Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ 11 ΨΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ


ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ

«ΟΥΔΕΙΣ ΔΙΚΑΖΕΤΑΙ ΑΝΑΠΟΛΟΓΗΤΟΣ»

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ 11 ΨΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ

Για να πληροφορηθείτε όλοι την πάσαν αλήθεια

Όπως γνωρίζετε ψέμα είναι μια πρόταση που λέγεται από κάποιον με σκοπό να πείσει το κοινό του ότι είναι αληθής, ενώ ο ίδιος συνειδητά γνωρίζει ότι η πρόταση είναι αναληθής. Επίσης ξέρετε ότι τα ψέματα έχουν πολλές υποκατηγορίες. Μία υποκατηγορία ψέματος εμφανίζεται όταν κάποιος εσκεμμένα δεν δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα με σκοπό ή την ελπίδα, το κοινό του να πιστέψει αυτό που ο ίδιος θέλει.

Παράδειγμα: 1ο : «Μετὰ πολλού πόνου και θλίψεως ανακοινώνουμε στο πλήρωμα της Μητροπόλεώς μας και ιδιαίτερα της Επαρχίας Εορδαίας τα διατρέξαντα κατὰ την πανήγυρι της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου 25-26.7.2017. Επειδὴ απὸ καιρού οι λειτουργούντες ιερομόναχοι της Μονής προέβησαν στην λεγόμενη «αποτείχισι», δηλαδή διέκοψαν την μνημόνευσι του ονόματος του επισκόπου των στην λειτουργία, όπως είναι η απὸ αιώνων κανονικὴ τάξι της Ορθοδόξου Εκκλησίας, γιαυτὸ και αντικαταστάθηκε ο διορισμένος Ηγούμενος αρχιμ. Μάξιμος Καραβάς και το περὶ αυτὸν Ηγουμενοσυμβούλιο με διορισμένη Προσωρινή Διαχειριστική Επιτροπή»(Ι.Μ.ΦΛΩΡΙΝΗΣ)[1]

Οι άνθρωποι της Μητροπόλεώς μας θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι «η απὸ αιώνων κανονικὴ τάξητης Ορθοδόξου Εκκλησίας» τιμωρεί όποιους κάνουν «αποτείχιση», δηλαδή διακόπτουν τη μνημόνευση του ονόματος του επισκόπου! Ξεκάθαρα στη συνέχεια μας δίνουν και τον λόγο δίωξης των πατέρων της Ι. Μ. Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου: «γι’ αυτὸ και αντικαταστάθηκε ο διορισμένος Ηγούμενος αρχιμ. Μάξιμος Καραβάς και το περὶ αυτὸν Ηγουμενοσυμβούλιο με διορισμένη Προσωρινή Διαχειριστική Επιτροπή», δηλαδή επειδή προέβησαν στη «λεγόμενη αποτείχισι».

Δυστυχώς ο μητροπολίτης μας εσκεμμένα κρύβει από τον πιστό λαό του Θεού την αληθινή αιτία που οδήγησε τους πατέρες της Μονής στη διακοπή της μνημονεύσεως του ονόματός του. Με τη σιωπή του δυστυχώς κρύβει την αλήθεια και καλύπτει τον μεγαλύτερο αιρεσιάρχη όλων των αιώνων και βλάσφημο κ. Βαρθολομαίο. Τι κι αν το Ευαγγέλιο λέγει «Παν το φανερούμενο φως εστί»;

Ας σημειωθεί εδώ ότι ο π. Μάξιμος ζήτησε από τον επίσκοπο Θεόκλητο να πάψει να μνημονεύει τον κ. Βαρθολομαίο ως «ορθοτομούντα» και όχι να αποτειχιστεί, δηλαδή να μην μνημονεύει παντελώς το όνομα του Πατριάρχη. Αλλά πού θάρρος! Τι κι αν το Ευαγγέλιο λέγει «Ουαί τοις δειλοίς»;

«Ο κόσμος και τα συγγενικά των πρόσωπα βαίνουν κατά κρημνών, και αυτοί διστάζουν ν’ ανοίξουν το στόμα των και να προφέρουν μίαν χριστιανικήν αλήθειαν και συμβουλήν δια να βοηθήσουν καμμίαν ψυχήν να εύρη τον ευθύν δρόμον. Ακούουν να προσβάλλεται βαναύσως ο Χριστιανισμός και να βλασφημήται χυδαίως ο Θεός, και πάλιν αυτοί διστάζουν ν’ ανοίξουν το στόμα των και να υπερασπίσουν τα ιερά και τα όσια της πίστεώς των» (…)Ένεκα δειλίας πολλοί, οι οποίοι έχουν θέσιν, δεν εκτελούν ευσυνειδήτως τα καθήκοντά των. Τρέμοντες μήπως δυσαρεστήσουν τους προϊσταμένους των και περιπέσουν εις δυσμένειάν των και χάσουν την θέσιν των ή την προαγωγήν εις ανωτέραν θέσιν, προδίδουν τας ηθικάς αρχάς και κάνουν αβαρίας εις την συνείδησίν των. Προσωποληπτούν, μεροληπτούν, χαρίζονται, παραβλέπουν ή και δικαιολογούν ατασθαλίας, διαπράττουν αδικίας, ακόμη και εγκλήματα. Φοβούμενος ο Πιλάτος μήπως περιπέση εις την δυσμένειαν του Καίσαρος και διακινδυνείση την θέσιν του, διέπραξε το μεγαλύτερον έγκλημα των αιώνων και εξησφάλισε κακήν αθανασίαν’ «Σταυρωθέντα τε επί Ποντίου Πιλάτου και παθόντα και ταφέντα»[2]

Μετά τιμής
Δημήτριος Β. Εμμανουήλ
Εκπαιδευτικός

Υ.Γ.
Στην παραδοσιακή καντιωτική Μητρόπολή μας, ισχύει ο παροιμιώδης λόγος: «Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα», δηλ. καλύτερα να μας βγει το μάτι όπως και του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού παρά να αφήσουμε μόνο του τον 82χρονο διωκόμενο π. Μάξιμο Καραβά και να μνημονεύουμε το όνομα του διώκτη του, τον επίσκοπο Θεόκλητο.

[1] http://www.eordaia.org/index.php/22-2017-avgoustos/7159-anakoinosi-mitropolis-florinis-pespon-kai-eordaias-gia-ta-osa-eginan-sto-monastiri-tis-agia-paraskevis-miloxoriou

[2] "Ουαί τοις δειλοίς", ΝΙΚΟΛΑΟΥ Ι. ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ θεολόγου- φιλολόγου. Εκδόσις Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Αδελφότητος "Ο Σταυρός", ΑΘΗΝΑΙ, Β' έκδοσις 1994, Σελ. 4-7.

Πηγή

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Θέσις π. Ευθυμίου Τρικαμηνά ως προς την διένεξι ιστολογίων...


Κατὰ καιροὺς μοῦ ἀποστέλλονται σὲ φωτοτυπίες κείμενα, τὰ ὁποῖα περιέχουν ἀντιπαραθέσεις μεταξὺ ἀποτειχισμένων ἱστολογίων, καὶ δὴ τῶν ἱστολογίων «Πατερικὴ Παράδοση», «Ὁμολογία», «Παιδαγωγὸς» κ.λπ., καθὼς καὶ ἀντιπαραθέσεις μεταξὺ προσώπων.

Ἐπειδὴ εἶναι γνωστὸ ὅτι λειτουργῶ μιὰ φορὰ τὸν μῆνα εἰς τὸ ἐκκλησάκι τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ εἰς τὴν Σουρωτή, τὸ ὁποῖο ἀνήκει εἰς τὸν κ. Ὀδυσσέα Τσολογιάννη καὶ ἐπίσης, ἐπειδὴ εἶναι γνωστὸ ὅτι εἰς τὸν κ. Τσολογιάννη ἀνήκει τὸ ἱστολόγιο «Ὁμολογία», τὸ ὁποῖο δημοσιεύει καὶ κάποιες ὁμιλίες μου ποὺ πραγματοποιοῦνται εἰς αὐτὸ τὸ ἐκκλησάκι, καὶ προκειμένου νὰ μὴν φανῆ ἢ δοθῆ ἡ λανθασμένη ἐντύπωσι ὅτι συμφωνῶ μὲ τὴν γραμμὴ καὶ τὸν τρόπο ἀντιμετωπίσεως τῶν θεμάτων τῆς ἀντιπαραθέσεως μὲ αὐτὸ τὸ ἱστολόγιο, ἀναφέρω τὰ ἑξῆς, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν θέσεις μου καὶ γραμμή μου τώρα καὶ εἰς τὸ μέλλον.

1. Εἰς τὸ ἐκκλησάκι τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ προσεκλήθην νὰ λειτουργῶ ἀπὸ τὸν κ. Ὀδυσσέα Τσολογιάννη καὶ τὸ ἀπεδέχθην, ἐφ’ ὅσον ὁ ἴδιος εἶχε ἀποτειχιστεῖ ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους καί, βέβαια, στὸ ἐκκλησάκι δὲν λειτουργοῦν πλέον Οἰκουμενιστὲς κληρικοί.

2. Τὸ ὅτι ἐλειτουργοῦσα εἰς αὐτὸ τὸ ἐκκλησάκι χάριν τῶν ἀποτειχισμένων ἀδελφῶν, καὶ ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπῆρχαν ἀκόμα ἀποτειχισμένοι κληρικοὶ στὴν περιοχὴ αὐτή, δὲν ἐσήμαινε διόλου βέβαια, ὅτι συμφωνοῦσα καὶ μὲ τὴν γραμμὴ καὶ τὶς θέσεις καί, ἰδίως, τὸν τρόπο ἐκφράσεως καὶ ἀντιμετωπίσεως τοῦ ἱστολογίου «Ὁμολογία» τοῦ κ. Τσολογιάννη.

3. Πολλὲς φορὲς ἔκανα ὑποδείξεις εἰς τὸν κ. Ὀδυσσέα Τσολογιάννη γιὰ διάφορα θέματα, γιά τέτοιου εἴδους ἀντιπαραθέσεις του μὲ ἄλλα ἱστολόγια ἢ καὶ μὲ συγκεκριμένα
πρόσωπα, ὑποδεικνύοντάς του ὅτι ἔχει δικαίωμα νὰ ἔχη τὴν γνώμη καὶ ἄποψί του γιὰ διάφορα τρέχοντα θέματα, πλὴν ὅμως δὲν ἐπιτρέπεται σὲ Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ νὰ θέλη τὴν γνώμη ἢ ἄποψί του νὰ τὴν ἐπιβάλη καὶ εἰς τοὺς ἄλλους ἤ, τὸ χειρότερο, ὅσοι δὲν πείθονται νὰ γίνονται ἐχθροί του καὶ νὰ τοὺς χαρακτηρίζει ὑποτιμητικὰ καὶ μὲ λέξεις καὶ ἐκφράσεις προσβλητικὲς ἢ ὑβριστικές.

4. Συγκεκριμένα καὶ χάριν παραδείγματος τοῦ ὑπέδειξα ὅτι ἢ θὰ ἔπρεπε νὰ σταματήση νὰ ἐκφράζεται δημοσίως κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἢ θὰ ἔπρεπε, ἐφ’ ὅσον ἤθελε ἔτσι νὰ ἐκφράζεται, νὰ βάζη ἀπαραιτήτως καὶ τὸν ἑαυτό του μέσα σὲ αὐτούς, εἰς τοὺς ὁποίους ἀναφέρονται οἱ ἐκφράσεις· δηλαδὴ νὰ λέη ὅτι εἴμαστε κοπριά, χαλβάδες, ψεῦτες, ἄρρωστοι καὶ ὁ,τιδήποτε ἄλλο. Ἔτσι, τουλάχιστον, ἔστω κι ἂν δὲν τὸ ἐπίστευε, θὰ ἐμιμεῖτο τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ὁ ὁποῖος (χωρὶς βέβαια νὰ χαρακτηρίζη ἔτσι τοὺς ἄλλους), ἔλεγε γιὰ τὸν ἑαυτό του ὅτι ἦτο ἔκτρωμα, ὁ πρῶτος ἁμαρτωλὸς κ.λ.π.

5. Ἐπειδὴ λοιπόν, βλέπω ὅτι δὲν ὑπάρχει διόρθωσις ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου καὶ προκειμένου νὰ μὴν φανῆ ὅτι συμμετέχω εἰς αὐτὴν τὴν στάσι τοῦ κ. Τσολογιάννη καὶ τοῦ ἱστολογίου του, ἀπὸ ἐδῶ καὶ εἰς τὸ ἑξῆς θὰ σταματήσω νὰ λειτουργῶ εἰς τὸ ἐκκλησάκι τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ εἰς τὴν Σουρωτή, μέχρις ὅτου ἐμπράκτως πλέον καὶ ὄχι μὲ λόγια καὶ ὑποσχέσεις, διορθωθοῦν αὐτὰ τὰ πράγματα. Ἄλλωστε τώρα ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι ἀποτειχισμένοι ἱερεῖς εἰς τὴν Μακεδονία καὶ δύναται ὁ κ. Τσολογιάννης νὰ ἐξυπηρετῆται ἀπὸ αὐτούς.

6. Θεωρῶ ὅτι ὅλοι οἱ ἀποτειχισμένοι ἀπὸ τὴν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ δὲν ἀποτελοῦμε ὁμάδες μὲ ἀρχηγὸ κάποιο ἱερέα, ἀλλὰ ἀποτελοῦμε τὴν Ἐκκλησία, τὴν ἐν διωγμῷ ἐν καιρῷ αἱρέσεως καὶ ἰδίως ἀποστασίας τῶν ἐσχάτων χρόνων καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουμε κάποιες διαφωνίες μεταξύ μας. Ἂν ὅμως ἀφήσουμε αὐτὲς τὶς ἀντιπαραθέσεις νὰ ὑπερισχύσουν καὶ ἰδίως, ἂν τὶς ἐκλάβουμε ἐκκλησιαστικὰ καὶ ὄχι ὡς προσωπικές μας ἀδυναμίες, δὲν θὰ διαφέρουμε σὺν τῷ χρόνῳ ἀπὸ τὸν παραταξιακὸ χριστιανισμὸ τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ἔστω κι ἂν δὲν ἔχουμε Ἐπισκόπους ἢ Συνόδους, ὅπως αὐτοί.

7. Τέλος, ἀναφέρω ὅτι τὸ ἱστολόγιο τὸ ὁποῖο μὲ ἐκφράζει καὶ μὲ τὸ ὁποῖο συνεργάζομαι εἶναι ἡ «Πατερικὴ Παράδοση» καὶ αὐτὸ τὸ ἀναφέρω ὄχι βέβαια γιὰ νὰ ὑποτιμήσω τὰ ἄλλα ἱστολόγια τῶν ἀποτειχισμένων ἀδελφῶν, ἀλλὰ πρὸς ἄρσι σκανδαλισμῶν καὶ παρεξηγήσεων καὶ ἐπιμερισμὸ εὐθύνης.

Ἱερομόναχος

Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς

"Η βία ενάντια στους Ορθοδόξους που αντιστέκονται στον οικουμενισμό, είναι ένα ακόμα δείγμα πού βρίσκεται η πλάνη"


ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ  ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ


Πελίτης Ιωάννης, Θεολόγος

Έχοντας προηγηθεί η καταλήστευση της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας μας –αίμα και ιδρώτας γενεών– με υπογραφές προδοτικές για ένα χρέος πολλαπλάσιο του πραγματικού, που οδήγησε χιλιάδες σε αυτοκτονία, μπορούσαν να σωθούν κάποιοι από αυτούς με λίγη εκκλησιαστική φροντίδα και ακολουθώντας η πλημμύρα από αλλόφυλους οργανωμένους να μας υποτάξουν, μονό ο Χριστός και η ψυχή μας έμειναν, που δεν μπορούν να πάρουν αν δεν το επιτρέψουμε (Αγ. Κοσμάς).

Αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται ο στόχος. Όταν άρχισε ο λαός να γονατίζει απ’ την ολόπλευρη επίθεση πολιτικών, δημοσιογράφων, συνδικαλιστών, τραπεζιτών, που συνόδευαν κήρυκες του αθεϊσμού, της αγραμματοσύνης, της διαστροφής και της δουλείας, κάποια αλλά χέρια ρασοφορεμένα, κάρφωσαν πισώπλατα την πίστη, την καρδιά του, με γραφίδες που υπέγραψαν ως εκκλησίες τις αιρέσεις. Δηλαδή εξίσωσαν βλάσφημα τον Αληθινό Θεό με τους ψευτόθεους, απεμπολώντας το αίμα αμέτρητων μαρτύρων, που θυσιάστηκαν γι΄ αυτή την πίστη και αγνοώντας άπειρες ψυχές στον άδη εξαιτίας της πλάνης των αιρέσεων.



Τελικός σκοπός η εξαφάνιση της Εκκλησίας του μοναδικού Θεανθρώπινου οργανισμού και πολιτισμού, που εγγυάται αιώνια ζωή με αναμφισβήτητα σημεία. Πριν από χρόνια δήλωναν σε παπικό περιοδικό, οι οικουμενιστές, ότι θα ανοίξει η Ορθόδοξη Εκκλησία στους άλλους χριστιανούς (Ορθόδοξοι και αιρετικοί στην ίδια μάντρα;) και θα την εκσυγχρονίσει (υποτάσσοντας το αιώνιο στο χρονικό, το αθάνατο στον θάνατο; Ξανά μεσαίωνας δηλαδή).

Η αποτυχημένη από πολλά πανορθόδοξη στην Κρήτη, ήταν φαίνεται η πρώτη πράξη του σχεδίου, όπως προκύπτει απ’ την δήλωση του πάπα, ότι «το πρώτο βήμα έγινε».

Το ότι μετά απ’ όσα γράφτηκαν από τότε, δεν ζήτησαν οι υπογράψαντες συγνώμη από τον λαό, που δεν τους εξουσιοδότησε και δεν ενέκρινε την στάση τους ούτε εκ των υστέρων, το ότι δεν διόρθωσαν έστω με εισαγωγικά το «εκκλησίες» (και παρά την καθησυχαστική αναγνώριση του δικαίου των ενστάσεων με την εγκύκλιο «προς τον λαό»), δείχνει ότι οι θέσεις τους είναι αμετάκλητες. Εμμονή στην άγνοια ήταν πλάνη; Ευρωαργύρια; Κάτι χειρότερο;

Η ανακοίνωση της πλειοψηφίας των ηγουμένων του Αγίου Όρους επιδείνωσε το πρόβλημα, δίνοντας άλλοθι στους αδιάφορους να μην ασχοληθούν, παρ’ ό,τι η ουδετερότητα των χλιαρών είναι συνέργεια στην πνευματική γενοκτονία των Ορθοδόξων.

Η ψευτοσύνοδος αυτή κατέδειξε το βάθος και την έκταση της αλλοτρίωσης μεγάλου μέρους κλήρου και λαού, που οφείλεται κυρίως στην έλλειψη της αποφατικής Ορθόδοξης Θεολογίας απ’ την παιδεία του, και την συνεπαγόμενη αδυναμία του να διαμορφώσει αποφατική ανθρωπολογία στις τέχνες, στην πολιτική, τις επιστήμες, την καθημερινότητα. Η απόρριψη κάθε «ακαταλαβίστικου» από οίηση παντογνωσίας που διακρίνει όποιον φαντάζεται ότι μπορεί με νου κτιστό και μεταπτωτικό να καταλάβει και τον Άκτιστο, οδήγησε στο να αντιτάσσουμε στον θεό των αιρετικών, θεό καταληπτό, ανακυκλώνοντας την πτώση. Αγνοήσαμε ότι ακατάληπτος είναι και ο άνθρωπος που διαστέλλεται απ’ την Χάρη ώστε να «χωράει» τον Αχώρητο, και την κτίση όλη, αφού δεν εξαιρείται απ’ την αγάπη του κανένα κτίσμα (καύσις καρδίας και υπέρ δαιμόνων, Αγ. Ισαάκ). Αυτός ο άνθρωπος, και μόνος του μαζί με το Αγιο Πνεύμα, είναι συνοδός – συμφωνία, σύμπραξη με τον Θεό, Ορθοδοξία.

Αν στον λαό δεν επιβάλλονταν κριτήρια ξένα στη ζωή του, για να τον κάνουν μερικώς αιρετικό στην πράξη, πιο εύκολα θα καταλάβαινε ότι ο θεός των αιρετικών απρόσιτα κλειστός στα κτίσματα, τα εγκαταλείπει στην κτιστότητα τους και ούτε στον Παράδεισο δεν έχουν μετοχή στην άκτιστη ζωή, αλλά σε μια κτιστή ευτυχία παρατεινόμενη στο διηνεκές σαν φυλακή. Ο Χριστός τους δεν σταυρώνεται από αγάπη, ασύλληπτη και από τους Αγγέλους, για τον άνθρωπο, αλλά για την ικανοποίηση ενός θείου θελήματος, που θίχτηκε από την παρακοή των πρωτοπλάστων. Δεν παρηγορεί μα αίσθηση άφεσης στην εξαγόρευση, και με πρόγευση αιώνιας ζωής στο αίμα Του, που ούτε θάνατος, ούτε αντίλογος θα διαψεύσουν. Τέτοια αισθητήρια που χαρίζονται σ’ όποιον αξιώνεται δίψα Θεού, συμμαρτυρούν ότι ο Χριστός τους δεν μοσχοβολάει Ανάσταση απ’ τον Επιτάφιο δίνοντας και το Πάσχα θρίαμβο στον θάνατο. Γι’ αυτό η ζωή τους δυναστεύεται από αμνησία του θανάτου, απωθώντας τον με φόβο στο υποσυνείδητο. Αδυνατώντας να θεμελιώσουν μνήμη θανάτου στην ανάσταση που τον μεταβάλλει σε κοίμηση, στηρίζουν την επικράτηση τους σε βασανιστική θανάτωση όσων αντιστάθηκαν στην πλάνη τους και τις ψυχωτικές απόπειρες τους για κοσμοκρατορία. Νομίζουν πως σκοτώνουν τον θάνατο στα σώματα των άλλων και ότι απαλλάσσονται έτσι από τους εχθρούς. Ιδιαίτερα όσους η ζωή τους μαρτυρεί πεποίθηση ανάστασης, εκθέτοντας τον θεό τους ως ανίσχυρο στον θάνατο.

Η βία ενάντια στους Ορθοδόξους που αντιστέκονται στον οικουμενισμό (Χριστιανισμό χωρίς Χριστό ) προτείνοντας Ορθόδοξη οικουμενικότητα, είναι ένα ακόμα δείγμα πού βρίσκεται η πλάνη: η Ορθοδοξία δεν εκβιάζει. Αυτοί που το επιχειρούν, μην αμφιβάλουν ότι απ’ την θριαμβεύουσα, που ισχύουν οι Θεόπνευστοι κανόνες, όπως και απ’ τη συνείδησή μας, το προσωπικό θυσιαστήριο κάθε πιστού,  
καταδικάζονται.

Ευγνωμονούμε όσους αγωνίζονται ενάντια στον κοσμοκράτορα να κρατηθεί ανόθευτη η πίστη που αφθαρτίζει. Η δίωξη τους προξενεί Χαρά που δεν παλιώνει. Η θλίψη, για τους φιλοαιρετικούς που δεν εννοούν να καταλάβουν ότι οι Κανόνες δεν είναι απρόσωποι ρυθμιστές συμπεριφοράς, αλλά όριο στο θάνατο απ’ τον Άρχοντα της ζωής. Όσοι ασυμβίβαστοι, έστω και με κάποια υπερβολή ή κάποιες στιγμές, δεν αγωνίζονται για μιαν άποψη με νοοτροπία νίκης ενάντια στην αντίπαλη άποψη, σαν κάποιους που καταδικάζουν το κακό απ’ έξω, δίχως να το παίρνουν ούτε μια στιγμή στην πλάτη, αλλά γιατί γνωρίζουν ότι «ειρήνη» με αιρετικούς είναι έχθρα κατά του Χριστού, και των αιρετικών, γιατί αφαιρούν και απ’ αυτούς την μόνη ελπίδα να απομυθοποιηθεί ο θεός τους και να επιστρέψουν στην αυθεντική εκκλησία των προγόνων τους και να σωθούν.

Καιρός να διαβαστεί σωστά η ανιδιοτέλεια και η θυσιαστικότητα των διωκομένων και ν’ αντιληφθούν κάποιοι ότι η διοίκηση είναι για να διακονεί την Εκκλησία κι όχι για να την δυναστεύει και χωρίς ανάλογο ανάστημα. Ας στρέψει στους πραγματικούς εχθρούς της τον δυναμισμό της για ν’ αντισταθεί διαλεγόμενη στην καλπάζουσα αποχριστιανοποίηση της κοινωνίας και, αν κηρυχθεί σε διωγμό, να απαιτήσει την περιουσία της και την απαλλαγή των πολιτών απ’ την αντίστοιχη φορολογία.

Είναι επίσης ώριμο, όσοι Ιεράρχες προς τιμήν τους αντιτάσσονται ανένδοτα στην αλλοτρίωση, ν’ αποφασίσουν με ποιον τρόπο θα ηγηθούν στο αυθόρμητο κίνημα των συνειδητών πιστών, που ως ακέφαλο, αδυνατεί ακόμη να αναπτύξει την δυναμική του, μέχρι που να συγκληθεί μια αληθινή Σύνοδος εν Αγίω Πνεύματι, με αδιάβλητα πρόσωπα και μεθόδους, για την καταδίκη όποιας πρακτικής και νοοτροπίας, που ενδίδει σε αλλοτρίωση της Ορθοδοξίας στο δόγμα, στη λατρεία και στο ήθος. Ίσως η καταγγελία του Ηγουμένου της Μονής Λογγοβάρδος –που συνυπογράφουμε συγχαίροντες τον για την τόλμη και την ευστοχία– να είναι η λαβή για τέτοια αρχή. Άλλες «λύσεις» που δεν θεμελιώνονται στους κανόνες και την πρακτική της Εκκλησίας, τώρα ιδιαίτερα αν συνοδεύονται από οφέλη, πρέπει μάλλον να αποκλειστούν.

Με την βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να επικρατήσουν αλλότριοι, προσευχή, αντίσταση και συνοχή.


Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΜΗΛΟΧΩΡΙΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ..... ο π. Ιγνάτιος ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΜΑΜΩΝΑ (ΔΗΛΑΔΗ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ = διακοπή μισθοδοσίας) ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ


.. Κατόπιν των ανωτέρω, η Ορθόδοξη Ιερά μας Μονή δηλώνει δημόσια ότι ο π. Ιγνάτιος :
"ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΜΑΜΩΝΑ (ΔΗΛΑΔΗ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ) ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ" ..

Ανακοίνωση της Ορθόδοξης Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου Πτολεμαϊδας

ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΩΞΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΣΗ ΜΗΛΟΧΩΡΙΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΑΠΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΕ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Ή ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ Ή ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΥ, Η ΟΠΟΙΑ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΕΙΣΗΧΘΗ ΨΕΥΔΟ-ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟ-ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ : 

ΑΠΕΙΛΗ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΙΣΘΟΥ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ π. ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΙΣΘΟΣ ΔΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ, ΑΝ ΤΟΥΤΟΣ ΔΕΝ ΑΣΚΕΙ ΕΦΕΞΗΣ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΑ ΕΦΗΜΕΡΙΑΚΗΣ ΘΕΣΗΣ ΣΤΟΝ ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ, ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΘΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ 1998, ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΜΕΝΟΣ ΩΣ ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ 2002

Με το υπ’ αριθ. 937/2-8-2017 έγγραφό του (το οποίο επιδόθηκε στον π. Ιγνάτιο από δικαστική επιμελήτρια στις 4-8-2017), ο Μητροπολίτης Φλωρίνης - ο οποίος απαρνήθηκε την Ορθοδοξία και προσχώρησε την Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, η οποία εισήχθη ψευδο-συνοδικά από την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης -
καλεί σε έγγραφη απολογία τον Ορθόδοξο Αρχιμανδρίτη π. Ιγνάτιο Καλαϊτζόπουλο,
Μέλος του Ηγουμενοσυμβουλίου της Ορθόδοξης Ιεράς Μονής μας,
μέσα σε τρεις (3) ημέρες από τη λήψη της παρούσας (δηλαδή από τις 4-8-2017 και μέχρι τις 7-8-2017),
για τον λόγο ή τους λόγους μη εμφανίσεώς του και μη ασκήσεως των εφημεριακών του καθηκόντων ιδιαιτέρως κατά το τελευταίο εξάμηνο (δηλαδή το τελευταίο εξάμηνο, κατά το οποίο δημοσιοποιήθηκε η μη μνημόνευση του ανωτέρω Μητροπολίτη από την Ορθόδοξη Ιερά μας Μονή) στον ενοριακό ναό όπου ανήκει και από τον οποίο μισθοδοτείται (δηλαδή στο ναό της Αγίας Τριάδος Πτολεμαϊδος).

Στη συνέχεια ο ανωτέρω Μητροπολίτης απειλεί τον π. Ιγνάτιο ότι, ειδάλλως, δηλαδή σε περίπτωση μη απολογίας του ή μη ασκήσεως των εφημεριακών του καθηκόντων στον εν λόγω ναό(εξυπονοώντας σαφώς ο πρώτος και την επανάληψη της μνημονεύσεως του ονόματός του), θα διακοπεί η μισθοδοσία του δευτέρου από 1-9-2017, με βάση τον υπ’ αριθ. 230/2012 Κανονισμό της «Συνόδου» της λεγόμενης «Εκκλησίας της Ελλάδος».

Στις 2-8-2017, δηλαδή μετά την δημοσίευση της παύσης μνημοσύνου του από την Ορθόδοξη Ιερά μας Μονή (επί λέξει: «ιδιαιτέρως δε το τελευταίον εξάμηνον (δηλαδή της παύσεως μνημοσύνου)», θυμήθηκε ο ανωτέρω Μητροπολίτης ότι ο π. Ιγνάτιος δεν εμφανίζεται και δεν ασκεί τα εφημεριακά του καθήκοντα στον ενοριακό ναό όπου ανήκει και από τον οποίο μισθοδοτείται (δηλαδή στον ναό της Αγίας Τριάδος Πτολεμαϊδος). Τούτο προκύπτει σαφώς από το σκεπτικό του συγκεκριμένου εγγράφου του, στο οποίο τούτος ΘΥΜΑΤΑΙ ΟΤΙ:

1 – Απέστειλε προς την Ιερά μας Μονή τις από 10 και 21-3-2-17 προσωπικές επιστολές του, καλώντας την να επαναλάβει το μνημόσυνό του.

2 – Εμμένει η Ιερά μας Μονή, με την από 17-3-2017 επιστολή της, στην αποτείχισή της, δηλαδή στη μη μνημόνευση του ονόματός του στις ακολουθίες της, η οποία αποτείχιση συνεπάγεται, κατ’ αυτόν, την από μέρους της Μονής μας διακοπή της υπηρεσιακής της σχέσης με την Μητρόπολή του.

3 – Όρισε, με το υπ’ αριθ. 866/14-7-2017 έγγραφό του, μεταξύ άλλων, ότι στην Ιερά μας Μονή εφεξής θα λειτουργεί κατά τις Κυριακές ο πρωτοσύγκελλος αρχιμανδρίτης Νικοφόρος Μανάδης ή άλλος ιερέας με την έγκριση του ανωτέρω Μητροπολίτη.


