Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Πρόγραμμα Διορθόδοξης Επιστημονικής Ημερίδας για την καταδίκη του Οικουμενισμού και της Ψευδοσυνόδου της Κρήτης

...«Τώρα καταλαβαίνω γιατί οι ιερείς κάθονται προσοχή στον Επίσκοπο»!

Αποτέλεσμα εικόνας για π΄ζησης

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης:

Συνέντευξη με τον κ. Κοντογουλίδη

στα FM100 [mp3...




"οίδα σου τα έργα, ότι ούτε ψυχρός ει ούτε ζεστός". Σχόλια ενόψει της «Διορθόξης Επιστημονικής Ημερίδας για την καταδίκη του Οικουμενισμού & της “Συνόδου” της Κρήτης» στο Ωραιόκαστρο.



Απολύτως εύλογη και αυτή η επιστολή, που δημοσιεύουμε σήμερα. Την παραθέτουμε (σχετικές προηγούμενες αναφορές μας εδώ και εδώ).

Όπως βλέπετε μεταφέρουμε -χωρίς καμία λογοκρισία- τις ανησυχίες των πιστών:
Από τη μια ο "λύκος", η αίρεση του Οικουμενισμού,
που καταπίνει ένα ένα τα πρόβατα και απειλεί και εκβιάζει και δεν χορταίνει, 


κι από την άλλη τα εύλογα ερωτηματικά των πιστών :

.μήπως τελικά κυριαρχήσει "ο φόβος" και δεν σταθούμε στο ύψος της πατερικής προσταγής.
.Μήπως τελικά η "διακοπή μνημόνευσης"(=αποτείχιση ως εκκλησιαστική ορολογία), μετατραπεί σε μια απλή έκφραση διαμαρτυρίας που αργά ή γρήγορα θα ξεφουσκώσει,
.ενώ η αίρεση του οικουμενισμού -ειδικά μετά την ψευδοΣύνοδο της Κρήτης και την επικύρωση της από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος- έχει επίσημα επιβληθεί;

Εύλογες λοιπόν οι ανησυχίες των πιστών.
Όταν επί δεκαετίες "χτίζεται" ένας πιστός - φυτό, πως ξαφνικά να του ζητήσεις να αντιδράσει;
Πως να του εξηγήσεις ότι αυτός που φοράει ράσο ή φέρει εγκόλπιο, δεν είναι ποιμένας αλλά "λύκος". Πως να τους εξηγήσεις ότι ένα σωρό αιρετικοί ήταν επίσκοποι και πατριάρχες και ότι κάποιοι Άγιοι στην εκκλησιαστική μας ιστορία, διέκοψαν κάθε κοινωνία μαζί τους για να κρατήσουν αγνή και αμόλυντη την εκκλησία..

Το ίδιο υποτονικό(υπνωτικό) φρόνημα καθιερώθηκε και στους ιερωμένους μας.
Για τους πολλούς, για τους χιλιάδες ιερωμένους-δημοσίους υπαλλήλους, δεν είναι καιρός για "παλληκαριές".
Γιατί να ρισκάρουν τον μισθό, την ασφάλεια τους, το εφάπαξ που θα πάρουν, την σύνταξη, τα "τυχερά"..., ωωωω τα τυχερά!

Δημοσιεύουμε την παρούσα επιστολή προβληματισμού, με την ευχή -δεν έχουμε κανένα λόγο να αμφιβάλουμε- οι διοργανωτές να σταθούν σταθεροί στο χρέος τους απέναντι στην ορθόδοξη αλήθεια και να μην την αλλοιώσουν για χάρη της "οικονομίας".
Κατά τα άλλα ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ πολύ καλά ποιος είναι ο εχθρός.
Γνωρίζουμε πόσο συστηματικά, πονηρά και ύπουλα μεθοδεύει τις κινήσεις του και ΔΙΩΚΕΙ όσους ελάχιστους αντιστέκονται (όπως πάντα οι πολλοί θα σκύβουν το κεφάλι και θα "νίπτουν τας χείρας τους"). 



Είναι λυπηρό, πρόσωπα που μεγάλωσαν δίπλα σε ευλαβείς πατέρες, πρόσωπα που συντονιζόταν σε κοινές εκδηλώσεις και συλλαλητήρια, τώρα να μαθαίνουν τα νέα (απαγόρευση τέλεσης μυστηρίων, ακολουθιών κλπ, εκδίωξη από τους ναούς τους) και να σιωπούν.

Που είναι τα ορθόδοξα σωματεία της Θεσσαλονίκης; (Μαθαίνουμε ετοιμάζουν άλλη εκδήλωση, σε συνεργασία με την μητρόπολη Θεσσαλονίκης!!!).
Όταν δεν μπορούμε να κλάψουμε για μια μεγάλη αμαρτία, κλαίμε για μια μικρή. Αντί να ασχοληθούν με τον Οικουμενισμό, και με την ψευδοΣύνοδο της Κρήτης,
ετοιμάζονται να μιλήσουν γενικά και αόριστα ..ξέρετε .. για τα θρησκευτικά, για την προώθηση της "διαφορετικότητας" στα σχολεία κλπ!

