Ο Χριστός λέγει ότι το Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα, ενώ οι Ρωμαιοκαθολικοί και οι Λουθηρανοί μαζί με τους Αγγλικανούς λέγουν ότι εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό (2, σελ. 38 - 39).

Έχοντας αποκοπή από την Παράδοσι του Αγίου Πνεύματος, έχοντας χάσει το εσωτερικό κριτήριο της αληθείας και την συνοδική αρχή εν τη Εκκλησία, οι Λατίνοι, επειδή έχουν ανάγκη από κάποιο είδος εξουσίας, ήγειραν μια νέα εξουσία για να διδάσκεται η Πίστις: τον «αλάθητο Πάπα της Ρώμης, τον «αντιπρόσωπο του Χριστού».

«Εγώ μεθ' υμών ειμί... έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. κη' 20). Ο ίδιος ο Κύριος είναι πάντοτε παρών στην Εκκλησία Του. Τι χρειάζεται τότε ένας αντιπρόσωπος - πάπας;», γράφει ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης καταγγέλοντας την αίρεσι του παπισμού.

Ως μια κεφαλαιώδης αίρεσις, ο Λατινισμός προσπαθεί να εντάξη κάτω από το θεολογικό του σύστημα κείμενα από την Αγία Γραφή, κατανοούμενα φυσικά έξω από την Ιερά Παράδοσι την οποία στερείται: «Το κεντρικό σημείο της ρωμαιοκαθολικής υπερηφάνειας και των ρωμαιοκαθολικών ψευδών στα δόγματα, στην διοίκησι και στην ηθική διδασκαλία είναι το πρωτείον του πάπα, η φανταστική και εσφαλμένη κατανόησις του λόγου του Σωτήρος: Συ ει Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησίαν, και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής (Ματθ. ιστ' 18). Ανεγνωρίσθη από όλους τους Αγίους Πατέρας των πρώτων και μεταγενεστέρων αιώνων, ως επίσης και από τους πολύ πρώτους ορθόδοξους πάπας, ότι πρέπει κανείς να εννοή ως πέτρα θεμελιώσεως τον ίδιο τον Ιησού Χριστό - η δε πέτρα ην ο Χριστός» (Α' Κορινθ. ι' 4).

«Ο πάπας και οι παπικοί, - κάλαμος υπό ανέμου σαλευόμενος - έχοντας υποδουλώσει όλον τον Καθολικισμό στην αίρεσι, τον κατέστησαν αδιόρθωτο, διότι ο πάπας παρ' όλες τις αιρέσεις του αναγνωρίζεται ως αλάθητος από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και έτσι δεν είναι δυνατόν να διορθωθή από κάποιον που σκέπτεται αντίθετα».

Η Μεταρρύθμισις, η οποία προήλθε από τον Λατινισμό, ήταν μια αντίδρασις εναντίον των διαστροφών του Λατινισμού. Αντί να επανέλθη στην συνοδική βάσι της Ορθοδοξίας, από αντίθεσι στον παπισμό απέρριψε την ιεραρχία, δίδοντας στον κάθε πιστό το δικαίωμα να σκέπτεται «αλάνθαστα» περί της Πίστεως. Ο νομικισμός της Ρώμης και τα ξένα προς τον πατερικό ασκητισμό συστήματα πνευματικής ζωής, που οδηγούν στην πλάνη, παρεχώρησαν την θέσι τους στον ηθικό σχετικισμό και την ακολασία. «Οι Ρωμαιοκαθολικοί, με το να αναγνωρίζουν τον πάπα ως κεφαλή της Εκκλησίας, έχασαν την πραγματική Κεφαλή της Εκκλησίας - τον Χριστό - και παρέμειναν χωρίς Κεφαλή...» (2, σελ. 37). «Οι Λουθηρανοί απεκόπησαν και παρέμειναν χωρίς την Κεφαλή, οι Αγγλικανοί επίσης. Δεν έχουν την Εκκλησία...και ο Βελίαλ τους πολεμά με την δύναμι και τις μηχανορραφίες του και τους κρατά στην πλάνη του και την απώλεια. Ένα πλήθος ανθρώπων χάνονται στην αθεΐα και την φαυλότητα». (1, σελ.52).

«Ο Λουθηρανισμός, καλυπτόμενος υπό το όνομα της Χριστιανικής Πίστεως, είναι στην πραγματικότητα άρνησις της Πίστεως. Απορρίπτοντας τις νηστείες και το μοναχισμό η την εν παρθενία ζωή την αφιερωμένη αποκλειστικά στην υπηρεσία του Θεού, παραδίδεται στην φιληδονία. Είναι παράδοσις στην ψευδώνυμο ανθρωπίνη λογική με τις φιλοσοφικές της ασυναρτησίες και την θεοποίησή της, άρνησις της θείας αυθεντίας των Οικουμενικών Συνόδων και των Αγίων Πατέρων, αυθαίρετη συνάθροισις υπό το όνομα της κεκαθαρμένης, μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας».

Ο άγιος Ιωάννης θρηνούσε εν πνεύματι «τις μεγάλες κοινότητες που αστόχησαν στην Πίστι». Δεν έβλεπε να λύνεται η τραγική αυτή κατάστασις με συμβιβασμούς, με την αναζήτησι κοινών στοιχείων στην Πίστι της αδιαιρέτου Εκκλησίας. Κατενόησε ότι μια τεχνητή ένωσις, με θεμέλια γήινα, είναι ένας πύργος της Βαβέλ. «Είναι πράγματι δυνατόν να ενώση κανείς κάτι που δεν μπορεί να ενωθή, το ψεύδος με την αλήθεια;», αναρρωτιόταν (2, σελ. 31).

«Εμείς οφείλουμε να προσκολληθούμε σταθερά στην μία αληθινή Πίστι και Εκκλησία» (1, σελ. 32). «Ποιος από τους Ορθοδόξους δεν θα επιθυμούσε να ενωθή με τους Ρωμαιοκαθολικούς και τους Λουθηρανούς και να είναι ένα με αυτούς εν Χριστώ, μία Εκκλησία, μία κοινότητα πιστών! Ας πετάξουν το ψεύδος, ας δεχθούν την αλήθεια και ας ενωθούν μαζί μας εις ενότητα πνεύματος, φθάνουν οι διαφωνίες και επιχειρηματολογίες των. Ο ερχομός του Χριστού είναι εγγύς, επί θύραις», έγραφε ο άγιος Ιωάννης, «αλλά ποιος από τα μέλη αυτών που ονομάζονται εκκλησίες, κυρίως οι ηγέτες...θα συμφωνήση να αποκηρύξη τα λάθη του; Κανείς. Και εμείς δεν μπορούμε να συμφωνήσωμε με την αιρετική τους διδασκαλία χωρίς να ζημιωθή η σωτηρία των ιδίων των ψυχών μας...»(2, σελ. 31,39)

Απαράδεκτη επίσης για τον άγιο Ιωάννη ήταν η σχετικοποίησις της Πίστεως, (του δόγματος), η παραδοχή κάθε ερμηνείας του Χριστιανισμού (πόσο μάλλον μιας μη χριστιανικής θρησκείας) ως σωστικής. «Οι διάφορες Ομολογίες διατηρούν γνώμες και διδασκαλίες συνήθως αντίθετες προς την θεία αλήθεια του Ευαγγελίου και την διδασκαλία των Αγίων Αποστόλων, των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων και των Αγίων Πατέρων...Η σχετικοποίησις της Πίστεως (του δόγματος) οδηγεί σε απιστία η σε ψυχρότητα πίστεως, σε αμέλεια όσον αφορά στην τήρησι των αρχών της Πίστεως, σε ψυχρότητα μεταξύ των Χριστιανών» (1, σελ. 31).

Ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης έθετε την μοναδική του ελπίδα στην παμφωτιστική δύναμι του Παναγίου Πνεύματος και έλεγε ότι «πρέπει κανείς να προσεύχεται με πολύ επιμέλεια... στον Πηδαλιούχο της Αγίας Εκκλησίας, τον Χριστό, ώστε Αυτός να εμφυσήση πνεύμα αγάπης στις καρδιές όλων των Χριστιανών και να τους φωτίση με το Φως Του, για να γνωρίσουν την αλήθεια του Θεού, για να απορρίψουν όλες τις αιρέσεις και τα σχίσματα προς αμοιβαία ενότητα» (1, σελ. 30). Ο ίδιος ο άγιος Ιωάννης έντονα προσευχόταν στον Θεό μπροστά στην Αγία Τράπεζα, προσθέτοντας ήρεμα το εξής στην ανάγνωσι του Συμβόλου της Πίστεως: «Ένωσε σ' αυτήν την πίστι όλες τις μεγάλες κοινότητες που καλούνται Χριστιανικές, αλλά κατ' ουσίαν είναι αποστάται: τους Ρωμαιοκαθολικούς, τους Λουθηρανούς, Αγγλικανούς και άλλους, οι οποίοι απεκόπησαν από την ενότητα της αγίας Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, η οποία είναι το Σώμα Σου και της οποίας Συ είσαι Κεφαλή και Σωτήρ. Κατάρριψε την υπερηφάνεια και την αντίθεσι των διδασκάλων τους και αυτών που τους ακολουθούν, δώσε τους να καταλάβουν με την καρδιά τους την αλήθεια και την σωστικότητα της Εκκλησίας Σου και να ενωθούν αδόλως μ' αυτήν. Με τη δύναμι της Χάριτος του Πνεύματός Σου, ένωσε στην αγία Σου Εκκλησία και αυτούς που είναι ασθενείς από αμάθεια και από την πλάνη του σχίσματος. Ανάκοψε την ισχυρογνωμοσύνη τους και την αντίθεσί τους στην αλήθειά Σου, για να μη χαθούν αθλίως με την αντίθεσί τους, όπως ο Κορέ, ο Δαθάν και ο Αβειρών, οι οποίοι αντετίθεντο στους δούλους Σου Μωϋσή και Ααρών (Ψαλμ. ρε' 16 - 18). Τράβηξε προς αυτή την Πίστι όλα τα έθνη που κατοικούν την γη...» (1,σελ. 59, 169). Ο Κύριος άκουγε τις προσευχές του, όπως μαρτυρεί ο ίδιος ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

Εν κατακλείδι θα ήθελα να εκφράσω την σκέψι ότι ο άγιος Ιωάννης απηύθυνε αυτούς τους απειλητικούς λόγους, οι οποίοι είναι ωστόσο λόγοι αγάπης, όχι μόνο στους αιρετικούς και σχισματικούς, διότι τις επίστευσε τη ακοή ημών; (Ης. νγ' 1), αλλά και στους ομοδόξους αδελφούς του καλώντας τους «να προσκολληθούν στην Ορθόδοξο Εκκλησία με ειλικρινή καρδιά (2, σελ. 14).