4 – Δεν έχει εμφανιστεί ο π. Ιγνάτιος επί αρκετό χρονικό διάστημα, όπως «όφειλε», στον ναό Αγίας Τριάδος Πτολεμαϊδας, όπου κατέχει θέση προσωρινού εφημερίου, ζητώντας ταυτόχρονα σχετικό αποδεικτικό έγγραφο ο ανωτέρω Μητροπολίτης από τον ιερέα Ιωάννη Εσπερίδη, πρόεδρο του εκκλησιαστικού συμβουλίου του ίδιου ναού.

5 –
Δεν έπραξε τίποτε ο ανωτέρω Μητροπολίτης, ως προϊσταμένη αρχή του π. Ιγνατίου, εναντίον του, παρά τα «ατοπήματα» του π. Ιγνατίου, δηλαδή 1) της παύσης της μνημόνευσης του ονόματός του στις ακολουθίες της Ιεράς μας Μονής, και 2) της μη ασκήσεως των εφημεριακών του καθηκόντων στον ναό της Αγίας Τριάδος Πτολεμαϊδας ιδιαίτερα κατά το τελευταίο εξάμηνο (της παύσης από την Μονή μας της μνημόνευσής του).

Ο ανωτέρω Μητροπολίτης ΛΗΣΜΟΝΗΣΕ, ΟΛΩΣ ΠΕΡΙΕΡΓΩΣ, ΟΤΙ Ο ΙΔΙΟΣ:
1 – Πρότεινε, τον Ιούνιο 2002, σε σύναξη ιερομονάχων εγεγραμμένων στο Μοναχολόγιο της Ιεράς μας Μονής, την οποία ο ίδιος συγκάλεσε, να δηλώσει οποιοσδήποτε από αυτούς την επιλογή του να εξυπηρετεί εφημεριακά την Ιερά μας Μονή, εγκαταβιώνοντας ταυτόχρονα σε αυτήν, προκειμένου να αποφευχθεί ο εκ περιτροπής ορισμός ιερέα προς τούτο, μετά την αδυναμία, λόγω ηλικίας, του Καθηγουμένου Γέροντα Αρχιμανδρίτη π. Μαξίμου Καραβά να τελεί τις ιεροπραξίες στην Ιερά μας Μονή από τον Αύγουστο 2002.

2 – Αποδέχθηκε τη δήλωσή του π. Ιγνατίου, τον Αύγουστο 2002, να εξυπηρετεί εφημεριακά την Ιερά Μονή, εγκαταβιώνοντας ταυτόχρονα σε αυτήν.

3 – Δεν αποδέχθηκε την παραίτηση του π. Ιγνατίου από τη λήψη μισθού, στην οποία προέβη προφορικά ενώπιόν του, όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του ως εφημερίου της Ιεράς μας Μονής τον Αύγουστο 2002, παρόντος του Καθηγουμένου Γέροντα Αρχιμανδρίτη π. Μαξίμου Καραβά, αν και ο π. Ιγνάτιος δήλωσε ότι αρκείται στη συντήρησή του από την Ιερά μας Μονή.

4 – Δήλωσε προς τον π. Ιγνάτιο, παρόντος του Καθηγουμένου Γέροντα Αρχιμανδρίτη π. Μαξίμου Καραβά, ότι θα τον διόριζε, όπως πράγματι τον διόρισε, ως ιεροκήρυκα εφημεριακής θέσεως στον ενοριακό ναό της Αγίας Τριάδος Πτολεμαϊδας, και τον υποχρέωσε να λαμβάνει μισθό από την εν λόγω εφημεριακή θέση, προσθέτοντας ότι ο π. Ιγνάτιος θα μπορούσε να δίνει τον μισθό του στην Ιερά μας Μονή, δεδομένου ότι, όπως εκείνος ανέφερε, η Μονή μας με δυσκολία τα βγάζει πέρα τον χειμώνα.

5 – Δεν διέκοψε την μισθοδοσία του π. Ιγνατίου επί δεκαπέντε (15) χρόνια από την εφημεριακή θέση του στον ενοριακό ναό της Αγίας Τριάδος Πτολεμαϊδος, στην οποία εκείνος επέμεινε να τον διορίσει, αν και τον τοποθέτησε ως εφημέριο στην Ιερά μας Μονή, δηλαδή κατά την περίοδο κατά την οποία η Μονή μας δεν είχε παύσει την μνημόνευση του ονόματός του.

Κατόπιν των ανωτέρω, η Ορθόδοξη Ιερά μας Μονή δηλώνει δημόσια ότι ο π. Ιγνάτιος :


1 - ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΜΑΜΩΝΑ (ΔΗΛΑΔΗ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ) ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, τώρα που ο ανωτέρω Μητροπολίτης τον καλεί, υπό μορφή διλήμματος, να απαρνηθεί την Ορθοδοξία και να τον μνημονεύει, δηλαδή να κοινωνεί μαζί του στην Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, η οποία Παναίρεση εισήχθη ψευδο-συνοδικά από την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης, όπως και άλλες αιρέσεις (δεσποτοκρατείας, εκκοσμίκευσης κλπ).

2 – Μαζί με τους πατέρες που έχουν παύσει τα μνημόσυνα Μητροπολιτών που αποδέχθηκαν και διαδίδουν δημόσια τις αιρετικές αποφάσεις της Ψευδο-συνόδου της Κρήτης και των μοναχών και λαϊκών που έχουν παύσει την εκκλησιαστική κοινωνία των ίδιων Μητροπολιτών για τον ίδιο λόγο, σύμφωνα με την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση, ο π. Ιγνάτιος αρνείται ρητά να υποκύψει τους τρεις πειρασμούς (τα τρία κεφαλαιώδη πάθη της Φιλαργυρίας, της Φιλοδοξίας και της Φιληδονίας) τους οποίους ο Σατανάς υπέβαλε στον Θεάνθρωπο Κύριό μας Ιησού Χριστό, όταν αποσύρθηκε, μετά την Βάπτισή Του στον Ιορδάνη ποταμό, στην έρημο, προκειμένου να προσευχηθεί και να αντιμετωπίσει τον Σατανά και τις μεθοδείες του.

Η Ιερά μας Μονή προσεύχεται εντατικά να αποκηρύξει δημόσια ο ανωτέρω Μητροπολίτης τις αιρετικές αποφάσεις της Ψευδο-συνόδου της Κρήτης, προκειμένου να μην οριστικοποιήσει την κατάληψη από αυτόν της θέσης του Ιεροεξεταστή του Ντοστογιέφσκυ εναντίον του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, κατηγορώντας Τον γιατί Τούτος, όταν είχε εξέλθει στην έρημο μετά την Βάπτισή Του στον Ιορδάνη ποταμό, δεν υπέκυψε στους τρεις αυτούς πειρασμούς του Σατανά για να ωφελήσει δήθεν την Εκκλησία Του, η οποία είναι το Σώμα Του.

Ας ακούσει ο ανωτέρω Μητροπολίτης ό,τι λέγει για την αίρεση ο Μέγας Αθανάσιος, ο Υπέρμαχος της Ορθοδοξίας και Αληθής Ποιμένας της Εκκλησίας του Χριστού, ο οποίος δεν φοβόταν τις καθαιρέσεις του από τους αιρετικούς και προστάτευε τα λογικά πρόβατα της Μάνδρας της Εκκλησίας του Χριστού, δηλαδή τους Ορθοδόξους πιστούς, από τις επιθέσεις των λύκων της αίρεσης:

ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΟ «ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΛΕΓΟΥΝ ΤΟ ΠΙΚΡΟ ΓΛΥΚΟ ΚΑΙ ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΦΩΣ» (Ησαϊας, 5, 20) [Μεγάλου Αθανασίου, Προς τους απανταχού Μοναχούς περί όσων έγιναν από τους Αρειανούς επί Κωνσταντίου, ΕΠΕ, Μ. Αθανασίου, τομ. 9, σελ. 221].

Συμπέρασμα:

1 - Ο ανωτέρω Μητροπολίτης προειδοποιεί ότι θα παύσει τη μισθοδοσία του π. Ιγνατίου, αν εκείνος δεν επαναλάβει τη μνημόνευσή του, με το στερούμενο θεολογίας και λογικής σκεπτικό του: «Μου έπαυσε το μνημόσυνό μου, να δεις τί θα σου κάνω, θα σου κόψω τον μισθό σου!!!».

Ταυτοχρόνως, στα πλαίσια των διώξεων του κατά της Ορθόδοξης Ιεράς μας Μονής, υπονομεύει την οικονομική συντήρηση της,διότι ο μισθός του π. Ιγνατίου για 15 χρόνια (όπως και ο μισθός παλαιότερα και η σύνταξη τώρα του Καθηγουμένου π. Μαξίμου Καραβά για περισσότερο από 40 χρόνια) χρησιμοποιούνται για την οικονομική συντήρηση της Ιεράς Μονής και την άσκηση του φιλανθρωπικού της έργου.

2 – Ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός, με την άκτιστη θεία ενέργεια της Θείας Προνοίας Του, θα μεριμνήσει ο Ίδιος για την οικονομική συντήρηση και το φιλανθρωπικό έργο της Ιεράς μας Μονής, όπως έτρεφε τον Προφήτη Ηλία με τον κόρακα ή όπως έτρεφε τον Προφήτη Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων ή όπως έτρεφε τους Εβραίους στην έρημο με το μάννα επί σαράντα χρόνια. Ο ίδιος Θεάνθρωπος λέγει, δια του Προφητάνακτος Δαϊδ, στον 2ο Ψαλμό του: «Μη πεποίθατε επ’ άρχοντας, επί Υιούς ανθρώπων, οίς ουκ έστιν σωτηρία».

Στον δρόμο της ΕπΑνάστασης. Ομιλία 5η.

Εγκαινιάσαμε μια σειρά ομιλιών ενός αγωνιστή νέου θεολόγου, του Βασιλείου Μαυρίδη.

Το όνομα του πρωτοδιαβάσαμε στην επιστολή "διακοπής μνημόνευσης και εκκλησιαστικής κοινωνίας" προς τον μητροπολίτη Σιδηροκάστρου Μακάριο, εδώ


Όπως πληροφορηθήκαμε ο κ.Μαυρίδης πρόσφατα εγκατέλειψε οριστικά την Κύπρο όπου ζούσε αφού προηγουμένως ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ από την μόνιμη θέση που είχε ως θεολόγος σε μητρόπολη (ποιος θεολόγος δεν θα ζήλευε μια μόνιμη θέση;),
για να επιστρέψει στο χωριό του, στη Μακεδονία, και να βγάζει "τον άρτον τον επιούσιον" με "τον ιδρώτα του προσώπου του", σκάβοντας την γη.

Καλύτερα να ατενίζεις στον Θεό με ιδρωμένο το πρόσωπο σου από τον μόχθο, περήφανος που κράτησες την ορθόδοξη αλήθεια, παρά να σκύβεις τον αυχένα μέσα στα μητροπολιτικά γραφεία, σε δειλούς ρασοφόρους που ανέχονται και συνκοινωνούν με την αίρεση.
Η οδός της ομολογίας, σίγουρα κοστίζει.

Τα κηρύγματα του (ποτέ δεν ξεπερνούν τα 15 λεπτά) αν και ξεκινάνε ήπια, πολύ γρήγορα μας αφυπνίζουν, μας καλούν σε προσωπική ΕπΑνάσταση.
Γι αυτό δώσαμε (με δική μας πρωτοβουλία) τον τίτλο : "Στο δρόμο της ΕπΑνάστασης". Ο ομιλητής, με τις νέες του ομιλίες, δικαιώνει απόλυτα τον τίτλο αυτό.
Σήμερα, παρουσιάζουμε την 5η ομιλία του.

Ακούστε τες και χαράξτε κι εσείς την μαρτυρική και αγωνιστική πορεία σας στον ίδιο δρόμο

Ομιλία 5η.
Εκφωνήθηκε στις 13/08/2017 :




Αναζητούνται Μακκαβαίοι.!


Αποτέλεσμα εικόνας για οικουμενισμος πανθρησκεια
«Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» (Α΄ Κορ. 16,13)

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ὁλόκληρος ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς κόσμος θαύμαζε τὴν ἀνδρεία ὡς μοναδικὴ ἀρετή, ποὺ δὲν ἔχει μέτρο καὶ βαθμίδες, δηλαδὴ δὲν ὑπάρχει λίγη ἢ πολὺ ἀνδρεία. Ὁ θαυμασμὸς αὐτὸς προερχόταν ἀπὸ τὴν αὐτόβουλη δράση της καὶ τὴν πηγὴ τῆς ἀνδρείας, τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ ἐπακόλουθο της τὴν αὐταπάρνηση γιὰ τὸ κοινὸ καλό, γιὰ τὴν πόλη. Κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη ἡ ἀνδρεία βρίσκεται μεταξὺ τῆς θρασύτητας καὶ τῆς δειλίας καὶ ἐπειδὴ ἡ ἀνδρεία ὡς ψυχικὴ ἀρετὴ εἶναι ἐπακόλουθο τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, ὀφείλει ὁ ἀνδρεῖος νὰ πράττει ἐνσυνείδητα, ἑκούσια, καὶ ἀμετάβλητα, ἀσυμβίβαστα (Ἠθικὰ Νικομάχεια A 1105 a 32 – b 1, B 111). Ὁ δάσκαλός του ὁ Πλάτων γράφει στὴν «Πολιτεία» του (429a8-430c6) μεταξὺ ἀλλων: «Ἡ ἀνδρεία λοιπὸν εἶναι ἡ διαφύλαξη τῶν πεποιθήσεων ποὺ ἔχουν διαμορφωθεῖ μέσω τῆς παιδείας σχετικὰ μὲ τὸ τί εἶναι σεβαστὸ καὶ πρέπον (ἰδεῶδες). Καὶ λέγοντας διαφύλαξη αὐτῶν τῶν πεποιθήσεων, ἐννοῶ τὸ νὰ τὶς προστατεύει κανεὶς καὶ νὰ τὶς κρατᾶ ἀκέραιες καὶ στὶς λύπες καὶ στὶς χαρὲς καὶ στοὺς κινδύνους καὶ νὰ μὴν τὶς βγάζει ἀπὸ τὴν ψυχή του».

Ἐὰν αὐτὴ ἡ διαφύλαξη τῶν πεποιθήσεων γιὰ τοὺς ἀρχαίους ἴσχυε ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς πολιτείας καὶ τῶν κοινῶν ἀγαθῶν, ἂς ἀναλογιστοῦμε πόσο ἰσχύει αὐτὸ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς πίστεως καὶ τῆς προσωπικῆς σωτηρίας. Χριστιανὸς καὶ δειλὸς δὲν νοεῖται. Διότι ὁ δειλὸς δὲν ὁμολογεῖ οὔτε ὑπερασπίζεται τὴν πίστη του. Οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ συνέχεια πρότρεπαν τοὺς πιστοὺς νὰ εἶναι ἀνδρεῖοι καὶ ἰσχυροί: «Κανεὶς καὶ τίποτα νὰ μὴ σὲ φοβίζει. Κι ἂν ἀκόμη εἶναι ἀναρίθμητοι οἱ ἐχθροί, δαίμονες καὶ ἀσεβεῖς ἄνθρωποι, ὁ δικός μας ὑπερασπιστὴς εἶναι ἰσχυρότερος», κήρυττε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. «Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. ἐνδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου· ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» γράφει ὁ Παῦλος (Ἐφεσ. 6, 10-12).

Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι γεμάτη ἀπὸ πρότυπα ἀνδρείας, ἀπὸ πρότυπα πρὸς μίμηση. Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ γνωστὰ εἶναι οἱ Μακκαβαῖοι. Οἱ Μακκαβαῖοι, ἀντιπροσωπεύουν γιὰ τὸν Χριστιανὸ –διότι γιὰ τὸν σημερινὸ δειλὸ ἀνθρωπο ἀντιπροσωπεύουν τὸν φανατισμό– παράδειγμα ὁμολογίας καὶ πίστης ἀνθρώπων ποὺ μὲ ἀνδρεία, πορεύθηκαν σύμφωνα μὲ τὴ διαθήκη καὶ τὶς παρακαταθῆκες τῶν Πατέρων. «Ἀλλ᾿ ἐγὼ καὶ οἱ υἱοί μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου πορευσόμεθα ἐν διαθήκῃ πατέρων ἡμῶν» (Α΄ Μακ. 2,20).
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τοὺς θεωρεῖ τόσο σημαντικοὺς ὡς πρότυπα γιὰ τοὺς Χριστιανούς, ὥστε στὸν 15ο λόγο του «εἰς τοὺς Μακκαβαίους» λέει: «καὶ οἱ πρὸ τῶν Χριστοῦ παθῶν μαρτυρήσαντες, τί ποτε δράσειν ἔμελλον μετὰ Χριστὸν διωκόμενοι, καὶ τὸν ἐκείνου ὑπὲρ ἡμῶν μιμούμενοι θάνατον;... Οὔκουν, ὅτι πρὸ τοῦ σταυροῦ, τοιοῦτοι περιοπτέοι· ἀλλ᾿ ὅτι κατὰ τὸν σταυρόν, ἐπαινετέοι, καὶ τῆς ἐκ τῶν λόγων τιμῆς ἄξιοι· οὐχ ἵνα προσθήκην ἢ δόξαν λάβοιεν· (τίνα γὰρ ὧν ἡ πρᾶξις ἔχει τὸ ἔνδοξον;) ἀλλ᾿ ἵνα δοξασθῶσιν οἱ εὐφημοῦντες, καὶ ζηλώσωσι τὴν ἀρετὴν οἱ ἀκούοντες, ὥσπερ κέντρῳ τῇ μνήμῃ πρὸς τὰ ἴσα διανιστάμενοι» (Migne, P.G., 35, 912-933).

Οἱ Μακκαβαῖοι δὲν ἀντιπροσωπεύουν ἕνα εἶδος περιστασιακῶν «ἀγανακτισμένων» ποὺ λειτουργοῦν ἢ κάνουν πίσω ἀνάλογα μὲ τὶς συνθῆκες καὶ τὶς ἐπιρροὲς ποὺ δέχονται. Κραταιοὶ στὴν πίστη τους οἱ Μακκαβαῖοι θυμοῦνται τοὺς ἀγῶνες τῶν Πατέρων τους καὶ πράττουν ἀναλόγως ὄχι εἰς δική τους δόξα, ἀλλὰ εἰς δόξα Θεοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Του, ἡ ὁποία τοὺς χαρίζει τὴν αἰωνιότητα: «Μνήσθητε τῶν πατέρων ἡμῶν τὰ ἔργα, ἃ ἐποίησαν ἐν ταῖς γενεαῖς αὐτῶν, καὶ δέξασθε δόξαν μεγάλην καὶ ὄνομα αἰώνιον» (Α΄ Μακ. 2,51).

Οἱ Μακκαβαῖοι δὲν φοβοῦνται τὸν ἑκάστοτε Ἀντίοχο, τὸν ἑκάστοτε ἰσχυρό, γνωρίζοντας, ὅτι ἡ ματαιότητα αὐτῆς τῆς δόξας δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν αἰωνιότητα καὶ μακαριότητα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ: «Καὶ ἀπὸ λόγων ἀνδρὸς ἁμαρτωλοῦ μὴ φοβηθῆτε, ὅτι ἡ δόξα αὐτοῦ εἰς κοπρίαν καὶ εἰς σκώληκα»· (Α΄ Μακ. 2,62). Γι’ αὐτὸ δὲν φοβήθηκαν τὸ γεγονὸς ὅτι ἦταν λίγοι ἀπέναντι στοὺς πολλούς, ἀνίσχυροι ἀπέναντι στοὺς ἰσχυροὺς, διότι ἡ πραγματικὴ δύναμη γι’ αὐτοὺς πηγάζει ἀπὸ τὸν οὐρανό: «ὅτι οὐκ ἐν πλήθει δυνάμεως νίκη πολέμου ἐστίν, ἀλλ᾿ ἢ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡ ἰσχύς».(Α Μακ. 3,19)

Τόσο σημαντικὴ λοιπὸν εἶναι ἡ ἀνδρεία γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν σωτηρία μας, ὥστε ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν, ὁ Παῦλος δίδασκε τὸ ποίμνιο του «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» (Κορ. Α’ 16,13).

«Γρηγορεῖτε». Ὁ Χριστιανός, ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο μέχρι τὸν λαϊκό, ὀφείλει νὰ βρίσκεται σὲ πνευματικὴ ἐγρήγορση, προκειμένου νὰ ἀντιμετωπίζει τὶς ποικίλες ἐπιθέσεις τοῦ διαβόλου, ἀλλὰ καὶ τὶς ἐπιθέσεις τῶν ὀργανῶν του δηλ. τῶν ἑκάστοτε καὶ ἁπανταχοῦ αἱρετικῶν. Πρῶτος ὁ Χριστός μας μᾶς συμβούλεψε «γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθετε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. 26, 41).

«Στήκετε». Ἡ σταθερότητα τῆς ἀληθινῆς πίστεως, τὴν ὁποία κηρύττει ὁ Παῦλος, δὲν σημαίνει μόνο παραμονὴ καὶ προάσπιση τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἀπόλυτη συνέπεια καὶ ἄρνηση κάθε παραχάραξης ἢ διαστρέβλωσης τῆς Ἀλήθειας αὐτῆς. Ὅλοι οἱ αἱρετικοὶ ἀνὰ τοὺς αἰώνας δὲν πέτυχαν τοὺς ἀνίερους σκοπούς τους, διότι οἱ πιστοὶ τοῦ Θεοῦ, ἀκόμα καὶ ἂν ἦταν ἐλάχιστοι ἔκαναν πράξη αὐτὴ τὴν ἐντολὴ τοῦ Παύλου. Αὐτοὶ ποὺ ἀκολούθησαν τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι αὐτοὶ ποὺ δὲν στάθηκαν συνεπεῖς καὶ ἀνδρεῖοι ἀπέναντι στὴν κακοδοξία ἀλλὰ προτίμησαν νὰ συμβιβαστοῦν, νομίζοντας οἱ ἄμοιροι, ὅτι ἔτσι θὰ σωθοῦν.

«Ἀνδρίζεσθε καὶ κραταιοῦσθε»
. Μόνο μὲ τὴν ἀνδρεία καὶ τὴ γενναιότητα, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν σύμπραξη τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἐλεύθερη βούληση τοῦ ἀνθρώπου, πλησιάζει καὶ παραμένει ὁ ἄνθρωπος στὸν Χριστό παρὰ τὶς ἀδυναμίες του καὶ παρὰ τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμούντί με Χριστῷ» (Φιλ. 4,13). Ἐνῶ ὁ φόβος διώχνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Χριστό, διότι καταργεῖ αὐτὴν τὴν σύμπραξη καὶ διώχνει τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ἀφήνοντας τον νὰ βουλιάζει στὸν βοῦρκο τῶν προσωπικῶν του ἀδυναμιῶν.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, στὴν «Ἀποκάλυψη» του, εἶδε φρικτὸ θέαμα: Εἶδε τοὺς δειλοὺς νὰ καίγονται στὰ κύματα μίας φλεγομένης λίμνης μαζὶ μὲ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ τοὺς κάθε εἴδους ἁμαρτωλούς (Ἀπ. 21, 8).

Τὸ ἐρώτημα ποὺ γεννιέται φυσικὰ εἶναι: Ἐμεῖς, οἱ σημερινοὶ χριστιανοί, οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς τῆς σχετικότητας, τοῦ συμβιβασμοῦ καὶ τῆς διαλλακτικότητας, ποὺ ζοῦμε τὴν μεγαλύτερη αἵρεση τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας, κατέχουμε αὐτὴν τὴν εὐλογημένη ἀπὸ τοὺς Πατέρες καὶ ἀπαραίτητη γιὰ τὴν σωτηρία μας ἀνδρεία; Εἴμαστε ἱκανοὶ καὶ ἕτοιμοι νὰ πολεμήσουμε τὴν ὕστατη ἀποστασία ἀψηφώντας Ἐπισκόπους, πανίσχυρους πολιτικούς, κοινωνικὸ περιβάλλον καί, περιφρονώντας τὸ προσωπικὸ κόστος, νὰ ὑπερασπίσουμε τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τὴν πίστη τῶν Πατέρων μας; Τὴν ὕψιστη ἀρετὴ αὐτήν; Ἐμεῖς ὡς ὑποτιθέμενοι ἀρχαιολάτρες Ἕλληνες εἴμαστε ἕτοιμοι ὡς ἄλλοι τριακόσιοι Λακεδαιμόνιοι τῆς πίστεως νὰ πολεμήσουμε στὶς πνευματικὲς Θερμοπῦλες τὸν «Ξέρξη» Οἰκουμενισμὸ μὲ τὶς μυριάδες στρατειές του;

Εἴμαστε ἕτοιμοι ὡς ἡ μητέρα τῶν Μακκαβαίων νὰ ποῦμε στὰ παιδιά μας: «Μὴ φοβηθεῖς, λοιπόν, αὐτὸν τὸν δήμιον (σημ. τὸν ἑκάστοτε κυρίαρχο), ἀλλὰ νὰ φανεῖς ἀντάξιος τῶν ἀδελφῶν σου. Δέξαι ἡρωϊκῶς τὸν μαρτυρικὸν θάνατον, γιὰ νὰ σὲ ἐπαναποκτήσω πάλι μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς σου στὸν καιρὸν τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀναστάσεως δηλαδὴ τῶν νεκρῶν» (Μακ. Β’ 7, 28-30).

Καὶ εἴμαστε ἕτοιμοι ὡς τὸ παιδὶ της νὰ ἀπαντήσουμε στὸν κάθε οἰκουμενιστὴ διώκτη, στὸν κάθε ὑπηρέτη τῆς παναίρεσης: «Τί περιμένετε; Δὲν ὑπακούω στὴν προσταγὴ τοῦ βασιλέως, ἀλλὰ ὑπακούω στὶς ἐντολὲς τοῦ Νόμου, ὁ ὁποῖος δόθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ διὰ τοῦ Μωϋσέως στοὺς πατέρες μας. Ὁ βασιλεὺς ὅμως τοῦ κόσμου θὰ μᾶς ἀναστήση εἰς μίαν αἰωνία ζωή, ἐφ' ὅσον ἐμεῖς πεθάνουμε (ὑποφέρουμε, διωχθοῦμε) γιὰ νὰ μείνουμε πιστοὶ στοὺς νόμους Του».

Ἀναζητοῦνται Μακκαβαίοι. Αὐτοὺς φοβοῦνται οἱ Οἰκουμενιστές.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Ένας ακόμη (υπερπολύτεκνος) ιερέας του Πατριαρχίου της Μόσχας ανακοίνωσε την ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗΣ του ψευδο-πατριάρχη Κυρίλου και όλων των ιεραρχών που βρίσκονται σε κοινωνία μαζί του. Φώτο - Βίντεο.


Διαβάζουμε εδώ:

Τη Κυριακή, 23/10 Ιουλίου 2017, ακόμα ένας ιερέας του Πατριαρχίου Μόσχας ανακοίνωσε την διακοπή μνημονεύσεως του ψευδο-πατριάρχη Κυρίλου και όλων των ιεραρχών που βρίσκονται σε κοινωνία μαζί του.

Παρόλο που θα είναι "απόβλητος" μαζί με την πολυάριθμη οικογένεια του, ο πατέρας Αρτέμιε Σκρίπκιν αποφάσισε ότι είναι καλύτερα να χάσει τις πενιχρές ενοριακές απολαβές του παρά να χάσει την Πίστη του στον Χριστό και την Αγία Εκκλησία Του.
Παρακάτω δημοσιεύουμε αυτούσιο το κείμενο της ανοικτής επιστολής του πρωτοπρεσβυτέρου Αρτέμιε Σκρίπκιν:

Επιστολή

του ιερέως της Επαρχίας Τίχβιν,
της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας,
Πρωτοπρεσβύτερου Αρτέμιε Σκρίπκιν

Προς 

τον Μητροπολίτη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας, 
Βαρσανούφιε της Αγίας Πετρούπολης και Λαντόγκα

Στις 16 Απριλίου τ.ε., την ημέρα του Αγίου Πάσχα,
ο Πατριάρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας, κύριος Κύριλλος της Μόσχας,
σε μία επίσκεψη του στο Νοσοκομείο Παίδων, στη Μόσχα, έκανε μια σημαντική δήλωση σε σχέση με την οντότητα του Θεού.
Στην σκανδαλώδη του ομιλία, ο Προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας, ασκώντας τα ποιμαντικά του καθήκοντα, αναγνώρισε δημόσια την ταύτιση του Τριαδικού Θεού με τον, τρόπο τινά, θεό των μουσουλμάνων, Αλλάχ. Με αυτή του τη δήλωση εκθέτει προς αναθεώρηση το σπουδαιότερο δόγμα της Ορθόδοξης Πίστης, το δόγμα της Αγίας Τριάδας.

Πριν από δυο μήνες σας έστειλα, εσάς και του Επίσκοπου Μστίσλαβ του Τίχβιν, επιστολές όπου σας παρακαλούσα να αποσαφηνίσετε την επίσημη θεολογική θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας σε αυτό το συγκεκριμένο ζήτημα.
Έπειτα από δυο μήνες δεν έχω λάβει ΚΑΜΙΑ απάντηση ή αποσαφήνιση.

Δεδομένου τα ανωτέρω, σας ανακοινώνω τα εξής:

Κάνοντας χρήση του δικαιώματος που μας παρέχει ο 15ο Κανόνας της Ι-ΙΙας Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως, διακόπτω την κανονική (εκκλησιαστική) κοινωνία με τον Πατριάρχη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας, κύριο Κύριλλο (Γκουντεάεβ Βλαδιμίρ Μιχαίλοβιτς), κατόπιν σοβαροτάτων παραβάσεων των κανόνων, που έχει διαπράξει:

.
Την κήρυξη της αίρεσης του ΜΟΑΜΕΔΑΝΙΣΜΟΎ (καταδικασμένη από την Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως εν έτη 1180),
.
την κήρυξη της αίρεσης του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΎ (καταδικασμένη από την Σύνοδο της Μόσχας εν έτη 1948),
. την κήρυξη της αίρεσης των ΛΑΤΙΝΟΦΡΌΝΩΝ [ΠΑΠΙΣΜΟΎ] (καταδικασμένη από σωρεία Συνόδων και Αγίων Πατέρων).

Επίσης, διακόπτω την κανονική κοινωνία μαζί σας, με τον επίσκοπο Μστίσλαβ και με τους άλλους επισκόπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας, που στιρίζουν και αποδέχονται τις προαναφερόμενες ψευδοδιδασκαλίες του αιρετικού και βλάσφημου Γκουντεάεβ, ως ΣΎΝΕΡΓΟΙ (εκούσια ή ακούσια) στα εγκλήματα του ενάντια του Θεού και της Αγίας Εκκλησίας.

Από δω και στο εξής θεωρώ τις εντολές και τις επιπλήξεις σας και άλλων αρχιερέων της Oρθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας που προανέφερα, καθόλα ανυπόστατες.

Μένω πιστός στον όρκο που έδωσα προτού λάβω το Άγιο Βάπτισμα και στον
όρκο που έδωσα προτού χειροτονηθώ ιερέα,

Πρωτοπρεσβύτερος Αρτέμιε Σκρίπκιν

23 Ιουλίου 2017

(Η επιστολή του πατρός Αρτεμίου αναφέρεται στο κήρυγμα αποστασίας που εμφανίζεται στο παρακάτω βίντεο, της 3/16 Απριλίου, 2017, στο λεπτό 2:36-2:53) 

Τα αποτελέσματα της διείδυσης του οικουμενισμού την Ρώσικη Εκκλησία:



Σχόλιο:
Στην Ρωσία, κάποιοι ιερείς εμπιστεύονται την πολύτεκνη οικογένεια τους αποκλειστικά στον ΘΕΟ.
Στην Ελλαδίτσα μας, που έχουμε "καλοκαίρι" αρκετούς μήνες το χρόνο και δεν παγώνουμε όπως στη Ρωσία κλπ, δείξτε μας έναν τέτοιο υπερπολύτεκνο ιερέα που ΔΙΕΚΟΨΕ την μνημόνευση του επισκόπου του.