Οι δεσποτάδες ξέρουν πολύ καλά ότι με μια σικέ εκδηλωσούλα και με καμιά άφιξη λειψάνων, μια χαρά ξανακοιμούνται οι πιστοί.
Βαρύτατη ευθύνη όμως φέρουν όσοι συμμετέχουν στις καλοστημένες αυτές φιέστες. Δείτε μια τέτοια, εδώ.
Όσοι πιστοί αδέρφια,
Εμείς καλούμαστε σήμερα να διαφυλάξουμε την ορθοδοξία. Εσύ, εγώ, ο καθένας μας.



Ήρθε η ώρα να πολεμήσουμε 
η ημερίδα αυτή αποτελεί μία μοναδική ευκαιρία.




Μια πρόσφατη συνέντευξη του γέροντος Γέρων Σάββα του Λαυριώτη, απαντάει σχετικά με τα άφθονα ερωτήματα - αγωνίες των πιστών:

BINTEO
το βίντεο είδαμε εδώ

Ομάδα εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

ΥΓ. Μέχρι και την ημέρα της εκδήλωσης (Τρίτη 4/4/2017), διακόπτουμε την δημοσίευση νέων αναρτήσεων για να προβάλλεται-διαφημίζεται- η εκδήλωση στις ροές των φιλικών μας ιστολογίων.

«Τάδε λέγει ὁ ἀμήν, ὁ μάρτυς ὁ πιστὸς καὶ ἀληθινός, ἡ ἀρχὴ τῆς κτίσεως τοῦ Θεοῦ·
οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός·
ὄφελον ψυχρὸς ἦς ἤ ζεστός. οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός,
μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου.».
(Αποκάλυψις Ιωάννου γ´, 14-16)


✱ ✱ ✱ 


Μετά την –πέραν πάσης αμφιβολίας– ληστρικής εν Κολυμπαρίω ψευδο-“συνόδου” της Κρήτης και των τραγικών και άκρως αιρετικών αποφάσεων αυτής, οι «κόκκινες γραμμές» που κάποιοι έθεταν ως όρια έχουν ξεπεραστεί και πια βαδίζουμε [και] επίσημα στους δρόμους της αίρεσης και της λεγομένης «Νεωτερίζουσας “εκκλησίας”».

Ο λόγος αυτής της Σύναξης (Διορθόδοξη Επιστημονική Ημερίδα για την καταδίκη του Οικουμενισμού και της “Συνόδου” της Κρήτης) εξαρχής είχε ως βάση και σκοπό να τονίσει την άμεση και επιβεβλημένη –εκ των πραγμάτων– Διακοπή Μνημοσύνου και Εκκλησιαστικής Κοινωνίας από τους οικουμενιστές και τους
οικουμενίζοντες και η από κοινού συμπόρευση των αποτειχισμένων αδελφών.

Δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει ουδεμία έκπτωση και υποχώρηση· δεν μπορεί να συζητιούνται τα αυτονόητα και να δημιουργείται σύγχυση. Ο λόγος και τα έργα μας πρέπει να συνάδουν, ακολουθώντας πιστά τις Εντολές της Εκκλησίας και του Κυρίου.

Δεν χωράνε προσωπικές γνώμες και ερμηνείες, ούτε υποχωρήσεις στα θέματα της Πίστεως. Από εδώ και πέρα το όποιο είδος οικονομίας καταντά ΠΑΡΑΟΙΚΟΝΟΜΙΑ – ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ. Δεν γίνεται να υπάρχουν διπλωματικές τακτικές και ανοχές σε θέματα Πίστεως.
Κι όπως ο Απ. Παύλος αντέστην κατά πρόσωπο στον Απ. Πέτρο, καταδεικνύοντας εν προκειμένω το λάθος που είχε ο δεύτερος (Γαλ. β´, 11-14), έτσι και εσείς πατέρες και αδελφοί σταματήστε να «Νικολαΐζετε» [κατά παράφραση του «Ιουδαΐζετε»], παραχαράσσοντας την των πραγμάτων διαχρονική Αλήθεια στο θέμα της Διακοπής Εκκλησιαστικής Κοινωνίας των απλών πιστών λαϊκών από τους οικουμενιστές και τους αιρετίζοντες, και ακολουθήστε απαρεγκλίτως πιστά τα παραδεδομένα κατά την τάξη και γραμμή που χάραξαν με την Ομολογία τους οι εν Αγίω Πνεύματι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι Άγιοι και Θεοφόροι Πατέρες και επισφράγισαν με το αίμα τους, διότι στα της Πίστεως ου χωρεί συγκατάβασις όπως οι ίδιοι μας επιβεβαιώνουν. Όπου ο Κύριος βάζει τελεία, εμείς δεν επιτρέπετε σε καμία των περιπτώσεων να βάζουμε κόμμα.