Κάθε μέλος της Εκκλησίας, οποιοσδήποτε και αν είναι αυτός, ιεράρχης, ιερεύς η λαϊκός, οφείλει να ενθυμήται τους λόγους που ειπώθηκαν από τον άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης: «Ελάβαμε το τάλαντον της οικουμενικής Ορθοδοξίας από τον Θεό προς δόξαν Θεού και για την σωτηρία μας. Πως χρησιμοποιούμε και αυξάνουμε αυτό το τάλαντο; Ευχαριστούμε τον Κύριο; Ποια είναι η φύσις της μετανοίας μας; Τι καλά έργα κάνομε; Πάντες εξέκλιναν, άμα ηχρειώθησαν, ουκ έστι ποιών χρηστότητα, ουκ έστι έως ενός (Ψαλμ. ιγ' 3)» (2, σελ. 40).

Δεν ταιριάζουν άρα γε και σε μας αυτά τα λόγια της Γραφής;

(Αποσπάσματα από το άρθρο του A. VLADIMIROV στο περ/κό Τσερκόβναγια Ζϊζν, τ. 1-2, 1994).

Υπερασπισταί της Ορθοδόξου Πίστεως

Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
Θεσσαλονίκη

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: Οὔτε τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου δὲν ξεπλένει τὴν ἁμαρτία τοῦ σχίσματος στὴν Ἐκκλησία!


Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Οὔτε τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου δὲν ξεπλένει τὴν ἁμαρτία τοῦ σχίσματος στὴν Ἐκκλησία!

Ἕνα συγκλονιστικὸ κείμενο - μνημεῖο! (Ὁμιλία ΙΑ στὴν πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολή)

Ἐὰν λοιπὸν θέλωμεν νὰ ἀπολαμβάνωμεν τὸ Πνεῦμα τὸ ὅποιον ἔρχεται ἀπὸ τὴν κεφαλήν, ἂς εἴμεθα στενὰ συνδεδεμένοι μεταξύ μᾶς.

Διότι δύο τρόποι ἀποκοπῆς ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν· ὁ ἕνας, ὅταν ψυχράνωμεν τὴν ἀγάπην, ὁ δεύτερος δέ, ὅταν τολμήσωμεν πράγματα ποὺ εἶναι ἀνάξια νὰ γίνωνται εἰς ἐκεῖνο τὸ σῶμα, διότι καὶ μὲ τοὺς δύο αὐτοὺς τρόπους χωρίζομεν τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἐὰν δὲ ἐμεῖς, ποὺ ἔχομεν ταχθῆ νὰ οἰκοδομῶμεν καὶ ἄλλους εἰς αὐτό, πρῶτοι γινώμεθα ἐμεῖς αἴτιοι διὰ ν’ ἀποσχίζωνται ἀπὸ αὐτήν, τί δὲν θὰ πάθωμεν;

Τίποτε δὲν θὰ ἠμπορέση νὰ διαιρέση τόσον εὔκολα τὴν Ἐκκλησίαν, ὅσον ἡ φιλαρχία, τίποτε δὲν παροξύνει τόσον τὸν Θεόν, ὅσον τὸ νὰ διαιρεθῆ ἡ Ἐκκλησία. Καὶ ἂν ἀκόμη ἔχωμεν πράξει ἄπειρα καλά, δὲν θὰ καταδικασθῶμεν ὀλιγώτερον ἀπὸ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι διεμέλισαν τὸ σῶμα του, ἐμεῖς οἱ ὁποῖοι διαιροῦμεν τὸ ἐκκλησιαστικὸν πλήρωμα.

Διότι ἐκεῖνο μὲν ἔγινε πρὸς ὄφελος τῆς οἰκουμένης, ἂν καὶ δὲν τὸ ἔκαναν ἀπὸ αὐτὸν τὸν σκοπόν, αὐτὸ ὅμως εἰς τίποτε πουθενὰ δὲν χρησιμεύει, ἀλλ’ εἶναι μεγάλη ἡ βλάβη.

Αὐτὰ δὲν λέγονται μόνον πρὸς τοὺς ἄρχοντας, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς ἀρχομένους.

Κάποιος δὲ ἅγιος ἄνδρας εἶπε κάτι τὸ ὁποῖον φαίνεται ὅτι εἶναι τολμηρόν, πλὴν ὅμως τὸ εἶπε. Ποιὸ εἶναι δὲ αὐτό; Οὔτε τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου ἠμπορεῖ νὰ...
ἐξαλείψη αὐτὴν τὴν ἁμαρτίαν.

Διότι, εἰπέ μοῦ, διατὶ μαρτυρεῖς; δὲν τὸ κάνεις αὐτὸ διὰ τὴν δόξαν τοῦ Χριστοῦ; Σὺ λοιπὸν ὁ ὁποῖος θυσιάζεις τὴν ζωήν σου ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ, πῶς ἐξολοθρεύεις τὴν Ἐκκλησίαν, ὑπὲρ τῆς ὁποίας πρῶτος ἐθυσιάσθη ὁ Χριστός;

Ἄκουσε τὸν Παῦλον ὁ ὁποῖος λέγει: «Δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ ὀνομάζωμαι ἀπόστολος, διότι κατεδίωξα τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ». Δὲν εἶναι μικρὰ αὐτὴ ἡ βλάβη ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, ἀλλὰ πολὺ μεγάλη. Διότι ἐκείνη μὲν ἀναδεικνύει αὐτὴν καὶ λαμπροτέραν, ἐνῶ αὐτὴ καταισχύνει αὐτὴν καὶ ἐνώπιον τῶν ἐχθρῶν της, ὅταν δηλαδὴ πολεμῆται ὑπὸ τὰ ἴδια τὰ τέκνα της. Διότι εἶναι μεγάλη ἀπόδειξις ἀπάτης τὸ νὰ μεταβάλλωνται ἔξαφνα καὶ νὰ διάκεινται ὡς ἐχθροὶ αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἐγεννήθησαν καὶ ἀνετράφησαν μέσα εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἔχουν γνωρίσει μὲ ἀκρίβειαν τὰ ἀπόρρητά τῆς πίστεως.

Αὐτὰ δὶ’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μὲ ἀδιαφορίαν ἀκλουθοῦν ἐκείνους οἱ ὁποῖοι διαιροῦν τὴν Ἐκκλησίαν. Διότι καὶ ἂν ἀκόμη ἔχουν ἀντίθετον πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν πίστιν, καὶ δὶ’ αὐτὸν τὸν λόγον δὲν ἁρμόζει εἰς ἐκείνους ν’ ἀναμιγνύωνται, ἐὰν ὅμως ἔχουν τὴν ἰδίαν πίστιν, τότε πολὺ περισσότερον δὲν πρέπει νὰ ἀναμιγνύωνται. Διατὶ ἄραγε; Διότι ἡ νόσος προέρχεται ἀπὸ φιλαρχίαν.

Δὲν γνωρίζετε τί ἐπαθον οἱ περὶ τοὺς Κορὲ καὶ Δαθᾶν καὶ Ἀβειρῶν; καὶ μήπως μόνον αὐτοὶ καὶ ὄχι καὶ οἱ μετὰ ἀπὸ αὐτούς;

Τί λέγεις; Ἡ ἴδια πίστις εἶναι, ὀρθόδοξοι εἶναι καὶ ἐκεῖνοι. Διατὶ λοιπὸν δὲν εἶναι μαζὶ μὲ ἐμᾶς; «Ἕνας Κύριος, μία πίστις, ἕνα βάπτισμα». Ἐὰν δὲ αὐτὰ ποὺ κάνουν αὐτοὶ εἶναι ὀρθά, τότε τὰ ἰδικὰ μας εἶναι λανθασμένα, ἐὰν δὲ τὰ ἰδικὰ μας εἶναι ὀρθά, τότε τὰ ἰδικὰ των εἶναι λανθασμένα. «Ὥστε νὰ μὴ εἴμεθα πλέον νήπιοι, κλονιζόμενοι καὶ παρασυρόμενοι ἀπὸ κάθε ἄνεμον διδασκαλίας».