Σε ποιον Θεό τελικά πιστεύουν οι ιερείς μας;;;
Φοβούνται τον δεσπότη τους (όπως μας εξομολογήθηκε πρόσφατα γνωστός μας αρχιμανδρίτης που συνεχίζει και μνημονεύει). Τον Θεό δεν τον φοβούνται;
Τι λόγο θα δώσουν για την ανοχή τους στην αίρεση;
Αν αντί για τους οικουμενιστές ερχόταν στο χωριό τους γιαχωβάδες ή προτεστάντες δεν θα αντιδρούσαν; Τώρα ;;; Γιατί σιωπούν;
Μην τους κόψουν τον μισθό τους;;;

Ή μην τους πάρουν τα μοναστήρια τους; Η ακτημοσύνη που υποσχέθηκαν όταν έγιναν μοναχοί, δεν περιλαμβάνει τα εγκόσμια "ντουβάρια" της μονής τους;
Ευτυχώς όμως υπάρχουν παλικάρια και αυτά οφείλουμε να στηρίζουμε και να ακολουθούμε. Βλέποντας την κατάντια μας, και την δειλία μας, δεν μας εγκατέλειψε ο Θεός χωρίς άξιους ευλαβείς ποιμένες.


ΥΓ. ευχαριστούμε την αναγνώστρια μας για την μετάφραση που μας απέστειλε.


Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

Αρχ. Παΐσιος Παπαδόπουλος: «Ο εγκαλών ουκ εγκαλείται»



ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

Α’ Μέρος

Αντί Έγγραφης Απολογίας
του υπ΄αριθμ. 936 εγγράφου της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης που θυροκόλλησε δικαστικός επιμελητής στην Ιερά Μονή στις 3/8/2017 σύμφωνα με το οποίο είχα κληθεί να απολογηθώ εντός τριών ημερών απαντώ προς τον Μητροπολίτη Φλωρίνης τα κάτωθι:

Επειδή με Σύνοδο της Ιεραρχιας αποδεχθείκατε τις αποφάσεις της Κολυμβάριας Ψευτο-Συνόδου και δεν ξεχωρίσατε την θέση σας επ’ αυτού στην συγκεκριμένη συνεδρία είστε εκτός Εκκλησίας και δεν έχετε το δικαίωμα να με εγκαλείτε καθώς και να με δικάσετε ούτε εσείς ούτε όσοι δέχθηκαν τις αντορθόδοξες εκείνες αποφάσεις!


Θέτω ερώτημα: Η Εκκλησία δεν προέβλεψε να υπάρχει δυνατότητα να αντιδράσει κάποιος κληρικός όταν διαπιστώνει αίρεση;
Επειδή τέτοια περίπτωση δεν υπάρχει, οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θεοφόροι Πατέρες διατύπωσαν και τέτοιους κανόνες που προβλέπουν όχι απλώς το δικαίωμα αλλά την υποχρέωση της διακοπής κοινωνίας με επισκόπους που αλλοτριώνουν την πίστη.

ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ (βλέπε ομολογία πίστεως Αγιορειτών Πατέρων)!
1) Ὁ Πατριάρχης δὲν πιστεύει εἰς τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως, δηλαδὴ εἰς «Μίαν Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν».

Τὸ Μάϊο τοῦ 2014 στὴ συνάντησή του μὲ τὸν Πάπα στὰ Ἱεροσόλυμα στὸ λόγον του εἶπε: « Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία…λόγῳ τῆς ὑπερισχύσεως τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας καὶ τοῦ πεπερασμένου θελήματος τοῦ ἀνθρωπίνου νοὸς διεσπάσθη ἐν χρόνῳ…αἱ κατὰ τόπους Ἐκκλησίαι ὡδηγήθησαν εἰς διάσπασιν τῆς ἑνότητος τῆς πίστεως…» (προσφώνησις Πατριάρχου πρός Πατριάρχην Ἱεροσολύμων 24 Μαΐου 2014 βλ. ἱστολόγιο amen).
Ἔχει πεῖ, «…Ἐφ᾿ ὅσον δηλονότι ἡ μία Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει ὅτι ἄλλη τις Ἐκκλησία εἶναι ταμιοῦχος τῆς χάριτος καὶ ἀρχηγὸς σωτηρίας, ἀποκλείεται, ὡς ἀντιφάσκουσα εἰς τὴν παραδοχὴν ταύτην, ἡ προσπάθεια ἀποσπάσεως πιστῶν ἀπό τῆς μιᾶς καὶ προσαρτήσεως αὐτῶν εἰς τὴν ἑτέραν…δὲν εἶναι ἀνταγωνίστρια τῶν ἄλλων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, ἀλλ᾿ ἕν σῶμα μετ᾿ αὐτῶν». (Προσφώνησις πρὸς τήν παπικὴν ἀντιπροσωπίαν εἰς τὴν θρονικὴ ἑορτὴ, Κων/πολις 1998, περ. Ἐπίσκεψις).

Σὲ ἄλλη του ὁμιλία εἶπε: « Ἀπηλλαγμένοι λοιπὸν τῶν ἀγκυλώσεων τοῦ παρελθόντος…Κάθε Ἐκκλησία εἶναι ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὄχι ἡ ὁλότητά της. Κάθε Ἐκκλησία ἐκπληρώνει τἠν καθολικότητά της, ὅταν εἶναι σὲ κοινωνία μὲ τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες…ὁ ἕνας χωρὶς τὸν ἄλλον εἴμαστε πτωχευμένοι» (Ὁμιλία εἰς Γενεύην 17 -2 2008).

Ἡ Ἐκκλησία κατὰ τὸν Πατριάρχη εἶναι διεσπασμένη καὶ διῃρῃμένη. Δὲν ὑπάρχει ἡ ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ μέσα σὲ αὐτὴν τὴν διῃρημένη «Ἐκκλησία» συγκαταλέγει καὶ τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία. Πιστεύει στὴν οἰκουμενιστικὴ «θεωρία τῶν κλάδων». Ἐπ᾿ αὐτοῦ δημοσίευσε θεολογικὴ κριτικὴ ἡ ‘’Σύναξις Ὀρθοδόξων κληρικῶν καὶ μοναχῶν’’, ποὺ ἀποδεικνύει τὴν αἱρετικὴ διδασκαλία τοῦ Πατριάρχη.

Κατὰ συνέπειαν, «ὅποιος πιστὸς κληρικὸς καὶ λαϊκὸς ἀμφισβητεῖ ἤ ἀρνεῖται συνειδητὰ τήν ἁγιοπνευματικὴ ἐμπειρικὴ ὀρθόδοξη πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτὴ ὁριοθετεῖται μὲ κάθε ἀκρίβεια στοὺς Ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί ἰδιαιτέρως στὰ μονοσήμαντα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, εὐλόγως ἐκπίπτει ἀπό τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὑποκείμενος σὲ καθαίρεση ἢ ἀφορισμὸ κατὰ τίς Οἰκουμενικὲς Συνόδους». ( βλ. Ζʹ Ἱερὸν Κανόνα τῆς Γʹ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καὶ τὴν μελέτη “Ἡ νέα ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου”, ἔκδ. Σύναξις Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν, 2015, σελ. 13).

2) Ὁ Πατριάρχης δὲν πιστεύει ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ μοναδικὸς ἀληθινὸς Θεός καὶ Σωτήρας τοῦ κόσμου, ὅπως τὸν ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολον τῆς πίστεώς μας « Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν…», καὶ τοῦτο ἀποδεικνύεται πάλιν ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ λόγια καὶ ἔργα του. Δὲν πιστεύει εἰς τὸ «Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἕν βάπτισμα». (Ἐφ. Δʹ, 5).

Τὸ 2001 στὴν νότιο Ἀφρικὴ, δήλωσε ὅτι: « ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, δὲν ἐπιδιώκει νὰ πείση τοὺς ἄλλους γιὰ μία συγκεκριμένη ἀντίληψι τῆς Ἀλήθειας ἢ τῆς Ἀποκαλύψεως ». (ἐκ τῆς ἱστοσελίδος τοῦ Πατριαρχείου).

Ὁ Πατριάρχης λέγοντας ὅτι δὲ χρειάζεται νὰ διδάσκουμε «γιὰ μιὰ συγκεκριμένη ἀντίληψι τῆς Ἀληθείας ἢ τῆς Ἀποκαλύψεως», καταργεῖ τὴν ἱεραποστολὴ καὶ τὸ βάπτισμα· γιὰ αὐτὸ καὶ ἀπαγορεύει τὸ ὀρθόδοξο βάπτισμα στοὺς προσηλύτους.

3) Πιστεύει ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες σώζουν.

Στὴ Γενεύη τὸ 1995 ἔκανε τὴ δαιμονικὴ, βλάσφημη δήλωση: «ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΔΟΙ ΣΩΤΗΡΙΑΣ». (Ἐπίσκεψις ἀρ. 523, σελ. 12).

Ἐὰν ὅλες λοιπὸν οἱ θρησκεῖες σώζουν, γιατί τότε νὰ ἔρθει ὁ Χριστὸς στὴν γῆ; Γιατί νὰ γίνει ἄνθρωπος καὶ νὰ σταυρωθεῖ , ἀφοῦ ὅλες οἱ θρησκεῖες σώζουν; Γιὰ τὸν Πατριάρχη λοιπὸν, ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι Θεός, ὁ χριστιανισμὸς εἶναι ἁπλᾶ μία θρησκεία, ὅπως ὅλες οἱ ἄλλες θρησκεῖες. Καὶ ἀκόμη μνημονεύεται ἡμέρας καὶ νυκτὸς ὡς ὀρθοτομῶν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας;…

Στὴν 6η Παγκόσμια Συνάντηση Θρησκείας καὶ Εἰρήνης στὶς 4/11/1994 δηλώνει: «Ἐμεῖς οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες πρέπει νὰ φέρουμε στὸ προσκήνιο τὶς πνευματικὲς ἀρχὲς τοῦ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, τῆς ἀδελφωσύνης καὶ τῆς εἰρήνης. Ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸ πετύχουμε αὐτὸ πρέπει νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι στὸ πνεῦμα τοῦ ἑνὸς Θεοῦ…Ρωμαιοκοθολικοὶ, καὶ Ὀρθόδοξοι, Προτεστάνται καὶ Ἑβραῖοι, Μουσουλμάνοι καὶ Ἰνδοί, Βουδισταί…». (Ἐπίσκεψις ἀρ. 494, σελ. 23, Γενεύη 1994).

Πιστεύει καὶ κηρύττει ὅτι τὸ Κοράνιο εἶναι “ἴσο μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἱερὸ,ὅπως αὐτή”[1]καὶ ὅτι οἱΜωαμεθανοὶ μποροῦν νὰ πᾶνε στὸν παράδεισο χωρὶς νὰ πιστεύουν στὸ Χριστό[2]

Ὁ Πατριάρχης στήν Ἀτλάντα τῆς Τζώρτζια τῶν ΗΠΑ, προσφώνησε τόν ἰδιοκτήτη τῆς Coca Cola Μουχτὰρ Κέντ καὶ εἶπε: «Ἔχω ἕνα μικρὸ ἐνθύμιο, μικρό, ἀλλὰ καὶ μεγάλο· ἐνθύμιο στή Δάφνη καί στόν Μουχτάρ. Εἶναι τὸ ἅγιο κοράνιο, τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν μουσουλμάνων ἀδελφῶν μας». (Περιοδικό: Ἅγιον Ὄρος – Διαχρονικὴ μαρτυρία στούς ἀγῶνες τῆς Πίστεως, ἔκδ. Ἁγιορειτῶν Πατέρων, Ἁγ. Ὄρος 2014, σελ. 69).

Πιστεύει καὶ κηρύττει ὅτι πολλὲς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ εἶναι προσωρινές[3], διαφωνώντας ἀκόμα καὶ μὲτὸν Κύριο!
Ὀνομάζει«εὐλογημένη» καὶ τιμᾷ τὴ ΣυναγωγὴτῶνἙβραίων, ἐκεῖ ποὺ ὑβρίζεται ὁ Χριστὸς καὶ ἡΘεοτόκος[4]. Γιὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο ἡ Συναγωγὴ εἶναι “χῶρος δαιμονίων ποὺ συνάζονται οἱ σταυρωτὲς τοῦΧριστοῦ καὶ θεομάχοι”[5].

4) Πιστεύει καὶ κηρύττει τὴν βασικὴ ἀρχὴτῆς Μασονίας ὅτι δηλαδή: «ἕκαστος νὰ λατρεύῃ τὸν Ἕνα Θεὸν ὡς προτιμᾷ…». «Ὁ Θεὸς εὐαρεστεῖται εἰς τὴν εἰρηνικὴν συμβίωσιν τῶν ἀνθρώπων καὶ μάλιστα, αὐτῶν οἱ ὁποῖοι Τὸν λατρεύουν ἀνεξαρτήτως τῶν διαφορῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν εἰς τὴν πίστιν μεταξὺ τῶν τριῶνμεγάλων μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν«[6].

5) Ἐπιδιώκει τὴν κατάργηση ἢ τροποποίηση πλειάδος Ἱερῶν Κανόνων, κάτι, ποὺ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία,εἶναι γνώρισμα αἱρετικοῦ ἀνθρώπου[7]. Ὀνομάζει τοὺς Ἱ. Κανόνες «τείχη τοῦ αἴσχους«[8]!

6) Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐπίσης ἐκφράζεται ὑβριστικὰ κατὰ τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, διότι στὴν θρονικὴ ἑορτὴ τὸ 1998, σχετικὰ μὲ τὸ θέμα τοῦ παπισμοῦ καὶ τὶς σχέσεις ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε μαζί τους, εἶπε: «Ἡ μετάνοια ἡμῶν διὰ τὸ παρελθὸν εἶναι ἀπαραίτητος. Δὲν πρέπει νὰ σπαταλήσωμεν τὸν χρόνον εἰς ἀναζήτησιν εὐθυνῶν. Οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ εὑρίσκονται ἤδη εἰς χείρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. Αἰτούμεθα ὑπὲρ αὐτῶν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ὀφείλομεν ἐνώπιον αὐτοῦ, ὅπως ἐπανορθώσωμεν τὰ σφάλματα ἐκείνων (!)» (Βλ. Ἐκκλησιαστικὴ Ἀλήθεια, 16/2/1998 καὶ περ. Ἐπίσκεψις).