Ας μη μπερδεύουμε με διγλωσσίες τον κόσμο και ας μην κοιμίζουμε τους αδελφούς μας αφήνοντάς τους να έχουν κοινωνία με τους αιρετικούς οικουμενιστές και τους αιρετίζοντες (ανεχόμενοι την αίρεση).
Δεν πρέπει να πέφτουμε στις παγίδες που
στήνει ο Πονηρός Αντίδικος ούτως ώστε να χτυπήσει και να ακυρώσει τον αγώνα μας. Ούτε ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ, ούτε ΔΙΑΛΟΓΟ, ούτε ΔΙΕΙΣΔΥΣΗ θα πρέπει να καταδεχτούμε διότι μετά θα έλθει η ΑΝΑΤΡΟΠΗ μας από τον Βύθιο Δράκοντα…

Θα πρέπει να μείνουμε μακριά από την «Νεωτερίζουσα “εκκλησία”». Ο μόνος τρόπος και ασφαλής δρόμος είναι η Αποτείχιση. Τούτο πρακτικά σημαίνει, πως οι πιστοί λαϊκοί διακόπτουν την επικοινωνία με τον Επίσκοπό τους, δεν συμπράττουν, δεν εκκλησιάζονται στους Ναούς που είναι παρών ή μνημονεύεται από τους ιερείς που τελούν τη Θεία Λειτουργία, δεν δέχονται δηλαδή να τελέσει αυτός τα αγιαστικά μυστήρια της Εκκλησίας μας ή να μνημονευθεί το όνομά του στα μυστήρια ή τις ακολουθίες.
Συνεπώς, οι αποτειχισμένοι πρέπει να απέχουν από εκκλησιαστικές πράξεις και μυστήρια που τελούνται από επισκόπους και όσους ιερωμένους τους μνημονεύουν· και (για να παραμένουν στην Ορθόδοξη Αλήθεια και Πίστη) αναζητούν ιερείς που δεν θα μνημονεύουν αιρετικούς ή αιρετίζοντες επισκόπους, ώστε αυτοί να τελούν τα διάφορα μυστήρια· αν δεν τους βρίσκουν ή ο τόπος όπου λειτουργούν βρίσκεται μακριά, αρκούνται να εφαρμόζουν την Παράδοση των Αγίων, όπως στο παρακάτω κείμενο εκφράζει ο Άγιος Αθανάσιος:
«Ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας… σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ’ αὐτῶν ἐμβληθῆναι… εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός» (Μ. Ἀθανασίου, Ἐκ τοῦ κατὰ αἱρέσεων, P.G. 35, 33 καὶ ΒΕΠΕΣ 33, 199).
Και ο Μ. Βασίλειος διασαφίζει «Οἵτινες τὴν ὑγιῆ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιοῦντες ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσιν, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν».


Ο Κύριος προστάζει· «ἔξελθε ἐξ αὐτῆς ὁ λαός μου, ἵνα μὴ συγκοινωνήσετε ταῖς ἁμαρτίαις αὐτῆς καὶ ἵνα ἐκ τῶν πληγῶν αὐτῆς μὴ λάβητε» (Αποκ. ιη´ 4).

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΑΓΙΩ ΤΡΙΑΔΙΚΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ ΣΟΙ. 
Νικόλαος Ζώτος

“Αδελφός” ο Βαρθολομαίος για τον Πάπα, “αδέλφια” και οι μουσουλμάνοι… Είπατε κάτι για πανθρησκεία;


Του Μανώλη Κείου

Βήμα βήμα ανοίγει ο φρικαλέος δρόμος για την εγκαθίδρυση της πανθρησκείας! Βασικός πυλώνας της ο μισητός οικουμενισμός και εμείς οι Ορθόδοξοι το γνωρίζουμε με την αγαπολογία των κκ 
Βαρθολομαίου και Φραγκίσκου. Μέγιστο στήριγμά της όμως και οι διαθρησκειακές γέφυρες…
Ο Πάπας έχει φτάσει να τα ισοπεδώνει όλα στο βωμό της πανθρησκείας και χθες μιλώντας σε διαθρησκειακή ιρακινή ομάδα είπε πως έχουμε τον: «Αβραάμ κοινό μας πατέρα».
Συγκεκριμένα ο κ. Φραγκίσκος την Τετάρτη χαιρέτησε τα μέλη της αντιπροσωπείας από τα ιρακινά εποπτικά συμβούλια και το Ποντιφικό Συμβούλιο για το Διαθρησκευτικό Διάλογο.

«Η επίσκεψή σας είναι ένας αληθινός αδελφικός πλούτος, και είναι, ως εκ τούτου, ένας δρόμος προς την ειρήνη μεταξύ όλων, την ειρήνη στην καρδιά, στην οικογένεια, στη χώρα σας, και στον κόσμο,»είπε ο Πάπας.
Τα ιρακινά εποπτικά συμβούλια αποτελούνται από σιίτες και σουνίτες, καθώς και Χριστιανούς, Yazidis και Σαβαίους, και αποτελούν μέρος μιας Μόνιμης Επιτροπής για τον διαθρησκευτικό διάλογο.