Εἰπέ μοῦ, νομίζεις ὅτι ἀρκεῖ αὐτό, τὸ νὰ λέγης δηλαδὴ ὅτι εἶναι ὀρθόδοξοι; τὰ δὲ τῆς χειροτονίας ἔφυγαν καὶ ἐχάθησαν; Καὶ ποιὸν τὸ ὄφελος ἐὰν αὐτὴ δὲν ἔγινε κατὰ τρόπον κανονικόν; Ὅπως ἀκριβῶς λοιπὸν διὰ τὴν πίστιν, ἔτσι πρέπει νὰ ἀγωνιζώμεθα καὶ δὶ’ αὐτήν. Διότι, ἐὰν εἰς τὸν καθένα εἶναι δυνατὸν νὰ χειροτονῆ, ὅπως οἱ παλαιοί, καὶ ἔτσι νὰ γίνωνται ἱερεῖς, ἂς γνωρίζουν ὅλοι, ὅτι εἰς μάτην ἔχει οἰκοδομηθῆ αὐτὸ τὸ θυσιαστήριον, εἰς μάτην τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ πλῆθος τῶν ἱερέων, ἂς τὰ καταργήσωμεν αὐτὰ καὶ ἂς τὰ καταστρέψωμεν.

Μὴ γένοιτο, λέγει. Σεῖς τὰ κάνετε αὐτὰ καὶ λέγετε μὴ γένοιτο; Πῶς λέγεις, μὴ γένοιτο, τὴν στιγμὴν πού ἔχουν γίνει ἤδη; Ἐγὼ τὸ λέγω καὶ τὸ ἐπιβεβαιώνω ἀποσκοπῶν ὄχι εἰς ἰδικόν μου συμφέρον, ἀλλ’ εἰς τὴν ἰδικὴν σας σωτηρίαν, ἐὰν δὲ κάποιος ἀδιαφορῆ, αὐτὸς θὰ κριθῆ, ἐὰν δὲ αὐτὰ δὲν ἐνδιαφέρουν εἰς κάποιον, ἐμᾶς ὅμως μᾶς ἐνδιαφέρουν. «Ἐγὼ ἐφύτευσα», λέγει, «ὁ Ἀπολλῶς ἐπότισεν, ἀλλ’ ὁ Θεὸς ἔδιδε τὴν αὔξησιν».

Πῶς θὰ ὑποφέρωμεν τὴν εἰρωνείαν καὶ τὸν γέλωτα τῶν εἰδωλολατρῶν; Διότι ἐὰν μᾶς κατηγοροῦν διὰ τὰς αἱρέσεις, τί θὰ εἴπουν δὶ’ αὐτά; Ἐὰν ἡ αὐτὴ πίστις ὑπάρχη παντοῦ, ἐὰν τὰ ἴδια μυστήρια, διατὶ νὰ ἐπιπηδᾶ εἰς ἄλλην Ἐκκλησίαν κάποιος ἄλλος ἐπίσκοπος; Βλέπετε, λέγει, ὅτι ὅλα τὰ τῶν Χριστιανῶν ἔχουν γεμίσει ἀπὸ κενοδοξίαν; Καὶ ὅτι ὑπάρχει εἰς αὐτοὺς φιλαρχία καὶ ἀπάτη; Ἀπογύμνωσέ τους ἀπὸ τὸ πλῆθος, λέγει, καὶ δὲν θὰ εἶναι τίποτε. Κτύπησε καὶ ἐξολόθρευσε τὴν νόσον, ἡ ὁποία διαφθείρει τὸν ὄχλον.

5. Θέλετε νὰ εἴπω αὐτὰ τὰ ὁποία λέγουν διὰ τὴν πόλιν μας; μὲ πόσην εὐκολίαν ἠμποροῦν νὰ μᾶς κατηγοροῦν; Εἶναι δυνατόν, λέγει, εἰς ὅποιον θέλει νὰ εὔρη ὀπαδοὺς καὶ δὲν θὰ λείψουν ποτὲ αὐτοί. Ώ, πόσον ἀξιογέλαστον πράγμα! πόσης ἐντροπῆς ἄξια εἶναι αὐτά; Ἀλλὰ καὶ τὰ ἄλλο εἶναι ἀξιογέλαστον καὶ τὸ ἄλλο εἶναι ἐντροπή. Ἂν μερικοὶ ἀπὸ ἐμᾶς κυριευθέντες ἀπὸ τὰ πιὸ φοβερὰ πράγματα, πρόκειται νὰ ὑποστοῦν κάποιο ἐπιτίμιον, εἶναι πολὺς ὁ τρόμος καὶ ὁ φόβος παντοῦ μήπως κανεὶς ἀποσκιρτήση, λέγει, μήπως ἀποστατήση εἰς ἐκείνους. Χιλιάδες φορὲς εἶναι προτιμώτερον ν’ ἀποσκιρτήση αὐτὸς ὁ ὁποῖος εἶναι τέτοιος, καὶ νὰ εἶναι μαζὶ μὲ ἐκείνους, δὲν λέγω δὶ’ ὅσους ἔχουν πλανηθῆ, ἀλλ’ ἐὰν κάποιος χωρὶς νὰ παρασυρθῆ εὑρίσκεται εἰς αὐτὴν τὴν κατάστασιν καὶ θέλει νὰ προσχωρήση εἰς τοὺς αἱρετικούς, ἂς τὰ κάνη. Διότι πονῶ βέβαια καὶ θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι καὶ καίγονται τὰ σπλάχνα μου, ὡσὰν νὰ στεροῦμαι ἰδικόν μου μέλος, ὅμως δὲν πονῶ τόσον, ὅσον φοβοῦμαι μήπως ἀναγκασθῶ ἀπὸ αὐτὸ νὰ κάνω τίποτε ποὺ δὲν πρέπει.

Δὲν εἴμεθα κυρίαρχοί της πίστεώς μας, ἀγαπητοί, οὔτε παραγγέλλομεν αὐτὰ κατὰ τρόπον δεσποτικόν, ἔχομεν ὁρισθῆ διὰ τὴν διδασκαλίαν τοῦ λόγου καὶ ὄχι διὰ ἐξουσίαν οὔτε διὰ δεσποτισμόν, ἔχομεν θέσιν συμβούλων, οἱ ὅποιοι συμβουλεύουν. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος συμβουλεύει λέγει τὴν γνώμην του, χωρὶς νὰ ἐξαναγκάζη τὸν ἀκροατήν, ἀλλ’ ἀφήνει αὐτὸν ἐλεύθερον νὰ προτιμήση τὰ λεγάμενα, εἰς τοῦτο μόνον εἶναι ὑπεύθυνος, ἂν δὲν εἴπη αὐτὰ τὰ ὁποία πρέπει νὰ διδάξη. Διὰ τοῦτο καὶ ἐμεῖς τὰ λέγομεν αὐτὰ καὶ τὰ διδάσκομεν, διὰ νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν εἰς κανένα ἀπὸ σᾶς τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως νὰ εἴπη, 'Κανείς δὲν μᾶς εἶπεν τίποτε, κανεὶς δὲν μᾶς ἐσυμβούλευσε, δὲν τὰ ἐγνωρίζαμεν, ἐνομίζαμεν ὅτι εἶναι μηδαμινὸν τὸ ἁμάρτημα, εἶναι μικρότερον κακὸν ἀπὸ τὸ νὰ πέση εἰς αἵρεσιν. Εἰπέ μοῦ, ἐὰν κάποιος ὑπηρετεῖ ὑπὸ τὰς διαταγᾶς κάποιου βασιλέως, καὶ δὲν ἐπήγαινε μὲν μὲ τὸ μέρος ἄλλου, οὔτε προσεχώρει εἰς ἄλλον βασιλέα, ἀλλ’ ἔπαιρνε τὸ πορφυροῦν ἔνδυμά του καὶ τὸ ἐξήπλωνε καταγῆς, καὶ ὁλόκληρον διὰ περόνης τὸ ἐξέσχιζεν εἰς πολλὰ τεμάχια, ἄραγε θὰ ἐτιμωρεῖτο ὀλιγώτερον ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι προσεχώρησαν εἰς ἄλλον; Τί δέ, ἐὰν μαζὶ μὲ αὐτό, τὸν ἴδιον τὸν βασιλέα, κρατῶν ἀπὸ τὸν λαιμόν, τὸν ἔσφαζε καὶ ἐξέσχιζεν εἰς κάθε μέλος τὸ σῶμα του, ποία καταδίκη θὰ ἦτο ἀξία τῶν ἔργων του; Ἐὰν δὲ κάμνων αὐτὰ εἰς τὸν βασιλέα ὁ ὁποῖος εἶναι συνδοῦλος, θὰ ἐτιμωρεῖσο μὲ τὴν πιὸ μεγάλην τιμωρίαν, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος σφάζει καὶ διαμελίζει τὸν Χριστόν, ποίας κολάσεως δὲν θὰ εἶναι ἄξιος; Ἄραγε αὐτῆς μὲ τὴν ὁποίαν ἀπειλεῖται; Δὲν νομίζω, ἀλλὰ ἄλλης πολὺ πιὸ φοβερᾶς.

Νὰ τὸ εἰπῆτε αὐτὸ ὄσαι παρευρίσκεσθε — διότι κυρίως αἳ γυναῖκες ἔχουν αὐτὸ τὸ ἐλάττωμα — νὰ διηγηθῆτε εἰς ὄσας ἀπουσιάζουν αὐτὸ τὸ παράδειγμα, νὰ τὰς φοβήσετε.