Φρικιᾶ ὁ κάθε εὐσεβὴς ὀρθόδοξος χριστιανὸς ἀκούγοντας τὰ ἀσεβῶς τολμηθέντα “ρήματα” τοῦ πατριάρχου. Βλασφημεῖται ἅπας ὁ χορὸςτῶν ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποίοι ὡς γνήσιοι ποιμένες τῶν διαπιστευμένων εἰς αὐτοὺς λογικῶν προβάτων, τὸ διεφύλαξαν ἀμόλυντο ἀπὸ τὴ λύμη τῶν αἱρέσεων,μεγαλυτέρα τῶν ὁποίων ἦταν (καὶ παραμένει), αὐτὴ τοῦ ἀθέου παπισμοῦ. Βλασφημοῦνται ἀνερυθριάστως, ὡς δῆθεν ὄργανα τοῦ διαβόλου καὶ ὡς ὑπαίτιοι τοῦ σχίσματος, αὐτοὶ δηλαδὴ, γιὰ τοὺςὁποίους ψάλλει ἡ Ἐκκλησία:

“Ὅλην συλλεξάμενοι, ποιμαντικὴν ἐπιστήμην, καὶ θυμὸν κινήσαντες, νῦν τὸν δικαιώτα τον ἐνδικώτατα,τοὺς βαρεῖς ἤλασαν καὶ λοιμώδεις λύκους, τῇ σφενδόνῃτῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, τοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος, πεσόντας ὡς πρὸς θάνατον, κα ὶὡς ἀνιάτως νοσήσαντας, οἱ θείοι Ποιμένες, ὡς δούλοι γνησιώτατοι Χριστοῦ, καὶ τοῦ ἐνθέου κηρύγματος, μύσται ἱερώτατοι.” (στιχηρὸ προσόμοιο αἴνων, ἐκ τῆςΚυριακῆς τῶν ἁγίων Πατέρων)

7) Πιστεύει καὶ κηρύττει -σὲ ἀντίθεση μὲ δεκάδες Συνόδους καὶ ἑκατοντάδες Ἁγίους- ὅτι ἡ παπική»ἐκκλησία» εἶναι κανονικὴ καὶὁΠάπας Ρώμης, κανονικὸς ἐπίσκοπος. Τὸ 1991 στὸ Μπαλαμάντ τοῦ Λιβάνου ἀποδέχτηκε τὸ ἔγκυρον τῶν μυστηρίων τῶν παπικῶν καθὼς καὶ τὴν Οὐνία[9]. Τὸ 1995, ὅπως καὶ τὸ 2014, συνυπέγραψε μὲ τὸν Πάπα «ΚΟΙΝΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΑΝ ΠΙΣΤΕΩΣ». Τὸ 2011, κατήχησε σπουδαστὲς παπικοῦ πανεπιστημίου ὑπὲρ τοῦ Πάπα. “Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος δέχτηκε ἐπίσκεψη ὁμάδος φοιτητῶν τοῦ Ποντιφικικοῦ Ἰνστιτούτου Saint Apollinaire. Ἀπευθυνόμενος στοὺς φοιτητὲς τοὺς προέτρεψε: Ἀκολουθῆστε τὸν Πάπα. Ὁ Πάπας Βενέδικτος ὁ ΙΣΤ΄ εἶναι ἕνας μεγάλος θεολόγος ποὺ κάνει καλὸ σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες. Ἀκολουθῆστε τον μὲ ἀγάπη καὶ συμπάθεια”[10].

8) Ἀναγνωρίζει τὶς χειροτονίες τῶν ἀγγλικανῶν[11] καὶ κάνει ἀποδεκτὸ τὸ βάπτισμα τῶν Λουθηρανῶν[12] (ὅπως καὶ γενικῶς πάντων τῶν προτεσταντῶν), ποὺ εἶναι διαστρεβλωτὲς τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὑβριστὲς τῆς Κυρίας Θεοτόκου, περιφρονητὲς τῶν Ἁγίων μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὡς εἰκονομάχοι ποὺ εἶναι, βρίσκονται ὑπὸ τὸν ἀναθεματισμὸ τῆς 7ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἄλλωστε στὸ συνέδριο τοῦ Π.Σ.Ε., τὸ 2006, στὸ Porto Alegre, ἀποδέχτηκε σὲ κοινὴ δήλωση μὲ τοὺς προτεστάντες ὅτι δὲν ὑπάρχει μόνο Μία Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὅτι οἱ 348 ἐκκλησίες -μέλη τοῦ Π.Σ.Ε.- εἶναι γνήσιες ἐκκλησίες. Μία δὲ ἀπὸ αὐτὲς εἶναι καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία! Οἱ ποικίλες αἱρετικὲς διδασκαλίες τῶν προτεσταντῶν θεωροῦνται ὡς διαφορετικοὶ τρόποι ἐκφράσεως τῆς ἰδίας πίστεως καὶ ὡς ποικιλία τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δεχόμενος ἔτσι ὅτι τελικὰ δὲν ὑπάρχουν αἱρέσεις! “Αὐτὲς οἱ ἐκκλησίες καλοῦνται νὰ συμβαδίζουν, ἀκόμη καὶ ὅταν διαφωνοῦν”[13].

9) Τὸ Νοέμβριο τοῦ 1993 προέβη σὲ ἄρση τῶν ἀναθεμάτων ἀνάμεσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ στὴν αἵρεση τῶν μονοφυσιτῶν. Ἡ κάθε πλευρὰ ἀναγνώρισε τὴν ἄλλη ὡς Ὀρθόδοξη. Τὶς καταδίκες καὶ τὰ ἀναθέματα τῆς 4ης Οἰκουμενικῆς πρὸς τοὺς Μονοφυσίτες (ποὺ τὰ ἐπανέλαβαν οἱ ἑπόμενες Σύνοδοι) τὰ ὀνομάζει «παρεξηγήσεις τοῦ παρελθόντος ποὺ ἔχουν ξεπεραστεῖ», ἀφοῦ, «δὲν ὑπάρχει θεολογία ποὺ μᾶς χωρίζει«[14]!
Αφού κοινωνείτε με έναν τέτοιο Πατριάρχη που είναι αιρεσιάρχης έχετε την απαίτηση να σας μνημονεύω;

Δεν γνωρίζετε ότι ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός είπε: “Οἵτινες τὴν ὑγιῆ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν, μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδ᾿ ἀδελφοὺς καλεῖν”; (ἁγ. Μάρκου Ἐφέσου, Ὁμολογία ἐν Φλωρεντία, Τὰ εὑρισκόμενα ἅπαντα τ. Α´, σελ. 422)
Δενγνωρίζεταιότι:“Ἄνωθεν γὰρ ἡ τοῦ Θεοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τὴν ἐπὶ τῶν ἀδύτων ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦἀρχιερέως συγκοινωνίαν τελείαν ἐδέξατο τοῦτο. Γέγραπται γὰρ ἐν τῇ ἐξηγήσει τῆς θείας λειτουργίας,ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν τὸτοῦ ἀρχιερέως ὄνομα,δεικνύων καὶ τὴν πρὸς τὸ ὑπερέχον ὑποταγὴν, καὶ ὅτι κοινωνός ἐστιναὐτοῦ, τῆς πίστεως καὶ τῶν θείων μυστηρίων διάδοχος» ”;(βλ. V.Laurent-J.Darrouzes,Dossier Grec de I’ Union de Lyon, Paris 1977, σελ. 399).

Μήπως δεν συμφωνείτε και με τον Μέγα Αθανάσιο που είπε: “ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος͵ οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας͵ κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν͵ χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρονγὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον͵ ἢ μετ΄ αὐτῶν ἐμβληθῆναι͵ ὡς μετά Ἄννα καὶ Καϊάφα͵ εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.”; (Μ. Ἀθανασίου, P.G. 26, 1257)
Μήπως δεν υπάρχει κανόνας που προβλέπει την διακοπή κοινωνίας; Αν θεωρείτε ότι όντως δεν υπάρχει δεν έπρεπε να είστε επίσκοπος. Αν υπάρχει πρέπει να απαντήσετε ποιός ή ποιοί είναι!
Αρκετά με τους δεσποτικούς εκβιασμούς το πράγμα εδώ θέλει γνώση, επιχειρήματα και δημόσιο διάλογο και μάλιστα στα κανάλια να μάθει ο κόσμος τί έχει γίνει με την προδοσία της πίστεως και βγάλατε τους πιστούς έξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Δεν θα σας κάνω την τιμή τώρα που είστε εκτός εκκλησίας να απολογηθώ. Αν έχετε την αλήθεια σας καλώ στα τοπικά κανάλια. Ορίστε αντιπροσώπους σας και εμείς θα είμαστε μια ομάδα τεσσάρων – πέντε πατέρων και λαϊκών για να μιλήσουμε!

ΠΑΤΕΡ ΝΙΚΗΦΟΡΕ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΕ,ΓΙΑΤΙ ΔΙΩΚΕΤΕ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΣΑΣ;;


Από μικρό κοριτσάκι θυμάμαι τον εαυτό μου να χάνεται ανάμεσα στις φυλλωσιές των δέντρων της Αγίας Παρασκευής της Λίγκα (όπως την έλεγαν οι παλιοί). Ερχόμασταν τακτικά για προσκύνημα στη Χάρη Της με την οικογένειά μου. Πόσες έγνοιες δεν έχουμε εναπόθεσει στα πόδια της, πόσα προβλήματα, πόσες στενοχώριες… και πάντα μετά από την παράκληση που κάναμε μας έδινε τη λύση.

Αλλά και στις χαρές μας απολαμβάναμε την ευλογία του μοναστηριού ιδιαίτερα στο πολυπληθές αντάμωμα κατά την πανήγυρη της και την κατανυκτική υπαίθρια αγρυπνία στη Χάρη Της.

Όμως αυτό το μοναστήρι έχει συνδέσει το όνομά του με έναν ιερομόναχο που επί 44 χρόνια υπηρέτησε και διακόνησε με αφοσίωση τον ευλογημένο τόπο της και το ναό της: τον ηγούμενο πατέρα Μάξιμο Καραβά. Γέρων ασπρομάλλης σήμερα ο π. Μάξιμος έχει στην πλάτη του 82 χρόνια, περισσότερα από τα μισά διακονών.

Στο μοναστήρι αυτό έγκαταβιώνει εδώ και πολλά χρόνια και ο ταπεινός και ευαίσθητος μοναχός ο π. Ευδόκιμος.

Ο γέρων π. Μάξιμος παρέλαβε ένα πτωχό μοναστήρι που χτίστηκε με τις επίμονες προσπάθειες του γέροντος π. Αυγουστίνου Kαντιώτη, άξιου και αγωνιστή Μητροπολίτη της περιοχής μας και με τις εισφορές των χριστιανών προσκυνητών.

Όταν κάποτε πριν αρκετά χρόνια ο αρχιμανδρίτης π Νικηφόρος Μανάδης ανέλαβε μία αδελφότητα ιερομονάχων, που με τα αγιασμένα κηρύγματα του γέροντος π Αυγουστίνου παρακινούμενοι και με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος έφθασαν μέχρι την χειροτονία, θέλησαν να δημιουργήσουν ένα νέο Μοναστήρι στο όνομα του προστάτη Αγίου του οικοτροφείου Αρρένων Πτολεμαΐδας του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.

Ο Γέρων π. Μάξιμος θέλοντας να τους αποτρέψει από αυτό το εγχείρημα, ως περιττό και πολυέξοδο, τους ενθάρρυνε να εγκατασταθούν στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής και μάλιστα πρότεινε ως ηγούμενο τον π. Νικηφόρο και την αφεντιά του να υπηρετεί ως απλός μοναχός. Δυστυχώς αυτό δεν το δέχτηκε ο π. Νικηφόρος και διέθεσε μέχρι σήμερα υπερβολικά ποσά (από τις τσέπες το φιλομόναχου κοσμάκη, από την τοπική αυτοδιοίκηση, από υπουργεία κ.λ.π.), για να γίνει ένα πολυτελές μοναστήρι και να το εγκαινιάσει ο μεγαλύτερος αιρετικός όλων των εποχών : ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος! Βέβαια ο πατήρ Νικηφόρος είχε τα σχέδιά του….. που δεν του έβγαιναν πάντοτε…..Σήμερα είναι πρωτοσύγκελος και ταυτόχρονα ηγούμενος μοναστηριού σε άλλη πόλη! (εδώ δεν υπάρχει αταξία π. Θεόκλητε;) και σαν να μην έφτανε αυτό ορίστηκε ηγούμενος και σε δεύτερο μοναστήρι!!

Εκείνη την εποχή ένας ιερομόναχος από την αδελφότητα, ο σεμνός και ταπεινός αρχιμανδρίτης π. Ιγνάτιος Καλαϊτζόπουλος αποφάσισε να εγκαταβιώσει στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής ποθώντας την μοναστηριακή και ασκητική ζωή, αλλά και την ιερή και κατανυκτική ησυχία. Στην περίπτωση αυτή όμως η Αγία Παρασκευή είχε τα σχέδια της… κάποια έκπληξη θα ετοίμαζε για τον π. Ιγνάτιο αργότερα…..

Εν τω μεταξύ όλα αυτά τα χρόνια μέχρι σήμερα οι πατέρες πάσχιζαν για την εύρρυθμη λειτουργία του μοναστηριού, την κάλυψη κτιριακών αναγκών για τους προσκυνητές και την φιλοξενία τους, αλλά και την πνευματική θαλπωρή σε όσους προσέτρεχαν στη Χάρη της Αγίας. Για τον σκοπό αυτό εργάστηκαν σκληρά, στην αρχή μόνος του ο γέρων π. Μάξιμος σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες και αργότερα ομού οι πατέρες διαθέτοντας και όλο τον μισθό τους για την επίτευξη του οράματος τους να δημιουργήσουν έναν φάρο της Ορθοδοξίας στην περιοχή. Και το πέτυχαν στοιχιζόμενοι στις Άγιες Γραφές, στους Κανόνες και τις Παραδόσεις της Εκκλησίας, μένοντας σταθεροί και πιστοί στα προστάγματα των Αγίων Συνόδων.

Αποφάσισαν λοιπόν εδώ και μερικούς μήνες να μην προσβάλλουν και “λυπήσουν τον Θεό σιωπώντας”, όπως λέει ο Άγιος Μάξιμος Ομολογητής, όταν κάποιοι “ταγοί” που θά πρεπε νά ναι φύλακες της Ορθοδοξίας, αποφάσισαν να την προδώσουν με τον χειρότερο τρόπο.

Οι πατέρες λοιπόν έμειναν σταθεροί στις παραδόσεις, σταθεροί στην Πίστη τους, το “ουκ αρνησόμεθά σε φίλη Ορθοδοξία…” το είχαν πάντοτε σαν οδηγό στη ζωή τους. Αυτό ήταν και το μεγάλο τους “έγκλημα”. Δεν έγιναν κι αυτοί ένα με το πλήθος των στρουθοκαμηλιζόντων πατέρων. Δεν έγιναν ένα με αυτούς που βάζουν το δάχτυλο μπροστά τους να μην βλέπουν. Δεν έγιναν ένα με αυτούς που “ακούνε” αλλά δεν ακούνε, που “ βλέπουν” αλλά δεν βλέπουν, που “καταλαβαίνουν” αλλά δεν καταλαβαίνουν τίποτε. Και όλα αυτά τα ονομάζουν υπακοή. “Πρέπει να κάνουμε υπακοή στον επίσκοπο, λένε, διαφορετικά θα υπάρχει αναρχία …». Για την ισοπέδωση και την αναρχία σε θέματα Πίστεως ούτε λόγος! Εγώ θα έλεγα κάνουν υπακοή στην καλοπέραση, στις καρέκλες στη δόξα και στο χρήμα.

Έτσι εξηγείται η κατάντια των κληρικών μας σήμερα κυρίως των Μητροπολιτών, την εποχή της κρίσης που ο κόσμος πεινάει, μετά βίας κάποιοι βγάζουν τα προς το ζήν και κάποιοι καταλήγουν στην απόγνωση και στην αυτοκτονία, οι σημερινοί μας επίσκοποι στην πλειοψηφία και πλειάδα τιτλούχων κληρικών να ζούν πολυτελώς, να περιφέρονται από πανηγύρι σε πανηγύρι, να έχουν λαμπρές επαύλεις και πολυτελή αυτοκίνητα, να έχουν πλήθος πολυτελών αμφίων και εγκολπίων και να ενδιαφέρονται για την περιουσία της Εκκλησίας και για τα παγκάρια!