Ο Πάπας είπε πως η έκφραση του διαλόγου και της αλληλεγγύης είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη. «Είμαστε όλοι αδέλφια, και όπου υπάρχει αδελφότητα, υπάρχει ειρήνη. Είμαστε όλοι γιοι του Θεού» και συμπλήρωσε
«Έχουμε κοινό πατέρα στη Γη τον Αβραάμ.Και μετά από τον Αβραάμ, όλοι προερχόμαστε μαζί, μέχρι σήμερα.»

«Είμαστε αδέλφια, και ως αδέλφια, είμαστε όλοι διαφορετικοί και όλοι ίδιοι, όπως τα δάχτυλα σε ένα χέρι: υπάρχουν πέντε δάχτυλα, όλα είναι δάχτυλα, αλλά όλα είναι διαφορετικά.» κατέληξε…

Ντοκουμέντο 3ο Ιστολόγιον Κατάνυξις: Διάλογος Ορθοδόξων και Παπικών σήμερα στο Μπάρι.



Σήμερα με 3 διαφορετικές αναρτήσεις, θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε, τον προβληματικό χαρακτήρα των οικουμενιστικών διαλόγων της διοικούσης Εκκλησίας. Αφορμή της έρευνάς αυτής, στάθηκε άλλη μια πρωτοβουλία για "διάλογο", στην οποία συμμετέχει ο μητροπολίτης Μεσσηνίας κκ. Χρυσόστομος.

Η πρωτοφανής στα ιστορικά χρονικά της Εκκλησίας πρακτική της παρουσίας αιρετικών στη σύνοδο, ως παρατηρητών, παρήγαγε κάποιες θέσεις, συνεντεύξεις και απόψεις, οι οποίες απηχούν τις θέσεις των Παπικών, σχετικά με το θέμα του σημερινού "διαλόγου" στο Μπάρι της Ιταλίας.

Συνεχίζουμε με την 3η και τελευταία ανάρτηση με τον κ. Marco Mancini, αρθρογράφο που κάλυψε τον περασμένο Ιανουάριο την ομιλία του Ποντίφηκα στην Διευνή Μικτή Επιτροπή επί του Θεολογικού Διαλόγου μετξύ Παπικών και Ορθοδόξων Εκκλησιών. Η ένωση προ των Πυλών της Ορθοδοξίας!

Προειδοποίηση των συντακτών του Ιστολογίου:
Οι απόψεις που ακούγονται θα σας "ταράξουν" Σαρακοστιάτικα και ζητούμε συγγνώμη προκαταβολικά για το σκανδαλισμό. (Τα bold γράμματα αποτελούν δικές μας επισημάνσεις)

O πάπας υποδέχεται την Διεθνή Μικτή Επιτροπή επί του Θεολογικού Διαλόγου ανάμεσα στην καθολική εκκλησία και τις Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Του Marco Mancini

Πόλη του Βατικανού, 27.01.2017 / 12:27 AM (ACI Stampa).-
“Τρέφω την ελπίδα ότι το έργο σας θα μπορέσει να υποδείξει αξιόλογους δρόμους στο μονοπάτι μας, διευκολύνοντας το δρόμο προς εκείνη την μέρα που αναμένουμε και θα έχουμε την χάρη να γιορτάζουμε την Θυσία του Κυρίου στο ίδιο θυσιαστήριο, σαν σημάδι της εκκλησιαστικής κοινωνίας, πλήρως αποκατεστημένης.» Έτσι ο πάπας Φραγκίσκος στις 27/1 ευχαρίστησε τα μέλη της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου ανάμεσα στην καθολική εκκλησία και τις Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Ο πάπας υπενθύμισε τα βασανιστήρια των Ανατολικών Εκκλησιών, οι οποίες έχουν καθημερινά τεθεί σε δοκιμασία από τη βία του φονταμενταλισμού. «Έχουμε επίγνωση – εξήγησε ο ποντίφικας – ότι καταστάσεις τόσο τραγικών βασανιστηρίων έχουν ρίζες στο πλαίσιο της φτώχειας, της ανισότητας και του κοινωνικού αποκλεισμού, επίσης, οφείλονται στην αστάθεια που δημιουργείται από κατεστημένα συμφέροντα, συχνά εξωτερικά, και στις προηγούμενες συγκρούσεις, οι οποίες έχουν προκαλέσει κακές συνθήκες διαβίωσης, πολιτιστικές και πνευματικές ερήμους στις οποίες είναι εύκολο να χειραγωγήσεις και να υποκινήσεις το μίσος».