Ἐὰν μερικοὶ νομίζουν ὅτι μᾶς θλίβουν καὶ μᾶς ἐκδικοῦνται μὲ αὐτό, ἂς γνωρίζουν καλῶς, ὅτι ἄσκοπα τὰ κάνουν αὐτά. Διότι ἐὰν θέλης νὰ μᾶς ἐκδικηθῆς, ἐγώ σου δίδω τρόπον, μὲ τὸν ὅποιον θὰ ἠμπορέσης νὰ ἐκδικηθῆς χωρὶς νὰ ζημιωθῆς, μᾶλλον δὲ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκδηκηθῆς χωρὶς νὰ βλαβῆς, ἀλλὰ μὲ μικροτέραν βλάβην, κτύπησε μέ, πτύσε μὲ δημοσίως ὅταν μὲ συναντήσης, πλήγωσε μέ. Φρίττεις εἰς τὴν ἀκοὴν αὐτῶν τῶν πραγμάτων; Ἐὰν φρίττης πού σου λέγω νὰ κτυπήσης ἐμένα, δὲν φρίττεις ὅταν κατασπαράσσης τὸν Κύριόν σου; τὰ μέλη τοῦ Κυρίου ξεσχίζεις καὶ δὲν τρέμεις; Οἰκία πατρικὴ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἕνα σῶμα καὶ ἕνα Πνεῦμα. Ἀλλὰ θέλεις νὰ μὲ πολεμήσης. Μέχρι ἐμένα σταμάτησε. Διατὶ ἀντὶ δὶ’ ἐμένα πολεμεῖς τὸν Χριστόν; μᾶλλον δὲ διατὶ κτυπᾶς ἐπάνω εἰς τὰς πληγᾶς του; Βέβαια εἰς καμμίαν περίπτωσιν δὲν εἶναι καλὴ ἡ ἐκδίκησις, ἀλλὰ τὸ νὰ ὑβρίζης ἄλλον ἀπὸ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος σὲ ἀδικεῖ εἶναι πολὺ χειρότερον.

Ἀπὸ ἐμᾶς ἠδικήθης; Διατὶ λυπεῖς ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος δὲν σὲ ἠδίκησεν; αὐτὸ εἶναι δεῖγμα μεγίστης παραφροσύνης. Δὲν θὰ τὸ εἰπῶ εἰρωνευόμενος αὐτὸ τὸ ὅποιον πρόκειται νὰ εἴπω, οὔτε τυχαίως, ἀλλ’ ὅπως τὸ σκέπτομαι καὶ ὅπως τὸ αἰσθάνομαι. Διὰ τὸν καθένα ἀπὸ σᾶς οἱ ὁποῖοι θλίβεσθε ἀπὸ ἐμένα καὶ ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς λύπης βλάπτετε τοὺς ἑαυτούς σας καὶ πορεύεσθε ἀλλοῦ, θὰ ἤθελον νὰ πληγώσω τὸ πρόσωπόν μου ἢ καὶ νὰ ἀπογυμνώσω τὸ σῶμα μου διὰ νὰ βασανισθῆ διὰ ράβδου, εἴτε δικαίως εἴτε ἀδίκως μὲ κατηγορεῖτε, καὶ εἰς ἐμένα ἂς ἐπιτρέψη τὴν ὀργὴν νὰ πέση, παρὰ νὰ τολμοῦν αὐτὰ τὰ ὁποία τολμοῦν. Ἐὰν ἠμποροῦσε νὰ γίνη αὐτό, τίποτε δὲν θὰ ἦτο, τὸ νὰ πάσχη τέτοια ἕνας μηδαμινὸς καὶ ἀνάξιος λόγου ἄνθρωπος. Ἄλλωστε θὰ ἠμποροῦσα νὰ παρακαλέσω ἐγώ, ὁ ὁποῖος ἠδικήθην καὶ ἐξυβρίσθην, τὸν Θεόν, καὶ θὰ συνεχώρει τὰς ἁμαρτίας σας, ὄχι διότι εἰσακούομαι τόσον πολὺ ὡς νὰ εἶμαι ἅγιος, ἀλλ’ ἐπειδὴ ὁ ἠδικημένος, ὅταν παρακαλῆ ὑπὲρ ἐκείνου ὁ ὁποῖος τὸν ἠδίκησεν, εἰσακούεται πολύ. «Ἂν ἁμαρτήση ἄνθρωπος ἐναντίον ἀνθρώπου», λέγει, «ὁ Θεὸς θὰ δεχθῆ μεσιτείαν δὶ’ αὐτόν». Ἐὰν δὲ δὲν ἠμποροῦσα νὰ τὸ κάνω ἐγώ, θὰ ἠμποροῦσα νὰ ζητήσω καὶ νὰ παρακαλέσω ἁγίους ἀνθρώπους καὶ θὰ τὸ ἔκαμνον. Τώρα ὅμως ποῖον νὰ παρακαλέσωμεν, ἀφοῦ ὑβρίζομεν τὸν Θεόν;

Πρόσεχε ἀνωμαλίαν. Διότι ἀπὸ ὅσους ἀνήκουν εἰς αὐτὴν τὴν ἐκκλησίαν, ἄλλοι μὲν οὐδέποτε προσέρχονται ἢ μίαν φορὰν κατ’ ἔτος, καὶ τότε ὅπως τύχη, ἄλλοι δὲ τακτικώτερον μέν, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ὅπως τύχη, ὁμιλοῦντες καὶ ἀστειευόμενοι διὰ τὸ τίποτε, ἄλλοι δέ, οἱ ὁποῖοι φαίνονται ὅτι δῆθεν ἐνδιαφέρονται, αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι προκαλοῦν αὐτὴν τὴν συμφοράν. Ἐὰν λοιπὸν ἐνδιαφέρεσθε καὶ φροντίζετε δὶ’ αὐτά, καλύτερον νὰ ταχθῆτε καὶ σεῖς μαζὶ μὲ τοὺς ἀδιαφόρους, μᾶλλον δὲ τὸ καλύτερον εἶναι οὔτε ἐκεῖνοι νὰ εἶναι ἀμελεῖς, οὔτε σεῖς τέτοιοι, δὲν λέγω δὶ’ ἐσᾶς ποὺ παρευρίσκεσθε ἐδῶ, ἀλλὰ δὶ’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀποσκιρτοῦν. Μοιχεία εἶναι αὐτὸ τὸ πράγμα. Ἐὰν δὲ δὲν ἀνέχεσαι νὰ ἀκοῦς αὐτὰ δὶ’ ἐκείνους, λοιπὸν νὰ μὴ ἀνέχεσαι οὔτε δὶ’ ἐμᾶς, διότι τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο κατ’ ἀνάγκην γίνεται παρανόμως. Ἂν μὲν λοιπὸν ὑποπτεύεσθε αὐτὰ δὶ’ ἐμέ, εἶμαι ἕτοιμος νὰ παραχωρήσω τὸ ἀξίωμα εἰς ὅποιον θέλετε, μόνον ἡ ἐκκλησία νὰ εἶναι μία, ἐὰν δὲ ἐγὼ ἔγινα νομίμως, πείθετε ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀναβῆ παρανόμως εἰς τὸν θρόνον νὰ ἀποθέσουν ὅ,τι δὲν τοὺς ἀνήκει.

Αὐτὰ τὰ εἶπον, ὄχι ὡς προστάσσων, ἀλλὰ διὰ νὰ στερεώσω καὶ νὰ διαφυλάξω ἐσᾶς. Ἐπειδὴ ὁ καθένας ἔχει ἡλικίαν καὶ εὐθύνεται διὰ τὰς πράξεις του, παρακαλῶ νὰ μὴ νομίζετε ἀνευθύνους τούς ἑαυτούς σας, ρίπτοντες τὸ πᾶν εἰς ἐμᾶς, διὰ νὰ μὴ καταστρέφετε τοὺς ἑαυτοὺς σας αὐταπατώμενοι εἰς μάτην. Διότι θὰ δώσωμεν λόγον διὰ τὰς ψυχᾶς σας, ἀλλ’ ὅταν ἐμεῖς δὲν τὰς ἐπιμελούμεθα πλήρως, ὅταν δὲν παρακαλέσωμεν, ὅταν δὲν νουθετήσωμεν, ὅταν δὲν ἰκετεύσωμεν. Μετὰ δὲ ἀπὸ αὐτά, ἐπιτρέψατε καὶ εἰς ἐμὲ νὰ εἴπω, «εἶμαι ἀθῶος ἀπὸ τὸ αἷμα ὅλων σας», και,«ὁ Θεὸς θὰ σώση τὴν ψυχήν μου».

Εἴπατε ὅ,τι θέλετε καὶ ἀναφέρατε δικαιολογημένην αἰτίαν διὰ τὴν ὁποίαν ἔχετε ἀποχωρήσει, καὶ θὰ ἀπολογηθῶ. Ἀλλὰ δὲν ἔχετε τίποτε νὰ εἴπητε. Διὰ τοῦτο καὶ παρακαλῶ ἔστω καὶ σᾶς νὰ σταθῆτε μὲ γενναιότητα καὶ νὰ ἐπαναφέρετε ὅσους ἐπλανήθησαν καὶ ἀπεχώρησαν, διὰ νὰ ἀναπέμψωμεν μαζὶ εὐχαριστίαν εἰς τὸν Θεόν, διότι εἰς αὐτὸν ἀνήκει ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

(ἐκδόσεις ΕΠΕ, τόμος 20, σέλ. 705-715)

ΠΗΓΗ

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ .


Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

Σαράντα ημέρες μετά την Ανάσταση του Θεανθρώπου η Ορθόδοξη Εκκλησία μας εορτάζει τη Δεσποτική Εορτή της εις ουρανούς Αναλήψεως του Κυρίου. Πρόκειται για μια εορτή, που επειδή πέφτει πάντοτε την Πέμπτη ημέρα της εβδομάδας, δηλαδή καθημερινή, δεν έχει ανάλογη της σημασίας της θέση στη συνείδηση του λαού, όπως συμβαίνει με άλλες μεγάλες εορτές, σαν αυτές των Χριστουγέννων, των Θεοφανείων, του Ευαγγελισμού, της Αναστάσεως, κ.α. Ακόμη, ειδικά στην εορτή της Αναλήψεως, απέχει ο μαθητόκοσμος, διότι τέτοιες ημέρες έχουν εισέλθει στην εξεταστική περίοδο, με αποτέλεσμα οι εκπαιδευτικοί να αδυνατούν να συνοδέψουν τους μαθητές τους για εκκλησιασμό. Ακόμη εμείς οι μεγαλύτεροι, ασκούμενοι καθημερινά με τις βιωτικές μας μέριμνες, ακούμε και μαθαίνουμε για την εορτή αυτή πολλά χρόνια αργότερα, ίσως και δεκαετίες μετά από τα σχολικά μας χρόνια, χωρίς να έχουμε βιώσει λατρευτικά αυτή τη μεγάλη εορτή και πανήγυρη.

Η Ανάληψη ακολουθεί την Ανάσταση. Είναι αμέσως μετά το διάστημα των σαράντα ημερών, που ο Κύριος εμφανιζόταν συχνά στους μαθητές του. Στο διάστημα αυτό ο Κυριος, με τις συνεχείς εμφανίσεις του αλλά και εξαφανίσεις του, πρώτον αποδεικνύει το γεγονός της Αναστάσεως Του και δεύτερον γυμνάζει πνευματικά τους μαθητές Του. Πρέπει με λίγα λόγια οι μαθητές του Κυρίου και μέλλοντικοί Απόστολοι να χειραφετηθούν από τη συνεχή σωματική αίσθηση και αντίληψη του Χριστού. Τους προετοιμάζει, με λίγα λόγια, να Τον επιζητούν με τους πνευματικούς τους οφθαλμούς στο επόμενο διάστημα της δικής τους αποστολής προς τα έθνη. Έτσι η ένσαρκος παρουσία του Κυρίου στη γη που άρχισε με τη γέννησή Του εδώ σταματά.

Όμως, ο ένσαρκος Κύριος θα ξαναφανεί. Τότε: “και τότε φανήσεται τὸ σημείον του υιου του ανθρώπου εν τω ουρανώ, και τότε κόψονται πάσαι αι φυλαὶ της γης και οψονται τον υιὸν του ανθρώπου ερχόμενον επὶ των νεφελων του ουρανού μετὰ δυνάμεως και δόξης πολλής.” (Ματθ. κδ΄30) Μέχρι τότε οι πιστοί ανά τους αιώνες μαθαίνουμε να ζούμε με τη διαρκή και αόρατη παρουσία Του, όπως και ο ίδιος το τόνισε: “και ιδοὺ εγὼ μεθ' υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος. Αμήν.” (Μτθ. κη΄20). Βεβαίως η σωματική παρουσία του Κυρίου δεν εξέλειπε εντελώς. Η σωματική Του παρουσία που ακόμη υπάρχει και θα υπάρχει έως της συντελείας του κόσμου είναι στο ιερό μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Στον άρτο και τον οίνο, που στα “σα εκ των σων” μεταβάλλονται σε σώμα και αίμα Κυρίου. Έτσι ο πιστός μπορεί να δεχθεί τον Κύριο μέσα του και Εκείνος να εισέλθει μέχρι και το τελευταίο του κύτταρο, να εισδύσει στην ουσία της ύπαρξής του, και εντέλει ο δεχόμενος τον Κύριον να θεωθεί.

Ανελήφθη, λοιπόν, στους ουρανούς ο Θεάνθρωπος Λυτρωτής μας. Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Λουκά, ο Κύριος οδήγησε τους μαθητές Του προς το δρόμο της Βηθανίας και το όρος των Ελαιών. Εκεί, αφού σήκωσε τα χέρια Του, τους ευλόγησε: “Εξήγαγε δε αυτοὺς έξω έως εις Βηθανίαν, και επάρας τὰς χειρας αυτού ευλόγησεν αυτούς.” (Λούκ. κδ΄50) Έτσι, ευλογώντας τους, χωρίστηκε απ' αυτούς και εφέρετο προς τον ουρανό, μέχρι που χάθηκε απ' τα μάτια τους. “και εγένετο εν τω ευλογειν αυτὸν αυτοὺς διέστη απ' αυτών και ανεφέρετο εις τον ουρανόν. και αυτοὶ προσκυνήσαντες αυτὸν υπέστρεψαν εις Ιερουσαλὴμ μετὰ χαράς μεγάλης” (Λούκ. κδ΄51-51). Αλλά πώς ανελήφθη; Και με την ανθρώπινη Του φύση. Έτσι την ανθρώπινή Του φύση, την ενωμένη με τη Θεία Του υπόσταση, που την ένωσε αχωρίστως, ατρέπτως, ασυγχύτως και αδιαιαρέτως, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Δ΄Οικουμενικής Συνόδου, την πήρε και την τοποθέτησε πάνω από Αγγέλους και Αρχαγγέλους, ψηλότερα από Χερουβίμ και Σεραφίμ, δίπλα στο θρόνο του Θεού Πατέρα. Με απλά λόγια ο Κύριος Θέωσε και την ανθρώπινη φύση Του, δίνοντας μας μια ιδέα για το πώς θα είναι τα σώματα των αναστημένων πιστών κατά την Δευτέρα του Κυρίου Παρουσία.

Ακόμη, αξίζει να τονιστεί πως η Ανάληψη, αυτή καθ' αυτή, οδηγεί στην Πεντηκοστή, τη γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας μας. Κι αυτό διότι ο Κύριος είχε υποσχεθεί,πριν την Ανάληψη Του, ότι θα τους έστελνε το Άγιο Πνεύμα. Πράγμα που τελικά έγινε δέκα ημέρες αργότερα. “Ο Κύριος Ιησού Χριστός ανήλθε στους ουρανούς, αλλά δεν εγκατέλειψε το ανθρώπινο γένος, για το οποίο έχυσε το τίμιο Αίμα Του. Μπορεί να κάθισε στα δεξιά του Θεού (Μάρκ. ιστ΄ 19), στους ένδοξους ουρανούς, όμως η παρουσία Του εκτείνεται ως τη γη και ως τα έσχατα της δημιουργίας. Άφησε στη γη την Εκκλησία Του, η οποία είναι το ίδιο το αναστημένο, αφθαρτοποιημένο και θεωμένο σώμα Του, για να είναι το μέσον της σωτηρίας όλων των ανθρώπινων προσώπων, που θέλουν να σωθούν. Νοητή ψυχή του σώματός Του είναι ο Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας (Ιωάν. ιε΄26), ο οποίος επεδήμησε (ήρθε και εγκαταστάθηκε) κατά την ημέρα της Πεντηκοστής σε αυτό, για να παραμείνει εως τη συντέλεια του κόσμου. Η σωτηρία των πιστών συντελείται με την οργανική συσσωμάτωση των πιστών στο θεανδρικό Σώμα του Κυρίου.” (Π. Ευδοκίμωφ).

Κατά το γεγονός της Αναλήψεως, πραγματοποιήθηκε στην πράξη η συμφιλίωση του Θεού με το ανθρώπινο γένος. Διαλύθηκε η παλιά έχθρα, τελείωσε ο μακροχρόνιος πόλεμος. Κι αυτό συνέβαινε πριν απ' αυτό το γεγονός, όχι επειδή μισούσε ο Θεός τον άνθρωπο, αλλά επειδή ο άνθρωπος επιδείκνυε αδιαφορία και αχαριστία. Και τώρα, η αλλαγή δεν έγινε εξαιτίας των δικών μας κατορθωμάτων ή επειδή αλλάξαμε στάση και συμπεριφορά, αλλά λόγω της απροσμέτρητης αγάπης και του ενδιαφέροντος του Θεού.

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος προσθέτει: “Τώρα στην Ανάληψη, εμείς που δεν ήμασταν άξιοι να κατοικούμε στον παράδεισο, (...) εμείς τώρα οι ανάξιοι ανεβαίνουμε στον ουρανό. Τα χερουβίμ, παλαιά, φυλάγανε τον παράδεισο για να μην μπούμε ξανά και τώρα εμείς τα υπερβαίνουμε. Η ανθρώπινη φύση, στο πρόσωπο του Χριστού, έτυχε τιμής που δεν έτυχε η φύση των αγγέλων. Ο Θεός έγινε άνθρωπος. Δεν έγινε άγγελος. Ενώθηκε μόνο με την ανθρώπινη φύση. Και οι άγγελοι δεν ζηλεύουν, αντίθετα χαίρονται, διότι χαρά των αγγέλων είναι η προκοπή μας και πόνος τους η εξαθλίωσή μας.”