Άραγε τα χρήματά τους αυτοί οι καλοπερασάκηδες τα διέθεσαν ποτέ για να αγοράσουν μερικά τούβλα για το χτίσιμο των εκκλησιών και των μοναστηριών που έγιναν με τον οβολό των πτωχών χριστιανών κυρίως;;

Και έρχεται σήμερα ο επίσκοπος Φλώρινας με την συνέργεια του πρωτοσύγκελου π. Νικηφόρου Μανάδη και του π.Αυγουστίνου Αυξωνίδη να ανακοινώσουν την απομάκρυνση του ηγουμένου π. Μαξίμου Καραβά, π. Ιγνατίου και των υπολοίπων μοναχών. Έρχονται με θράσος να ζητήσουν τα περιουσιακά στοιχεία της μονής και εν μια νυκτί να άκυρώσουν την Ηγουμενεία και τον πολυετή μόχθο των μοναχών της μονής.

Αλλά με ποια εξουσία ενεργείτε με αυτόν τον τρόπο π. Θεόκλητε;

Μήπως με την εξουσία του επισκόπου που δυναστεύει κληρικούς, που στέλνει στην αγχόνη τους αντιφρονούντες με αυτόν, που κομματιάζει ψυχές, που προκαλεί ταραχές και έριδες στο ποίμνιό του προκειμένου να επιβληθεί;;

Αυτοί οι ρασοφόροι που τόλμησαν με γενναιότητα να ορθώσουν ανάστημα απέναντι στους καταπατητές των Αγίων Γραφών, των Παραδόσεων. των Ιερών Κανόνων, αντί να επαινώνται, όπως ορίζει ο 15ος Κανών της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, διώκονται από τους υπηρέτες του Οικουμενισμού, από τους οσφυοκάμπτες των αιρέσεων και της μασονίας!

Αυτοί που διώκουν τολμούν να ψεύδονται μπροστά στο Άγιο Θυσιαστήριο αναφωνώντας με υποκρισία “ ορθοτομούντα”, τον αιρετικό Πατριάρχη και τους ομοφρονούντες επισκόπους και κοινωνούν, έτσι όπως μας λένε οι Άγιοι Πατέρες, με την αίρεση την οποία μεταβιβάζουν και στους πιστούς όπως γίνεται με τά συγκοινωνούντα δοχεία.

“Ο κοινωνών ακοινωνήτω ακοινώνητος έστω”. Β’ Κανών εν Αντιοχεία.

Αυτός που μνημονεύει τον Πατριάρχη και τον όμοφρονούντα επίσκοπο, συνομολογεί ότι έχει την ίδια πίστη μαζί του!

Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος μας λέγει:
“αλλοίμονο σε όσους μολύνουν την Αγία Πίστη με αιρέσεις ή συγκαταβαίνουν στους αιρετικούς”

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει: “όταν οι θείοι νόμοι υβρίζονται και εμείς διατελούμε εν σιγή και αδιαφορία τότε η κόλαση μας περιμένει.”

Ο Άγιος Μέγας Βασίλειος μας προειδοποιεί:
“το να εφησυχάζει κανείς όταν το κινδυνευόμενον είναι η Πίστις, τούτον είναι ίδιον της αρνήσεως, το δε να ελέγχει είναι ομολογία ειλικρινής.”

Οι πατέρες λοιπόν της Μονής της Αγ. Παρασκευής διέκοψαν το μνημόσυνο του αιρετικού Πατριάρχη και του ομοφρονούντα επισκόπου, γιατί είναι παραβάτες της Πίστεως, των ιερών Κανόνων, των Συνόδων και δημιουργοί σχισματικών καταστάσεων. 

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης αναφέρει χαρακτηριστικά: «Όσοι κοινωνούν μαζί με τους αιρετικούς, αυτοί ως αληθώς αποσχίζονται της Εκκλησίας». (P.G.99,1065 CD).

Οι πατέρες της Αγ. Παρασκευής παραμένουν όπως ήταν μέσα στην Εκκλησία, δέν δημιουργούν σχίσμα, ούτε προσχωρούν σε σχισματική ομάδα, ούτε μνημονεύουν άλλον επίσκοπο. Το αναφέρει χαρακτηριστικά ο 15ος Κανών, « ως ορθόδοξοι είναι άξιοι, επειδή, όχι σχίσμα δεν επροξένησαν με τον χωρισμόν αυτόν, αλλά μάλλον ηλευθέρωσαν την εκκλησίαν από το σχίσμα και την αίρεσιν των ψευδεπισκόπων αυτών.» Ερμηνεία οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.

Αναμένουν με την ελπίδα να επαναλάβουν το μνημόσυνο του επισκόπου τους. 

ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΙΔΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ

Μέλος του σώματος της Εκκλησίας του Χριστού

Πρώην Υπεύθυνη Κέντρου Λαικής Επιμόρφωσης Πτολ/δας

Πρώην Υπεύθυνη Ειδικού Εργαστηρίου Πτολ/δας 

Πρώην πρόεδρος πολιτιστικού Συλλόγου Πτολ/δας


Συντ/χος Εκπαιδευτικός Δευτερ/βαθμιας Εκπαίδευσης

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

ΣΚΛΗΡΗ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ !!!


EΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΠΟΙΜΗΝ Ο ΚΑΛΟΣ

ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ ΣΑΣ ΘΡΗΝΟΥΝΤΩΝ;


Γράφει ο Γιώργος Βολουδάκης

Μακαριώτατε και σεβασμιώτατοι πατέρες, πολλές φορές ανέβαλα την σύνταξη της επιστολής αυτής, φοβούμενος μήπως η παρόρμηση της οργής με οδηγήσει σε ακρότητα εκφράσεων, ασύμβατη με τον οφειλόμενο σεβασμό προς τα πρόσωπα εκείνα που έχουν κληθεί να βρίσκονται στη θέση του Κυρίου μας, όχι ασφαλώς ως θεοί αλλ΄ως ποιμένες.

Εφ όσον όμως ήδη ξεπέρασα τα ανασταλτικά εμπόδια και άρχισα την όντως τολμηρή επιστολή μου, θα τοποθετηθώ ευθέως στην καρδιά του προβλήματος που την γεννά:

Στην μακαριώτατη και σεβασμιώτατη αφωνία σας απέναντι στην εθνική προδοσία της χώρας μας, στην οικονομική εξαθλίωση και υποδούλωση του λαού μας, στις δεκάδες χιλιάδες απελπισμένων ανθρώπων που μη έχοντας να θρέψουν τα παιδιά τους, πηδάνε από τις ταράτσες των σπιτιών τους!

Είπα πιο πάνω ότι οφείλουμε σεβασμό προς τα πρόσωπα σας διότι έχετε κληθεί να βρίσκεσθε στη θέση του Κυρίου μας ως ποιμένες.

Γνωρίζετε πολύ καλύτερα από εμένα ότι ο Κύριός μας έχει δώσει την παρακαταθήκη του καλού ποιμένος με τα ακόλουθα απόρθητα της αιωνιότητας λόγια: «Εγώ ειμί ο ποιμήν ο καλός και γινώσκω τα εμά και γινώσκομαι υπό των εμών…. και την ψυχήν μου τίθημι υπέρ των προβάτων»! (Ιω. 10.14,15)

Αυθόρμητα ερωτώ: Τα χιλιάδες απελπισμένα λογικά πρόβατα, που πηδούν από τις ταράτσες τα γνωρίζετε; Αν μου απαντήσετε ότι αυτοκτονούν διότι δεν πιστεύουν στο Θεό, δηλαδή είναι απολωλότα πρόβατα, θα σας αντιτείνω ότι σεις είστε υπεύθυνοι, για την απώλειά τους, διότι ο Κύριος και πάλι λέει ότι ο καλός ποιμήν αφήνει όλα τα άλλα πρόβατα και αναζητεί το ένα που έχει χαθεί κι όταν το βρεί το βάζει στον ώμο και το φέρνει πίσω! (Λουκά 15.4,5) Αυτό άλλωστε δεν συμβολίζει και το ωμόφορο που σας δόθηκε;

Ερωτώ απλά: Αναζητήσατε ποτέ τα απολωλότα πρόβατα της ποίμνης σας, τιμώντες το ωμόφορό σας;

Ερωτώ επίσης: Οι δεκάδες χιλιάδες που εγκατέλειψαν τη ζωή αυτή σας γνώριζαν, αλλά και τα εκατομμύρια λαού της λογικής ποίμνης του Χριστού, σας γνωρίζουν;

Κανονικά θα έπρεπε να σας γνωρίζουν αλλά αυτό προϋποθέτει την εκδήλωση του ενδιαφέροντος από εσάς προς τον καθένα προσωπικά!


Και έρχομαι στο κρισιμότερο και αιχμηρότερο ερώτημα που αφορά στο δεύτερο μέρος της ουρανίου ρήσεως του Κυρίου περί Αυτού ως καλού ποιμένος: «και την ψυχήν μου τίθημι υπέρ των προβάτων».

Είστε διατεθημένοι να δώσετε και την ζωή σας ακόμη υπέρ του λαού του Θεού;

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έχασε τον πατριαρχικό θρόνο, πήγε στην εξορία και έδωσε εν τέλει και την ζωή του υπερασπιζόμενος το δίκαιο μίας χήρας!

Εσείς μπροστά στην αιματηρή θυσία ενός ολόκληρου λαού που οδηγείται στην εξαθλίωση -αλλά τί λέω εξαθλίωση και δεν λέω ευθέως γενοκτονία- θα μείνετε, όπως μέχρι τώρα μένετε, απαθείς;

Διότι συμπάθεια δεν είναι τα ψίχουλα των σισιτίων που η αξιοπρέπεια των περισσοτέρων Ελλήνων που έχουν καταστεί πένητες τα αρνείται, αλλά η ευθεία αντιπαράθεση με τους προδότες και γενοκτόνους του έθνους!

Κι αν έχετε αντίρρηση για τους χαρακτηρισμούς, σας υπενθυμίζω ότι η είσοδος μας στα μνημόνια έγινε με ύποπτα μαγειρέματα του ελλείματος του προϋπολογισμού, και επί επτά έτη όλες οι κυβερνήσεις εμπαίζουν τον ελληνικό λαό ότι δεν γίνεται αλλιώς, ενώ ουδέποτε έχει γίνει λογιστικός έλεγχος για τα χρέη της χώρας!

Εάν στην αρχιεπισκοπή Αθηνών και στις Μητροπόλεις σας ερχόταν κάποιοι και σας έλεγαν ότι χρωστάτε μερικές χιλιάδες ευρώ, σεις δεν θα φωνάζατε λογιστές να κάνουν έλεγχο για να φανεί αν όντως χρωστάτε τα χρήματα αυτά και αν ναι ποιος ευθύνεται για την οφειλή;

Τόσα δισεκατομμύρια χρέους που γίνονται αφορμή να αφανίζεται ο λαός κι ούτε λόγος για λογιστικό έλεγχο, διότι βέβαια αν γίνει έλεγχος θα φανεί το δόλιον και παράνομον του δανεισμού…Σε κάθε δε περίπτωση γιατί σιωπάτε και δεν ερευνάτε εάν είναι παράνομο το χρέος ώστε να ενημερώσετε τον λαό;

Ο λαός, εν ονόματι του παράνομου και ανεξέλεγκτου χρέους, υπερφορολογείται. Γιατί δεν φτιάχνετε ένα δίκτυο δικηγόρων οι οποίοι να κάνουν δωρεάν μαζικές αγωγές εναντίον του ΕΝΦΙΑ, τον οποίον ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ως έγκριτος Συνταγματολόγος) έχει χαρακτηρίσει αντισυνταγματικό, κατασχετικό και άρα παράνομο φόρο; Είναι πολύ πιο φθηνό και ασυγκρίτως αξιοπρεπέστερο των συσσιτίων!

Οι ηγέτες λοιπόν δίνουν τα πάντα στις «αγορές» και
αφαιμάζουν τον λαό! Αν λοιπόν αυτό δεν λέγεται εσχάτη προδοσία τότε πώς λέγεται;


Εφ΄όσον λοιπόν πρόκειται για εσχάτη προδοσία, εσείς στο εξής θα συνεχίσετε την σιωπή σας και με τη στάση σας θα συναινείτε με την προδοτική στάση των ηγετών;

Θα σας θυμίσω τα ιερά λόγια που ακούσατε από τον επίσκοπο που σας χειροτόνησε, όταν σας παρέδιδε την ποιμαντική ράβδο:


«Λάβε την Ράβδον, ίνα ποιμαίνεις το εμπιστευθέν σοι Ποίμνιον του Χριστού, και τοις μεν ευπείθεσιν, έστω αυτοίς υπό σου βακτηρία, και υποστηριγμός, τοις δε απειθέσι και ευτραπέλοις, χρω αυτή, ράβδω επιστυπτική, ράβδω παιδεύσεως.»


Γνωρίζετε καλύτερα από εμένα την σημασία των λόγων αυτών… Ευτράπελοι είναι πολύ επιεικής χαρακτηρισμός για τους άρχοντες και κυβερνήτες ή μάλλον σωστότερα εργολάβους των μνημονίων! Είναι πάντως σίγουρα απειθείς!

Το μαρτυρούν η απάθεια και η κυνικότητα με την οποία ψηφίζουν εγκληματικά μέτρα εναντίον του λαού, η αχρεία σπουδή με την οποία προωθούν την αχρήματη κοινωνία που αναφέρει στην Αποκάλυψη του ο Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος, η ασέβεια με την οποία θέλουν να καταργήσουν, μετά το μάθημα της Ορθοδόξου πίστεως και αυτή ακόμα την αργία της Κυριακής!

Είναι απειθείς διότι δεν αγαπούν τον Θεό αλλά τον μαμμωνά. Και όπως είπε ο Κύριός μας «Οὐδεὶς οἰκέτης δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ..(Λουκ. 16,13)

Αλήθεια, γιατί δεν είναι αυτά τα λόγια το καθημερινό κήρυγμά σας, ενώ είναι γνωστό τοις πάσι και πρόδηλο ότι η αγάπη των ανθρώπων για το χρήμα και η λατρεία του ως θεότητα είναι η αιτία της θλιβερής, πρωτίστως πνευματικής, αιμορραγίας του κόσμου και της επιβολής της παγκόσμιας δικτατορίας των «αγορών»;…
Ζούμε ήδη την αρχή της επιβολής της δικτατορίας αυτής με την ασύδοτη υπερεξουσία των τραπεζών! Αλλά γνωρίζετε επίσης πολύ καλά ότι η άοργος και δικαία οργή του Κυρίου μας εκφράστηκε απέναντι στους τραπεζίτες οι οποίοι στο προαύλιο του ναού άλλαζαν τα «ακάθαρτα» ρωμαΐκά νομίσματα με τα «καθαρά» ιουδαΐκά, αποκομίζοντες (όπως και οι «αγορές»σήμερα) τοκογλυφικό κέρδος! Και τους ανέτρεψε τις τράπεζες!!!

Ξανά ερωτώ: Γιατί δεν είναι αυτό το καθημερινό κήρυγμά σας,
καταπέλτης κατά των «αγορών»; Τις φοβάστε ή μήπως παραδέχεστε και εσείς την εξουσία τους ως νόμιμη;

Η νέα τάξις πραγμάτων, που προτάσσει την λατρεία του μαμωνά διά των «αγορών», είναι εδώ και οι απειθείς, προς τον Θεό και τον λαό Του, ηγέτες είναι ευπειθείς υπηρέτες της!

Επομένως η ράβδος σας πρέπει να είναι επιστυπτική, να σταματήσει την πνευματική αιμορραγία που είναι συνέπεια της δράσης των απειθών κυβερνητών και η οποία προκαλεί με την σειρά της την ακατάσχετη οικονομική και ηθική αιμορραγία ενός ολόκληρου έθνους! Η ράβδος σας πρέπει ή να επαναφέρει τους εκτραπέντες κυβερνήτες στην σύνεση ή να τους ελέγξει μέχρι τέλους!

Σας θυμίζω ξανά ότι ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, έχοντας την αγάπη του λαού, συγκρούστηκε με την αυτοκράτειρα και εν τέλει πήγε στην εξορία και στον θάνατο, υπερασπιζόμενος το δίκαιο μίας χήρας!