Σαν Εκκλησίες – πρόσθεσε - «είμαστε υποχρεωμένοι να προσφέρουμε σε ένα πληγωμένο και διχασμένο κόσμο» την ειρήνη. «Εγώ ενώνομαι μαζί σας στην προσευχή, ζητώντας να δοθεί τέλος στις συγκρούσεις και ζητώντας την εγγύτητα του Θεού για τους πληθυσμούς που βρίσκονται σε κίνδυνο, ειδικά για τα παιδιά, τους αρρώστους και τους ηλικιωμένους. Με ιδιαίτερο τρόπο έχω στην καρδιά τους επισκόπους, ιερείς, τους αφιερωμένους και τους πιστούς, θύματα απαγωγής, και όλους εκείνους που έχουν κρατηθεί όμηροι ή σκλάβοι».
Οι μάρτυρες μας – είπε ο πάπας – έχουν φτάσει στην ένωση… Και εμείς τι περιμένουμε;

Ο Φραγκίσκος μετέπειτα υπενθύμισε ότι ο Ιησούς σταυρώθηκε και αναστήθηκε: Αυτός είναι η ειρήνη μας και η συμφιλίωση μας. Ως μαθητές του, καλούμαστε να καταθέσουμε οπουδήποτε, με χριστιανικό σθένος, την ταπεινή αγάπη του που συμφιλιώνει τον άνθρωπο όλων των εποχών”.

Για τη βία που σπέρνει το θάνατο. Οι Χριστιανοί πρέπει να απαντήσουν με το Ευαγγέλιο ότι «χωρίς να προσφερόμαστε στη λογική της δύναμης, πρέπει να αναδυθούν τα φρούτα της ζωής, ακόμη και από την άγονη γη και να έλθει αυγή ελπίδας μετά τις νύχτες τρόμου». Ο θάνατος και η ανάσταση του Χριστού - πρόσθεσε ο πάπας Bergoglio - «είναι το σημείο αναφοράς για το ταξίδι μας προς την πλήρη ενότητα».

Οι πολλοί χριστιανοί μάρτυρες είναι ένα παράδειγμα της ενότητας: σε διάφορες εκκλησίες σήμερα «είναι ήδη στον Χριστό ένα μόνο πράγμα: τα ονόματά τους είναι γραμμένα στο ένα και αδιαίρετο μαρτυρολόγιο της Εκκλησίας του Θεού. Η ζωή τους μας καλεί σε κοινωνία, να περπατήσουμε πιο γρήγορα στο δρόμο προς την πλήρη ενότητα». Όπως οι πρώτες χριστιανικές κοινότητες, - κατέληξε - «το αίμα των μαρτύρων ήταν ο σπόρος των νέων Χριστιανών, έτσι και σήμερα το αίμα τόσων μαρτύρων είναι ο σπόρος της ενότητας μεταξύ των πιστών, ένα σημάδι και το όργανο μιας μελλοντικής στην ιερή κοινωνία και την ειρήνη»

Ντοκουμέντο 2ο Ιστολόγιον Κατάνυξις: Διάλογος Ορθοδόξων και Παπικών σήμερα στο Μπάρι.



Σήμερα με 3 διαφορετικές αναρτήσεις, θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε, τον προβληματικό χαρακτήρα των οικουμενιστικών διαλόγων της διοικούσης Εκκλησίας. Αφορμή της έρευνάς αυτής, στάθηκε άλλη μια πρωτοβουλία για "διάλογο", στην οποία συμμετέχει ο μητροπολίτης Μεσσηνίας κκ. Χρυσόστομος.

Η πρωτοφανής στα ιστορικά χρονικά της Εκκλησίας πρακτική της παρουσίας αιρετικών στη σύνοδο, ως παρατηρητών, παρήγαγε κάποιες θέσεις, συνεντεύξεις και απόψεις, οι οποίες απηχούν τις θέσεις των Παπικών, σχετικά με το θέμα του σημερινού "διαλόγου" στο Μπάρι της Ιταλίας.

Συνεχίζουμε με τον Prof. Alberto Melloni, συνέντευξη στην "Απογευματική Κων/πολης, 29 Ιουνίου 2016". Επιμέλεια: Νίκος Τζωίτης (τον συναντήσαμε και στο πρώτο Ντοκουμέντο!). Απόδοση στην ελληνική: Δημήτρης Κεραμιδάς

Προειδοποίηση των συντακτών του Ιστολογίου: Οι απόψεις που ακούγονται θα σας "ταράξουν" Σαρακοστιάτικα και ζητούμε συγγνώμη προκαταβολικά για το σκανδαλισμό. (Τα bold γράμματα αποτελούν δικές μας επισημάνσεις)


Prof. Alberto Melloni,
"Απογευματική Κων/πολης, 29 Ιουνίου 2016"
Επιμέλεια: Νίκος Τζωίτης
Απόδοση στην ελληνική: Δημήτρης Κεραμιδάς

ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Η «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος» της Ορθόδοξης Εκκλησίας ολοκληρώθηκε στο Κολυμπάρι. Μέσα σε οκτώ ημέρες εργασιών βιώθηκαν όλες τις τυπικές εμπειρίες της ιστορίας των Συνόδων: αμφιβολίες αλλά και ζυμώσεις, εκπλήξεις αλλά και συμβιβασμοί, συγκρούσεις, όπως η κρίση και το αδιέξοδο μεταξύ Πέμπτης και Παρασκευής που έφεραν τη Σύνοδο ένα βήμα πριν από την αποτυχία.