Για την αλλαγή αυτή οφείλουμε ευγνωμοσύνη στον Χριστό. Αυτός έγινε μεσίτης. Ούτε άγγελος, ούτε άνθρωπος, αλλά αυτός ο ίδιος. Ο Θεός ήταν οργισμένος με μας και εμείς τον μισούσαμε. Και μας συμφιλίωσε ο Υιός Του. Πώς μας συμφιλίωσε;

Δεχόμενος την τιμωρία που έπρεπε να επιβάλει σε μας. «Εξηγόρασεν εκ της κατάρας του νόμου γενόμενος υπέρ ημών κατάρα» (Γαλ. γ΄ 13). Δέχτηκε την τιμωρία του ουρανού, δέχτηκε και τις προσβολές των ανθρώπων. «Οι ονειδισμοί των ονειδιζόντων σε επέπεσον επ’ εμέ» (Ψαλμ. ξη΄10) (…) Πολλές φορές μιλούμε για τη μεσιτεία της Παναγίας και των αγίων και ξεχνούμε ότι μεσίτης πάνω απ’ όλους τους αγίους είναι ο ίδιος Χριστός. Αυτός ως άνθρωπος συνεχώς μεσιτεύει για μας τους ελεεινούς αδελφούς Του. Όπως ακριβώς παίρνουμε κάτι από τη σοδειά μας και το προσφέρουμε στο Θεό για να τον ευχαριστήσουμε και να ευλογήσει όλη τη σοδειά μας, έτσι ακριβώς και ο Χριστός την ανθρώπινη φύση, που προσέλαβε στη μήτρα της Αειπαρθένου Μαρίας την κάνει προσφορά στον Θεό, για να ευλογηθεί ΌΛΟ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ. Ακόμη προσθέτει ο ίδιος Πατέρας: “Ενώ πλαστήκαμε από τον Θεό ≪κατ’ εικόνα και ομοίωσή Του≫, ο άνθρωπος δεν πρόσεξε και ωμοιώθη τοις κτήνεσι. Το να γίνει, δε, κάποιος σαν τα ζώα είναι σαν να έγινε χειρότερος από αυτά.

Το να σέρνεται ένα φίδι είναι φυσικό, το να σέρνεται, όμως, ένας αετός είναι η εσχάτη κατάπτωση … Μερικές φορές, ο άνθρωπος γίνεται χειρότερος των ζώων. Έτσι ο Ησαΐας λέγει, ≪έγνω βους τον κτησάμενον, και όνος την φάτνη του κυρίου αυτού・ Ισραήλ, δε, εμέ ουκ έγνω≫ (Ησαΐας α΄ 3) … Για να μας συνετίσει ο Κύριός μας, βάζει διδασκάλους τα έντομα. ≪Πορεύθητι προς τον μύρμηγκα, και ζήλωσον τας οδούς αυτού≫ (Παροιμ. στ΄6) (…) Εμείς οι κατώτεροι των ζώων, τα παιδιά του διαβόλου, με την Ανάληψη του Χριστού γίναμε ανώτεροι και από τους αγγέλους.” (Χρυσοστόμου, Ι.,≪Εις την Ανάληψιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού≫, Ε.Π.Ε., 36)

Ανελήφθης εν δόξη, Χριστό ο Θεός ημών,
χαροποιήσας τους Μαθητάς,
τη επαγγελία του Αγίου Πνεύματος,
βεβαιωθέντων αυτών διά της ευλογίας,
ότι Συ ει ο Υιός του Θεού,
ο Λυτρωτής του κόσμου.

«Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους θα δρα με πανουργία για να οδηγήσει στην αίρεση, αν ήταν δυνατόν, και τους εκλεκτούς»

Σχετική εικόνα

Του Αγίου στάρετς Ανατολίου της Όπτινα

«Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους θα δρα με πανουργία για να οδηγήσει στην αίρεση, αν ήταν δυνατόν, και τους εκλεκτούς. Δεν θα ξεκινήσει με την ψυχρή απώθηση των δογμάτων της Αγίας Τριάδος, της Θεότητος του Ιησού Χριστού, και της παρθενίας της Θεοτόκου, αλλά θα ξεκινήσει ανεπαίσθητα να καταστρέφει τις διδασκαλίες και τις παραδόσεις της Εκκλησίας και την μεγάλη τους πνευματικότητα, που έφτασε σε μας μέσω των Αγίων Πατέρων, από το Άγιον Πνεύμα.

Λίγοι θα παρατηρήσουν αυτά τα καλοπιάσματα του εχθρού, μόνον εκείνοι που είναι πολύ πεπειραμένοι στην πνευματική ζωή.
Οι αιρετικοί θα αποκτήσουν ισχύ πάνω στην Εκκλησία, και θα τοποθετήσουν τους υπηρέτες των παντού. Οι ευλαβείς θα ατενίζονται καταφρονητικά. Ο ίδιος ο Κύριος είπε ότι από τους καρπούς των θα τους αναγνωρίσετε, και έτσι, από τους καρπούς των καθώς και από τις ενέργειές των αιρετικών, προσπαθήστε να τους διακρίνετε από τους αληθινούς ποιμένες. Αυτοί είναι πνευματικοί κλέφτες, διαρπάζοντες τη πνευματική ποίμνη, και θα εισέλθουν στο μαντρί (την Εκκλησία), σκαρφαλώνοντας με κάποιο άλλο τρόπο, χρησιμοποιώντας δύναμη και καταπατώντας τους ιερούς κανόνες. Ο Κύριος καλεί αυτούς ληστές (Ευαγ. Ιω. 10,1). Πράγματι, η πρώτη τους ενέργεια θα είναι η καταδίωξη των αληθινών ποιμένων, η φυλάκιση και η εξορία τους, διότι χωρίς αυτό θα είναι αδύνατο γι’ αυτούς να διαρπάσουν το ποίμνιο.

Γι’ αυτό το λόγο παιδί μου, όταν βλέπεις την καταπάτηση της πατερικής παραδόσεως, και των θείων εντολών στην Εκκλησία, των εντολών που ορίσθηκαν από το Θεό, γνώριζε ότι οι αιρετικοί έχουν ήδη εμφανισθεί, αν και κατά το χρόνο δράσης τους μπορεί να κρύβουν την ασέβειά τους, ή να καταστρέφουν την Αγία Πίστη ανεπαίσθητα, προκειμένου να επιτύχουν καλύτερα στην σαγήνευση και προσκόλληση των απείρων στα δίχτυα τους. Η καταδίωξη θα κατευθύνεται όχι μόνον εναντίον των ποιμένων αλλά εναντίον όλων των δούλων του Θεού, διότι όλοι όσοι θα καθοδηγούνται από την αίρεση δεν θα υποφέρουν την ευσέβεια.

Αναγνωρίστε αυτούς τους λύκους με ένδυμα προβάτου από τις υπερήφανες διαθέσεις τους και την αγάπη της ισχύος. Θα είναι συκοφάντες, προδότες, παντού δεικνύοντες έχθρα και κακοήθεια. Γι’ αυτό ο Κύριος είπε ότι οι καρποί τους θα τους κάνουν γνωστούς.

Οι αληθινοί υπηρέτες του Θεού είναι ταπεινοί, αγαπούν τον συνάνθρωπό τους και είναι υπάκοοι στην Εκκλησία.

Οι Μοναστές θα ταλαιπωρηθούν υπερβολικά από τους αιρετικούς, και η μοναστική ζωή θα καταφρονηθεί.
Τα (ενεργά) Μοναστήρια θα σπανίζουν, ο αριθμός των μοναχών θα ελαττωθεί, και αυτοί που θα παραμείνουν θα υποφέρουν από βία. Αυτοί που μισούν την μοναστική ζωή, εντούτοις, έχοντας μόνο την αμφίεση της ευσεβείας, θα αγωνίζονται να προσελκύσουν τους μοναχούς με το μέρος τους, υποσχόμενοι σ’ αυτούς προστασία και κοσμικά αγαθά, και απειλώντας αυτούς που τους αντιτίθενται με εξορία.

Αυτές οι απειλές θα προκαλέσουν μεγάλη απόγνωση στους μικρόψυχους, αλλά εσύ παιδί μου, να χαίρεσαι για το ότι έχεις ζήσει μέχρι αυτό τον καιρό, διότι τότε οι πιστοί που δεν θα έχουν δείξει άλλες αρετές, θα λάβουν στέμματα, μόνο διότι θα έχουν μείνει σταθεροί στην πίστη, σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου: «Κάθ΄ ένας που, όντας μαζί Μου (εν Εμοί), θα με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω και Εγώ, όντας μαζί του (εν αυτώ), μπροστά στον Πατέρα μου τον εν Ουρανοίς» (Ματθ. Ι-32).

(Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω κα’ γώ εν αυτώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν Ουρανοίς).

«Φοβού τον Κύριο τέκνο μου. Φοβού να χάσεις το στέμμα που ετοιμάστηκε για σένα, φοβού το να ριχτείς από το Χριστό στο εξώτερο σκότος και στα αιώνια βάσανα. Στάσου γενναίος στην πίστη, και αν είναι αναγκαίο, υπόμεινε καταδίωξη και άλλες λύπες, διότι ο Κύριος θα είναι μαζί σου και οι άγιοι Μάρτυρες και πνευματικοί θα κοιτάζουν σε σένα και τον αγώνα σου με ευχαρίστηση.