Κι αν το παράδειγμα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου σας φαίνεται βαρύ, θα σας θυμίσω ότι ευρίσκεστε » εις τόπον και τύπον Χριστού» όχι για τις τιμές και τις επευφημίες αλλά πρωτίστως για την θυσία υπέρ του ποιμνίου σας. Θα ομοιάσετε μήπως με τους επισκόπους ε­κείνους, οί οποίοι συναίνεσαν με την εξορία του Αγίου; Για αυτούς λέει ο Αγ. Νικόδημος ότι «ηκολούθουν περισσότερον εις τας δυναστείας και υπολήψεις των αξιωματικών αρ­χόντων, παρά εις την ευσέβειαν και εις τους θείους νόμους»

Πολλές φορές σας εξέφρασαν οι πιστοί την επιθυμία τους να πάρετε πρωτοβουλία για να γίνονται ολονυκτίες σε όλες τις μητροπόλεις μία φορά την εβδομάδα για την πατρίδα μας και ούτε αυτό επράξατε, φοβούμενοι ίσως ότι η πνευματική συνάθροιση μπορεί να εξελιχθεί σε διαδήλωση!

Επιτέλους πατέρες, πότε θα θεωρήσετε ότι πρέπει να φωνάξετε το «Στώμεν καλώς»; Ήδη ζούμε την σιωπή σας ως ποιμένων κατά την σφαγή των αμνών!!! Ο σιωπών δοκεί συναινείν, έλεγαν οι αρχαίοι και ουάι και αλλοίμονον εάν ο Κύριος σας καταλογίσει ότι συναινείτε εις την σφαγήν του ποιμνίου σας…

Αλλοίμονον εάν καταταγείτε από την αφωνία και την απραξία σας ως μισθωτοί ποιμένες κατά το ρήμα του Κυρίου:
» ο μισθωτός δε και ουκ ων ποιμήν, ου ουκ εισίν τα πρόβατα ίδια, θεωρεί τον λύκον ερχόμενον και αφίησιν τα πρόβατα και φεύγει και ο λύκος αρπάζει αυτά και σκορπίζει τα πρόβατα.
ο δε μισθωτός φεύγει ότι μισθωτός εστίν και ου μέλει αυτώ περί των προβάτων»(Ιω. 10.12,13)

Είναι προτιμότερο και για σας και για την Εκκλησία, να εγκαταλείψετε τον θρόνο σας παρά το εμπιστευθέν εις εσας ποίμνιο!!!
Συγχωρήσατε την σκληρότητα των λόγων, αλλά η «φιλτάτη αλήθεια» υπερχείλισε το φράγμα της υικής αγάπης μου προς τα σεβάσμια πρόσωπά σας και εκχύθηκε κινούμενη από ειλικρινή και άφατο πόνο.


Με τιμή 

Γ. Ε. Βολουδάκης

Αντικανονική και άδικη η δίωξη των δυο Μοναστηριών της μητροπόλεως Φλωρίνης

Maximos-Paisios.jpg


ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ. Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟ ΑΙΡΕΣΕΩΣ


Αυτές τις ημέρες βιώνουμε το θέατρο του παραλόγου: Οι πατέρες των Μονών της Αγίας Παρασκευής Εορδαίας και Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά Φιλώτα διώκονται γιατί έπραξαν κάτι που είναι… απολύτως προβλεπόμενο από την αγιοπατερική Παράδοση της Εκκλησίας μας και τους Ιερούς Κανόνες!

ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ:

https://drive.google.com/file/d/0B1rFS_QTfNuda1VCeVBiNjFyS00/view

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου του 2017


ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου
του 2017. Ένα ήδη οδυνηρό πνευματικά καλοκαίρι βαίνει αργά προς το τέλος του, προοιωνίζοντας δυστυχώς ακόμη πιο επώδυνες μέρες. Μέρες θλίψης, μέρες σύγχυσης, μέρες διωγμού. Και γενικά μέρες αγωνίας για όλους όσους βλέπουν εδώ και καιρό τα μαύρα σύννεφα να συγκεντρώνονται πάνω από την καθημαγμένη χώρα και - βλέποντάς τα - συνειδητοποιούν τα πασίδηλα πλέον σημεία των καιρών…

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Λίγες μόλις ώρες αφότου, θεαρχίω νεύματι οι θεοφόροι απόστολοι, υπό νεφών μεταρσίως αιρόμενοι, εκ περάτων συνέδραμον του κηδεύσαι την της ζωής Μητέρα. Αι δε υπέρταται των ουρανών δυνάμεις, συν τω οικείω Δεσπότη παραγενόμεναι, το θεοδόχον σώμα προέπεμψαν, τω δέει κρατούμεναι. Και σπεύσαμε βέβαια μαζικά κι εμείς να πλημμυρίσουμε τις εκκλησιές. Μα ειλικρινά δεν ξέρω τι κατορθώσαμε να αισθανθούμε και πάλι από το μεγάλο μας Πάσχα του καλοκαιριού. Τι κατορθώσαμε να της πούμε και τι να της ζητήσουμε. Ποιο δώρημα δηλαδή που να ταιριάζει πραγματικά προς το συμφέρον της αιτήσεως…

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Ενός Δεκαπενταύγουστου σε καιρούς κλιμακούμενης απόγνωσης. Η άνευ προηγουμένου πολιτική κρίση συνεχίζει να βαθαίνει - και όσο περνάει ο καιρός, αυτό που επέρχεται, είναι φανερό πως κυοφορεί καταστάσεις τραγικές. Φέρνει πιο κοντά την εκποίηση της πατρίδας, τη νέκρωση της αγοράς, τον δημογραφικό και εθνικό όλεθρο εξαιτίας της υπογεννητικότητας και της θανάσιμης λαθροεισβολής, την πλήρη υποταγή και εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας σε ξένα αφεντικά. Και μάλιστα όλα αυτά με σφραγίδα…αριστεροφανούς «προοδευτικότητας», εξ ου και η πλήρης απογοήτευση για ένα μεγάλο κομμάτι του λαού, το οποίο στήριξε τις έσχατες ελπίδες του για πολιτική ανατροπή σε ένα μόρφωμα που συσπείρωσε κάποια στιγμή τις περισσότερες δυνάμεις του φερόμενου ως αντιμνημονιακού χώρου. Ενός λαού όμως που και πάλι προδόθηκε, γιατί βέβαια διέπραξε για μια ακόμη φορά το ίδιο τραγικό λάθος, πεποιθώς επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία. Και τώρα που προδόθηκε, έχει απομείνει εδώ και καιρό μουδιασμένος να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις. Πιο παθητικά και υποτονικά από κάθε άλλη φορά. Ίσως γιατί νιώθει ότι δεν έχει πού να ελπίσει πλέον.

Και γιατί όμως άραγε να ξέρει πού να ελπίσει αυτός ο λαός της αποστασίας, που έχει τόσο πολύ εθιστεί πια στο να παρακολουθεί αποχαυνωμένος «υπερήφανους ομοφυλόφιλους» (να παρελαύνουν ή να συμβιώνουν δια νόμου), στο να νοιάζεται μόνο για τον απλό πονοκέφαλο της οικονομικής κρίσης (μη δίνοντας δεκάρα για τον θανατηφόρο καρκίνο της πνευματικής κατάρρευσης) και στο να καταπίνει αμάσητα τόσα και τόσα νεοταξίτικα «προοδευτικά» σκουπίδια; Είναι πραγματικά τόσο βαθιά πλέον η παρακμή μέσα στο άθλιο ψευδοκράτος που εδώ και δεκαετίες παράγει κυρίως απάτη κι ασυναρτησία, ώστε είναι ν’ απορείς ποια απερινόητη μεγαλοθυμία του Ετάζοντος καρδίας και νεφρούς μάς κρατάει ακόμα και δεν μας καταποντίζει οριστικά μες στ’ αποκαΐδια. Και την ίδια ώρα βέβαια δεν ξέρεις και πού να στρέψεις το βλέμμα, αναζητώντας δειλά κάποιο μικρό στήριγμα. Όλα υπό διάλυσιν, όλοι οι θεσμοί ξεχαρβαλωμένοι απ’
τη φαυλότητα ή την ανεπάρκεια, όλα να καταρρέουν με κρότο εκκωφαντικό. Πολιτικές δυνάμεις απαξιωμένες κάτω από το ασήκωτο βάρος δεκαετιών ανομίας και χυδαιότητας. Μια απερίγραπτη κυβέρνηση που δεν απέτυχε μόνο παταγωδώς στις έωλες υποσχέσεις για απαλλαγή από τα μνημόνια, αλλά βρίσκει πλέον τις ευκαιρίες - πότε μες στον ορυμαγδό και πότε χάρη στο γενικό μούδιασμα - για να περνά ανενόχλητη αρρωστημένες διατάξεις, μέτρα εθνοκτόνα και νομοσχέδια μηδενιστικά. Μια Δικαιοσύνη σε πλήρη ανυποληψία, μια Υγεία σε πλήρη διάλυση, μια Παιδεία ταγμένη στο να παράγει όχι συγκροτημένους πολίτες, αλλά αφελληνισμένα, παραζαλισμένα και αναλφάβητα ανθρώπινα κοπάδια. Και ταυτόχρονα βέβαια να βλέπεις κι ανθρώπους δήθεν σοβαρούς, ακόμη κι ανθρώπους κοντινούς σου, να εξακολουθούν να τυρβάζονται περί όνου σκιάς, να συνεχίζουν ακόμη και τώρα - παρά τα αδυσώπητα σημεία των καιρών - να ομφαλοσκοπούν, με την επί χρόνια κεκτημένη αδράνεια της πλέον αυτιστικής εσωστρέφειας. Μια θλίψη τα πάντα λοιπόν. Θλίψη και απογοήτευση.

Και λίγο πιο πέρα φυσικά, η τραγική σύναξη των εκκλησιαστικών μας ταγών, πάντοτε ασελγούσα (πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων) επί του Σώματος και του Αίματος του εν ύδασι την γην Κρεμάσαντος. Από τη μια με τα οικουμενιστικά ή μασωνικά λύματα μέσα στα οποία βυθίζονται πια τόσοι και τόσοι ιεράρχες μας, από την άλλη με τις πάντα ανοιχτές και κακοφορμισμένες πληγές της ελλειμματικής πνευματικότητας, της σιμωνίας, του καριερισμού, της εκκοσμίκευσης, της αδιαφορίας για τα πάντα. Οπότε τι μας απομένει πλέον άραγε ως παρηγοριά;

Μα να λοιπόν τι μας απομένει. Η μεγαλύτερη πηγή παρηγοριάς και δύναμης. Ο γλυκασμός των αγγέλων, η χαρά των θλιβομένων, η απαλλαγή των ασθενούντων. Το άρρηκτον τείχος μας, ο ηλιοστάλακτος θρόνος, η ακαταίσχυντος προστασία, η αμετάθετος μεσιτεία μας προς τον Ποιητήν. Μαζί της, μάς απομένει και η γη μας, μια γη γεμάτα κόκαλα αγίων, ποτισμένη με το αίμα χιλιάδων μαρτύρων και ηρώων, σμιλεμένη απ’ τον πόνο και το δάκρυ, μπολιασμένη απ’ τα ατέλειωτα βάσανα και τους καημούς της Ρωμηοσύνης. Και μας απομένουν βέβαια κι οι λίγες φωνές όσων τάχθηκαν να φυλάγουν τις σύγχρονες Θερμοπύλες - και θα συνεχίσουν φυσικά να το πράττουν, παγερά αδιάφοροι για το αν «οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε». Ψυχές που αγωνίζονται στην αφάνεια, «ελεύθεροι κι ωραίοι που ζουν σε κάποιες φυλακές» (στα μοναστήρια και στον κόσμο) και μας κρατάνε ακόμη όρθιους.

Κι από πίσω τους, πολύ πίσω τους, πασχίσαμε να βαδίσουμε στα σκυφτά κι εμείς, με όλα τα πάθη και τις αδυναμίες μας, στα μικρά μας μετερίζια εδώ και πολλά χρόνια. «Είμαστε ακόμα εδώ, ψάχνοντας στα τυφλά καινούργιους δρόμους», όπως θα τραγούδαγαν κι οι Κατσιμιχαίοι. Κι είναι στα τυφλά βέβαια, γιατί κι εμείς ελάχιστα νιώσαμε στον δρόμο - κι όσα κι αν μάθαμε να λέμε για πατρίδα, πίστη και παράδοση, θεωρίες ήτανε πιο πολύ παρά βίωμα και πράξη. Υπήρξαμε προφανώς πολύ μικροί κι ανάξιοι, άδεια σαρκία κι εμείς, ανάλγητοι κι αμετανόητοι, χαμένοι στα πλέγματα και τους εγωισμούς μας, αποστάτες ανέστιοι, «κύνες επί τον ίδιον έμετον επιστρέφοντες». Γι’ αυτό και ό, τι ξεκινήσαμε κατά καιρούς να φτιάξουμε (ομάδες, κινήσεις και σχήματα), έμεινε λειψό και ατελέσφορο. Γιατί δεν είχε Χάρη. Απολύτως λογικό να κολοβωθεί και να εξοκείλει. Άξιον και δίκαιον.

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Ενός Δεκαπενταύγουστου σε αγριεμένους καιρούς. Καιρούς αποστασίας και μάταιης περιπλάνησης. Μα όσα κι αν πράξαμε, σε ό,τι κι αν φταίξαμε, όσο κι αν «πήραμε τη ζωή μας λάθος», είναι τέτοια η λαίλαπα που έρχεται (και ειλικρινά η οικονομική κατάρρευση είναι το τελευταίο που εννοώ), που ίσως να πλησιάζει η ώρα που, όποιος έχει απομείνει ζωντανός σε τούτον τον τόπο, επιτέλους θα κληθεί και να το αποδείξει. Και θα κληθεί να το πράξει, ξεκινώντας βέβαια από το αναφανδόν μείζον και πραγματικά θανάσιμο πνευματικό και εθνικό μας πρόβλημα (που πολύ απλά δεν είναι άλλο από την προϊούσα προδοσία της ορθόδοξης πίστης μας από τα όργανα της οικουμενιστικής παναίρεσης - για την οποία προδοσία, όσο δεν θα αντιδρούμε, θα είμαστε όλοι μας συνένοχοι) και συνεχίζοντας μετά και με τα λοιπά πνευματικά και υλικά (πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, εθνικά) ζητήματα. Με πράξεις όμως πλέον κι όχι με λόγια - καιρός να μπει πια ένα τέλος οριστικό κι αμετάκλητο για τις διαπιστώσεις, τα συμπεράσματα, τις ατέρμονες αναλύσεις. Και φυσικά αυτές οι πράξεις μπορεί να γίνουν μόνο συν Θεώ. Μόνο με το αυτεπίγνωτον της αθλιότητάς μας, μόνο με την οριστική ταφή του ελεεινού πτώματος μέσα μας, μόνο με το αυθεντικό κλάμα της ειλικρινούς επιστροφής μας, μόνο με την επίκληση του ελέους Του και της μεσιτείας Της. Μόνο έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε πια. Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι καιροί μας μάλλον τελειώνουν πλέον κάπου εδώ. Και ό,τι επί αιώνες κάποιοι έχτισαν σ’ αυτή τη γη, δείχνει καταδικασμένο να χαθεί οσονούπω οριστικά μαζί μας μες στα συντρίμμια.

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου του 2017. Λίγο μόλις μετά το δεύτερο Πάσχα μας - εκείνο του καλοκαιριού. Λίγο μετά αφού η την ζωήν κυήσασα προς την ζωήν μεταβέβηκεν. Λίγες ώρες αφότου η του αενάου φωτός Μητέρα μετέστη από της γης εις τα άνω. Από εκεί που βρίσκεται, ας ξαναβάλει το χέρι της, για μια ακόμη φορά…