Δεν ήταν στην πραγματικότητα η απουσία ή οι θέσεις των τεσσάρων Εκκλησιών (μεταξύ αυτών και της Μόσχας) που έθεσαν σε κίνδυνο τη Σύνοδο. Ήταν η επιμονή μιας ζηλωτικής παράταξης της ελλαδικής Εκκλησίας η οποία ζήτησε να μην αποκαλούνται ως «Εκκλησίες» οι υπόλοιπες Εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης και της Καθολικής. Για κάποια στιγμή φάνηκε πως η Σύνοδος ήταν καταδικασμένη να υποκύψει σ’ αυτή την απαίτηση ή και να ομολογήσει την αποτυχία της.

Σ’ αυτήν την περίπτωση, η Σύνοδος θα έκανε ένα μεγάλο δώρο στη Ρωσική Εκκλησία, η οποία πάντοτε αναγνώριζε την εκκλησιαστική φύση του Καθολικισμού και θα είχε το προβάδισμα στο διάλογο με τη Ρώμη.

Στην αίθουσα παρενέβη ο ίδιος ο Μητροπολίτης Ιωάννης Ζηζιούλας για να ενθυμίσει πως από τον 11ο έως τον 20ο αιώνα, ακόμη και στις πιο έντονες διαφωνίες, η Ορθοδοξία δεν αρνήθηκε ποτέ στη Ρώμη τον τίτλο της Εκκλησίας. Και τη νύχτα μεταξύ Παρασκευής και Σαββάτου ήρθε η συμφιλιωτική λύση της συνοδικής Εγκυκλίου, που συνοψίζει όλα τα έγγραφα. Αναγνωρίζει την «ιστορική ονομασία» των «χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών», που στην επίσημη μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά, στα γαλλικά και τα ρωσικά αποκαλούνται «μη ορθόδοξες» (στα ελληνικά «ετερόδοξες») και δεσμεύει το σύνολο της Ορθοδοξίας στον διάλογο. Κάτι που δεν ήταν δεδομένο.

Μια σύντομη έκδοση της Εγκυκλίου θα διαβαστεί (διαβάστηκε) στη συντετμημένη μορφή της κατά τη διάρκεια της λειτουργίας επί τη λήξει της Συνόδου, όπου και θα δημοσιευθούν οι συνοδικές αποφάσεις. Στη συνέχεια, τα κείμενα αυτά θα σταλθούν στις Εκκλησίες, παρούσες και απούσες, για την αποδοχή τους.

Ως εκ τούτου, η Σύνοδος κλείνει με μια ισορροπία βασισμένη σε τρία θεμέλια: τα έγγραφα, την αίθουσα και το ίδιο το «γεγονός» της Συνόδου.

Τα κείμενα, μολονότι ορθά και προϊόντα συζητήσεων, παρέμειναν ως είχαν από τη λήξη της Σύναξης των Προκαθημένων: κείμενα συμβιβαστικά, μερικές φορές απογοητευτικά, αν και εμπεριέχουν πατερική θεολογία. Λίγες παράγραφοι –όπως εκείνη της Εγκύκλιου που αναφέρεται στους πρόσφυγες ως ένα εσχατολογικό σημείο, υπενθυμίζοντας την τελική κρίση του Ευαγγελίου του Ματθαίου, ή την σχετική με τη συνοδική φύση Εκκλησίας, έχουν μια θεολογική σφραγίδα ικανή να μιλήσει σε όλους. Όμως δεν υπάρχουν σε αυτά εξαναγκασμοί συντηρητικής υφής, όπως υπήρχε στην αρχή ο φόβος ότι θα συμβεί. Και δεν είναι λίγο.

Η εμπειρία στην συνοδική αίθουσα μπορεί ν’ αξιολογηθεί πιο θετικά. Οι ορθόδοξοι μητροπολίτες, όπως κάθε επίσκοπος, είχαν ανάγκη χρόνου για να μάθουν ν’ ακούν ο ένας τον άλλον, να αντιπαρατεθούν, ν’ ασκήσουν ειρωνεία, να κατανοηθούν. Οκτώ ημέρες, που ξεκίνησαν μετά από μια δίωρη λειτουργία, απέδειξαν πως η διαδικασία της αμοιβαίας κατανόησης και της πραγματικής αδελφοσύνης είναι δυνατή και γόνιμη, αν και σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δεν μπορούν να γίνουν πολλά: ήταν αρκετό, ωστόσο, για να διαλευκάνουν «κλισέ». Και δεν είναι λίγο.

Τέλος, η Σύνοδος ήταν, τελικά, μια επιτυχία. Μια επιτυχία του Ιωάννη Ζηζιούλα, γηραιού θεολόγου που είχε ξεκινήσει να την ζητάει όταν ο καρδινάλιος Μαρτίνι ζητούσε τη σύγκλιση μια Συνόδου για την Καθολική Εκκλησία. Σε αντίθεση με τον τότε Αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου (ο Ζηζιούλας) εισακούστηκε.Ήταν, επίσης, μια επιτυχία του Εμμανουήλ Αδαμάκη, ο οποίος χειρίστηκε τις συζητήσεις για το περιεχόμενο της Εγκυκλίου.