Αλλά αλλοίμονο στους μοναχούς εκείνες τις ημέρες που θα καθηλωθούν από ιδιοκτησίες και πλούτη, οι οποίοι λόγω της αγάπης της ειρήνης (ανάπαυσης) θα είναι έτοιμοι να υποταχθούν στους αιρετικούς. Θα αποκοιμίζουν την συνείδησή τους, λέγοντας:
«Εμείς διατηρούμε και σώζουμε το Μοναστήρι και ο Κύριος θα μας συγχωρήσει».

Οι ατυχείς και τυφλοί αυτοί δεν λογαριάζουν καθόλου ότι δια της αιρέσεως οι δαίμονες θα εισέλθουν στο Μοναστήρι, και κατόπιν δεν θα είναι ένα Άγιο Μοναστήρι, αλλά μόνο τοίχοι, από τους οποίους η Χάρη θα έχει απομακρυνθεί.

Ο Θεός εντούτοις είναι ισχυρότερος από τον εχθρό, και δεν θα εγκαταλείψει ποτέ τους δούλους του. Οι αληθινοί Χριστιανοί θα παραμείνουν μέχρι το τέλος αυτής της περιόδου, μόνο θα προτιμήσουν να ζουν σε απομονωμένα ερημικά μέρη».

ΠΗΓΗ

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ - ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΣΤΑ ΜΕΛΙΣΣΙΑ 12/5/2018 ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ - ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ..!

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ - ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΣΤΑ ΜΕΛΙΣΣΙΑ 12/5/2018 ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ - ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ......

Κάντε κλικ για μεγέθυνση

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 12/5/2018 (Ν.Η ) ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΙΣΣΙΩΝ , Η ΗΜΕΡΙΔΑ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ , Η ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΙΟΙ ΓΙΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ , ΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ.

ΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΗΤΑΝ ΟΙ....

+ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ

+ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΧΑΡΙΤΩΝ ΚΑΡΕΩΤΗΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ
+ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΑΒΒΑΣ ΛΑΥΡΙΩΤΗΣ

+ ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΚΑΨΑΛΙΩΤΗΣ


+ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΧΑΡΙΤΩΝ ΚΑΡΕΩΤΗΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ

Ιστορικές Προυποθέσεις για την Μετάλλαξη Του Δυτικού Χριστιανισμού (filioque).


+ ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΚΑΨΑΛΙΩΤΗΣ . 

Η Γέννησης Του Οικουμενισμού. 


+ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΑΒΒΑΣ ΛΑΥΡΙΩΤΗΣ 

Διακοπή Μνημοσύνου και Κοινωνίας 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου του Μεγάλου Φωτίου .



ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΣΕ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ...

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

ΔΕΙΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ( ΑΝ ΘΕΛΕΙ Ο ΘΕΟΣ) ΣΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΡΟΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ megasfilippos ΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ..



ΔΕΙΤΕ ΣΗΜΕΡΑ( ΑΝ ΘΕΛΕΙ Ο ΘΕΟΣ) ΣΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΡΟΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΣΤΟ youtube  megasfilippos ΕΔΩ https://www.youtube.com/user/megasfilippos


ΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ

ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΙΣΣΙΩΝ με θέμα την ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ,ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ και τον ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ.


ΟΜΙΛΗΤΕΣ :

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΑΒΒΑΣ ΛΑΥΡΙΩΤΗΣ
Διακοπή Μνημοσύνου και Κοινωνίας 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου του Μεγάλου Φωτίου .

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΧΑΡΙΤΩΝ ΚΑΡΕΩΤΗΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ
. Ιστορικές Προυποθέσεις για την Μετάλλαξη Του Δυτικού Χριστιανισμού (filioque).

ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΚΑΨΑΛΙΩΤΗΣ
. Η Γέννησης Του Οικουμενισμού.

Φορείς:

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ
ΣΥΝΑΞΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ
ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΙΟΙ

Μία ακόμη ανακοίνωση για την ίδια εκδήλωση:

ΑΝΟΙΚΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟ ΚΛΗΡΙΚΟ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΙΣΣΙΩΝ(Πληροφορίες. Το Πολιτιστικό Κέντρο βρίσκεται στη Δ.Κ. Μελισσίων επί των οδών 17ης Νοεμβρίου 15 και Αγίου Γεωργίου.)

https://synaksiorthodoxon.blogspot.gr/2018/05/12-2018-63000.html


Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

ΗΜΕΡΙΔΑ : Σάββατο 12 Μαίου 2018 & ΩΡΑ 6.30.00 μ.μ.


ΗΜΕΡΙΔΑ


Σάββατο 12 Μαίου 2018 & ΩΡΑ 6.30.00 μ.μ


ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΙΣΣΙΩΝ με θέμα την ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ,ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ και τον ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ.

ΟΜΙΛΗΤΕΣ : 


ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΑΒΒΑΣ ΛΑΥΡΙΩΤΗΣ 
Διακοπή Μνημοσύνου και Κοινωνίας 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου του Μεγάλου Φωτίου .

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΧΑΡΙΤΩΝ ΚΑΡΕΩΤΗΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ
. Ιστορικές Προυποθέσεις για την Μετάλλαξη Του Δυτικού Χριστιανισμού (filioque).

ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΚΑΨΑΛΙΩΤΗΣ
. Η Γέννησης Του Οικουμενισμού.

Φορείς: 

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ 
ΣΥΝΑΞΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ 
ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΙΟΙ 

Μία ακόμη ανακοίνωση για την ίδια εκδήλωση:

ΑΝΟΙΚΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟ ΚΛΗΡΙΚΟ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΙΣΣΙΩΝ(Πληροφορίες. Το Πολιτιστικό Κέντρο βρίσκεται στη Δ.Κ. Μελισσίων επί των οδών 17ης Νοεμβρίου 15 και Αγίου Γεωργίου.)


ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

Στο μοναστήρι του οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς στο Μπάραγιεβο (Σερβία – Ενορία Ράσκας και Πριζρένης στην εξορία της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας) πραγματοποιήθηκε η πανορθόδοξη εκκλησιαστική και λαϊκή Σύναξη.




Τ
ην Κυριακή των Μυροφόρων (στις 9/22 Απριλίου), στο μοναστήρι του οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς στο Μπάραγιεβο, με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Επισκόπου Ράσκας και Πριζρένης στην Εξορία κ. Αρτεμίου, πραγματοποιήθηκε η πανορθόδοξη εκκλησιαστική και λαϊκή Σύναξη. Συγκεντρώθηκαν περίπου 700 αγωνιστές για την καθαρότητα της Πίστεως (αρχιερείς, ιερείς, μοναχοί και κοσμικοί) από τη Σερβία, την Ελλάδα, τη Ρωσσία, τη Ρουμανία, την Ελβετία (ειδικότερα οι μοναχοί από το Άγιο Όρος), οι οποίοι, σύμφωνα με τον κανόνα ΙΕ της Πρωτοδευτέρας Συνόδου του Αγίου Φωτίου του Μεγάλου, διέκοψαν την λειτουργική και γραφειοκρατική κοινωνία με τους επισκόπους, τους ιερείς και τους κοσμικούς οικουμενιστές.

Ο Σύναξη άρχισε με τη Θεία Αρχιερατική Λειτουργία (προϊστάμενος ήταν ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Νόβομπρδο και Πανονίας κ. Μάξιμος). Μαζί του συλλειτουργούσαν ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Μπαραγιέβου και Χβόσνου κ. Ναούμ και οι εννέα ιερείς της Ενορίας. Με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Επισκόπου Ράσκας και Πριζρένης στην Εξορία κ. Αρτεμίου, ο Χωρεπίσκοπος Μάξιμος τέλεσε την εις Πρεσβύτερο χειροτονία του Διακόνου π. Βίκτορ (Παβλόφ) από την πόλη Βορόνεζ (Ρωσία) και την εις Ιεροδιάκονο χειροτονία του Πατέρα Διονυσίου (Μόρατσανιν), μοναχού του παραπάνω αναφερόμενου μοναστηριού. Ο π. Βίκτορ θα λειτουργεί ως ιερέας στο Βορόνεζ.

Μετά τη Θεία Λειτουργία και το ταιριαστό κέρασμα, μπροστά από το ναό, πραγματοποιήθηκε η ημερίδα με τίτλο “Η Σύνοδος της Κρήτης – Αγία Και Μεγάλη ή αιρετική και ληστρική“. Η ημερίδα άρχισε με την προσευχή, δηλαδή με το Αναστάσιμο Απολυτίκιο που ψαλλόταν στην εκκλησιαστική σλαβική, στα ελληνικά και στα ρουμανικά.


Στην ημερίδα είχαν λόγο: οι Θεοφιλέστατοι Χωρεπίσκοποι κ. Μάξιμος και κ. Ναούμ, ο πρωτοιερέας κ. Κυπριανός Στάϊκου από την Ρουμανία, ο μοναχός Αγιορείτης π. Σάββας Λαυριώτης, ο αδελφός Γεώργιος Βλαμάκης (πρόεδρος της Συνάξεως των Ορθοδόξων Κρητών) και ο Κωνσταντίνος Στέφος από την Ελβετία (εκπρόσωπος της κοινότητας των Ορθοδόξων Ελλήνων από την Ελβετία).