Μα πάνω απ’ όλα ήταν μια επιτυχία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο οποίος απέδειξε ότι το λειτούργημα του πρωτείου της Κωνσταντινούπολης μπορεί να ασκηθεί δίδοντας φωνή σε όλους, εν τη ομοφωνία όλων των χριστιανικών Εκκλησιών –αυτό επικαλέστηκε ο πατριάρχης με επίμονο τρόπο στην καταληκτική του ομιλία.

Η Σύνοδος κλείνει ανοίγοντας νέες προκλήσεις: η πρώτη απ’ αυτές αφορά τις απουσίες. Η απουσία κάποιων Εκκλησιών δεν εμπόδισε ούτε ακύρωσε τη Σύνοδο: αλλά η απουσία δεν θα πρέπει τώρα ν’ αφεθεί να εδραιωθεί. Η πνευματικότητα, η θεολογία, η προσευχή της ρωσική Εκκλησίας είναι ζωτικής σημασίας για το σύνολο του Χριστιανισμού: και όπως δεν μπορεί να υπάρχει Ορθοδοξία άνευ της Ρωσίας, έτσι δεν μπορεί να υπάρχει μια Ρωσία ξένη και αδιάφορη για την τύχη της ορθοδοξίας. Το ίδιο ισχύει και για τη Βουλγαρία, τη Γεωργία και την Αντιόχεια. Η συνοδική οδός αποδεικνύεται, για μία ακόμη φορά, ότι είναι αυτή που μπορεί να φέρει κοινωνία εκεί όπου φαίνεται αδύνατο να επιτευχθεί.

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Επίσκεψη με νόημα στελεχών της Ι.Μ. Πειραιώς στον Οικουμενικό Πατριάρχη


Μια ιδιαίτερη επίσκεψη δέχθηκε χθες ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στο Φανάρι.

Τα στελέχη της Μητρόπολης Πειραιώς, Κωνσταντίνος Δαντίλης (Γενικός Διευθυντής του Ραδιοφώνου της Μητρόπολης) και Λυκούργος Μαρκούδης (Διευθυντής Προγράμματος του Ραδιοφώνου της Μητρόπολης), έγιναν δεκτοί από τον Παναγιώτατο κομίζοντας και ένα δώρο εκ μέρους του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ για τα 25 έτη Πατριαρχίας του Παναγιωτάτου.


Η συνάντηση αυτή έχει ιδιαίτερη αξία καθώς το τελευταίο διάστημα και με αφορμή την Πανορθόδοξη Σύνοδο .

Ντοκουμέντο 1ο Ιστολόγιον Κατάνυξις: Διάλογος Ορθοδόξων και Παπικών σήμερα στο Μπάρι. Τι θα ακούσουμε;



Σήμερα με 3 διαφορετικές αναρτήσεις, θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε, τον προβληματικό χαρακτήρα των οικουμενιστικών διαλόγων της διοικούσης Εκκλησίας. Αφορμή της έρευνάς αυτής, στάθηκε άλλη μια πρωτοβουλία για "διάλογο", στην οποία συμμετέχει ο μητροπολίτης Μεσσηνίας κκ. Χρυσόστομος.

Η πρωτοφανής στα ιστορικά χρονικά της Εκκλησίας πρακτική της παρουσίας αιρετικών στη σύνοδο, ως παρατηρητών, παρήγαγε κάποιες θέσεις, συνεντεύξεις και απόψεις, οι οποίες απηχούν τις θέσεις των Παπικών, σχετικά με το θέμα του σημερινού "διαλόγου" στο Μπάρι της Ιταλίας.

Ξεκινάμε με τον κ. Νίκο Τζωΐτη, αναλυτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου και στενό συνεργάτη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Η συνέντευξη δόθηκε στο radiovaticana στην κα Francesca Sabatinelli.

Προειδοποίηση των συντακτών του Ιστολογίου: Οι απόψεις που ακούγονται θα σας "ταράξουν" Σαρακοστιάτικα και ζητούμε συγγνώμη προκαταβολικά για το σκανδαλισμό.