Την Σύναξη την χαιρέτισε στην αρχή ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Νόβομπρδο και Πανονίας κ. Μάξιμος, ο οποίος επίσης απάντησε σε κάποιες ερωτήσεις κατά τη διάρκεια της Συνάξεως. Στην σύντομη του ομιλία, ο Χωρεπίσκοπος Μάξιμος πρώτα μετέφερε την ευλογία του Επισκόπου Αρτεμίου και μετά εξέφρασε την χάρη του εξαιτίας της επίσκεψης των αδλεφών από την Ελλάδα, την Ρουμανία, την Ρωσία, την Ελβετία και το Άγιο Όρος. Ευχαρίστησε τους Ορθόδοξους αδελφούς που αποφάσισαν να έρθουν, προκειμένου όλοι εμείς μαζί να παρηγορηθούμε δια της κοινής Πίστεως (Ρωμ. 1,12). Μετά, ο Χωρεπίσκοπος ανακοίνωσε τα ονόματα των ομιλητών.



Ο αδελφός κ. Γεώργιος Βλαμάκης
μίλησε για τις δραστηριότητες της Συνάξεως των Ορθοδόξων Κρητών (στην οποία ο ίδιος προεδρεύει) στο πλαίσιο του αγώνα εναντίον του οικουμενισμού, μέσω της διοργάνωσης των Ορθοδόξων Συνάξεων και των Διασκέψεων, της υποστήριξης κάθε είδους στους διωκόμενους μοναχούς και τους ιερείς.


Ο αδελφός Κωνσταντίνος Στέφος,
ο Έλληνας που μένει στην Ελβετία, διάβασε την επιστολή που στάλθηκε από τους Έλληνες της Ελβετίας στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ελβετίας κ. Ιερεμία (ανήκει στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως). Στην επιστολή αναφέρεται ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι αιρετικός που ξεπέρασε όλους τους αιρετικούς στην ιστορία της Εκκλησίας και ο Μητροπολίτης παροτρύνεται να διακόψει την κοινωνία με τον αιρετικό Πατριάρχη. Οι πιστοί, μέχρι τώρα, δεν πήραν τις απαντήσεις στις πολλές ερωτήσεις που απεύθυναν στον Μητροπολίτη.



Ο πρωτοιερέας κ. Κυπριανός Στάϊκου από την Ρουμανία μίλησε για την τωρινή κατάσταση στη Ρουμανία. Υπογράμμισε ότι στη Ρουμανία υπάρχουν τρεις γραμμές:
Αυτοί που λένε ότι δεν υπάρχει πια η Θεία Χάρη στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρουμανίας.
Αυτοί που γύρισαν στο μνημόσυνο των αιρετικών οικουμενιστών (μέσω της Συλλειτουργίας με τον Επίσκοπο Λογγίνο στο Μπαντσένι) και οι οποίοι προτρέπουν τους πιστούς να έχουν την κοινωνία με τους οικουμενιστές. Αυτοί προτιμούν την αγάπη χωρίς δογματικούς περιορισμούς, δηλαδή τον νεοοικουμενισμό της αντιπατερικής “θεολογίας“ του Μιχαήλ Σίλβια Κυρίλλου (υπό την αιγίδα του π. Θεοδώρου Ζήση), σύμφωνα με την οποία η οικονομία έγινε νόμος και η ακρίβεια έγινε έγκλημα. Αυτοί αυτονομάστηκαν “συνετοί“ και “ισορροπημένοι“, ενώ ονομάζουν εκείνους, που θέλουν να ακολουθούν τους Αγίους Πατέρες στην ομολογία της Πίστεως, ως “φανατικούς“ και “ακραίους“ ακόμα και ως “πρεσβυτεριανούς αιρετικούς“.
Αυτοί που προσεκτικά μελετάνε τα έργα των Αγίων Πατέρων και μόνο με βάση αυτά τα έργα πολεμάνε την αίρεση, δεν θέλοντας να βασιστούν στο δικό τους νου. Αυτοί κάνουν αποτείχιση και ομολογούν την Πίστη της Εκκλησίας, παραδίνοντας τον εαυτό τους στο Θεό που δρα, αναμένοντας την θέλησή Του, όσον αφορά την συνοδική καταδίκη της παναιρέσεως του οικουμενισμού. Εκατοντάδες μοναχοί και κληρικοί και χιλιάδες κοσμικοί αποτελούν αυτή την γραμμή. Σε αυτή την γραμμή ανήκει και ο π. Κυπριανός.


Τα λόγια του π. Σάββα Λαυριώτη για τη ληστρική Σύνοδο της Κρήτης και τον θεοφιλή αγώνα των Ορθοδόξων για την καθαρότητα της Ορθόδοξης Πίστεως, προκάλεσαν την ειδική προσοχή και την αποδοχή.

Η ομιλία του π. Σάββα ήταν ουσιαστικά μια συντομία του εκτενέστερου του κειμένου που ολότελα και γρήγορα θα δημοσιευθεί στα σερβικά και στα ρουμανικά. Τα πιο σημαντικά μηνύματα της ομιλίας του π. Σάββα ήταν:

.
Πρέπει να ενωθούμε στον αγώνα κατά της παναίρεσης του οικουμενισμού, επειδή αυτή η αίρεση είναι ο κοινός μας εχθρός
.
Πρέπει να εμποδίσουμε τα ψέματα και τις συκοφαντίες των οικουμενιστών που απευθύνονται σε αυτούς που πολεμάνε την αίρεση σύμφωνα με την αγιοπατερική Παράδοση, και να τελειώσουμε με την ασύνετη σιωπή, η οποία μέχρι τώρα έχει επικρατήσει στο Άγιο Όρος.
.
Υπάρχει μόνο μια κατηγορία των λεγόμενων Ορθοδόξων, η οποία είναι χειρότερη από την κατηγορία των οικουμενιστών – αυτοί που επιστρέφουν τον λαό που έφυγε από τον οικουμενισμό πίσω στην αγκαλιά των οικουμενιστών.

Ο Χωρεπισκοπός Μάξιμος ευχαρίστησε το Θεό λόγω της πραγματοποιημένης Συνάξεως και υπενθύμισε όλους πως εμείς από την Ενορία Ράσκας και Πριζρένης στην εξορία, στις δύο προηγούμενες Συνάξεις της Λόζνιτσας, έχουμε ήδη προσκαλέσει όλους τους Ορθόδοξους να παραταχτούμε σε ένα κοινό μέτωπο. “Είμαι ευτυχισμένος βλέποντας ότι αυτό γίνεται έτσι σήμερα“ – υπογράμμισε ο Χωρεπίσκοπος, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του στον Θεό.

Όλοι οι ομιλητές προξένησαν την μεγάλη προσοχή στο ακροατήριο και συχνά διακόπτονταν από τα χειροκροτήματα, τα οποία ήταν νεύματα συγκατάθεσης. Μετά τις ομιλίες, ο λαός είχε την δυνατότητα να ρωτήσει τους ομιλητές.


Την τελική παρατήρηση την είχε ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Μπαραγιέβου και Χβόσνου κ. Ναούμ. Αυτός είπε ότι αυτή η Σύναξη είναι ο καρπός των προσευχών του οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς και ονόμασε την Σύναξη “προπαρασκευαστική Σύναξη-Σύνοδος της επόμενης Οικουμενικής Συνόδου“, η Οικουμενική Σύνοδος η οποία θα σφραγίσει ολόκληρο τον αγώνα των Ορθοδόξων για την καθαρότητα της Πίστεως. “Αυτή η σφραγίδα θα έχει αξία καθώς στον ουρανό ούτω στην γη, σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου: ‘ Όσα αφήσετε δεμένα εις την γην, θα μείνουν δεμένα και στον ουρανόν. Και όσα συγχωρήσετε εις την γην, θα είναι συγχωρημένα στον ουρανόν’ (Ματθ. 18,18). Αυτό είναι η εξουσία και η τιμή που μας έδωσε ο Κύριος“ – υπογράμμισε ο Χωρεπίσκοπος Ναούμ.

Και το κύριο μήνυμα της Συνάξεως στο Μπάραγιεβο, κατά τη γνώμη του Χωρεπισκόπου Ναούμ, είναι τριπλό: 1) η καταδίκη της ληστρικής Συνόδου της Κρήτης, 2) η καταδίκη του οικουμενισμού ως παναιρέσεως, 3) η ομολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, έξω από την οποία δεν υπάρχει η σωτηρία.


Ο συντονιστής και ο μεταφραστής της Συνάξεως ήταν ο αδελφός Μάρκο Πεϊκοβιτς από το Βελιγράδι.

Η Σύναξη τελείωσε το έργο με την προσευχή, δηλαδή με τον ειρμό της Αναστάσεως “ Ὁ ῎Αγγελος ἐβόα“. Μετά, στρώθηκε τραπέζι αγάπης. Με αυτόν τον τρόπο, τελείωσε αυτή η χαριτωμένη και πανορθόδοξη Σύναξη στη μονή του οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς στο Μπάραγιεβο.

Στο τέλος, να επαναλάβουμε τα λόγια του Χωρεπισκόπου Ναούμ από την τελική του παρατήρηση:

“Του Θεού συνεργούντος και χάρη στις προσευχές του οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ας γίνουν οι Ορθόδοξες Συνάξεις αυτού του είδους πιο συχνά στο μέλλον, καθώς στη Σερβία ούτω στο εξωτερικό, ως προπαρασκευή για την επόμενη Οικουμενική Σύνοδος που τελικά θα καταδικάσει την παναίρεση του οικουμενισμού και τη ληστρική Σύνοδο της Κρήτης. Αμήν.“




Το τμήμα ειδήσεων της Ενορίας Ράσκας και Πριζρένης στην εξορία

(μετέφρασε στα ελληνικά Μάρκο Πεϊκοβιτς)



Φωτογραφίες ΕΔΩ


ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