Για τον Νίκο Τζωΐτη, αναλυτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης και στενό συνεργάτη του Βαρθολομαίου, οι πραγματικές δυσκολίες δεν είναι η αντανάκλαση των διαφορών σε θέματα θεολογικά, όπως επιβεβαιώνει στο μικρόφωνο στην Francesca Sabatinelli:

“.. Αδυναμία σε θέματα πίστης όχι. Σίγουρα όχι, καθότι υπάρχει μια κοινωνία πίστης. Ωστόσο, η Ορθόδοξη εκκλησία πρέπει να δείξει ότι έχει τελειώσει η πρώτη χιλιετία, στην οποία ήταν αυτοκράτειρα στο να αποφασίζει πότε να συγκαλεί ένα Οικουμενικό Συμβούλιο. Στην δεύτερη χιλιετία οι Ανατολικές Εκκλησίες είχαν διαχωριστεί και στο 2000 έχουν ξανασυναντηθεί. Τώρα, στην τρίτη χιλιετία υπάρχουν θέματα ποιο σημαντικά, όπως το να δώσουν απαντήσεις παραδείγματος χάριν στην κρίση που υπάρχει σήμερα στον κόσμο. Δεν είναι ένα ζήτημα, όπως θα φάνταζε, δογματικό αλλά μια τοποθέτηση, η έκφραση της δικής της γνώμης. Φυσικά, αυτό μας θλίβει μα δεν μας ανησυχεί, καθότι δυστυχώς αναλαμβάνει η πολιτική και όχι η χριστιανική άποψη. Κατά τη γνώμη μου, απουσιάζει λίγο η σεμνότητα. Σήμερα, πράγματι, θα έλεγε ο Παύλος ότι δεν χρειάζεται απλά να γνωρίζουμε γλώσσες, καθότι είναι το πνεύμα αυτό που ανανεώνει. Μπορείς να γνωρίζεις γλώσσες, να φέρεις τίτλους, αλλά να αν δεν διαθέτεις φιλανθρωπία και ταπεινοφροσύνη, είσαι απολύτως τίποτα ..”

Ερώτηση – Ποιο είναι πραγματικά το κύριο πρόβλημα, επί του παρόντος μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, πέρα από τις διπλωματικές διαφορές;
Απάντηση – Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι πολύ δεμένη με την παράδοση. Σκέφτομαι αυτή την στιγμή τον μεγάλο θεολόγο Ιωάννη Ζηζιούλα, ο οποίος έλεγε ότι η παράδοση είναι η αλήθεια θα έπρεπε να έχει την δυναμική της αλήθειας και όπως κάθε τέτοια εποχή θα πρέπει να σχηματοποιήσουμε την παράδοση της και να μην είναι παγιδευμένη στις παραδόσεις του παρελθόντος. Αυτό είναι το πρόβλημα της Ορθόδοξης εκκλησίας: πρέπει να ξεφύγουμε από τις φοβίες και τα ζητήματα του παρελθόντος. Δεν ξεχνάμε ότι οι Μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας, της ενωμένης, τους οποίους τους σέβονται όλοι, είχαν το θάρρος να έρχονται αντιμέτωποι με τον σύγχρονο τους κόσμο. Έτσι θα έπρεπε να πράττει και η Ορθόδοξη εκκλησία.

Ερώτηση – Από αυτή την Σύνοδο θα εξέλθει μια ανανεωμένη σχέση με την καθολική εκκλησία;
Απάντηση – Σίγουρα. Παραθέτω λόγια του Βαρθολομαίου, όταν ήταν στην Ρώμη, το 2004, ορισμένοι νέοι τον ρώτησαν: «Αγιώτατε, πότε θα γίνει εντέλει αυτή η ένωση ανάμεσα σε καθολικούς και ορθοδόξους;» και εκείνος απαντάει « είναι ένας δρόμος ήδη δίχως επιστροφή. Θυμηθείτε ένα πράγμα όμως στο 2004 ήταν πολύ προφητικό, θα είστε εσείς οι νέοι που θα ωθήσετε να επιτυχανύνει ο χρόνος».

Προσευχόμαστε όλοι, επειδή ο σύγχρονος κόσμος περιμένει την εκκλησία, ακόμη και με τις διαφορετικές ομολογίες, να δώσει μια μοναδική απάντηση. Μόνο μία Εκκλησία ενωμένη, κατά την γνώμη μου, θα δώσει απάντηση στα προβλήματα που διαπερνούν ήδη τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο οικονομικά, αλλά όχι πνευματικά.

18/06/2016



Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Το trailer της Ημερίδας για την καταδίκη του Οικουμενισμού & της ''Συνόδου'' της Κρήτης



Παρακολουθείστε το Τρέιλερ της Διορθόδοξης Επιστημονικής Ημερίδος για την καταδίκη του Οικουμενισμού και της "Συνόδου" της Κρήτης

Oι τελευταίες εξελίξεις αναφορικά με τη ΣΥΝΑΞΗ στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης ,αναφέρθηκε ο Γέρων Σάββας Λαυριώτης.


Στις τελευταίες εξελίξεις αναφορικά με τη ΣΥΝΑΞΗ στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης αναφέρθηκε ο Γέρων Σάββας Λαυριώτης.

Σχετικά με τις ''επικρίσεις'' για ορισμένα ευαίσθητα θέματα που θα συζητηθούν ο μοναχός που ηγείται της διοργάνωσης εκ μέρους των Αγιορειτών Πατέρων τόνισε ότι το κλίμα είναι πολύ καλό και αισιοδοξεί ότι τα αποτελέσματα της ''επιστημονικής ημερίδας'' θα είναι θετικά.

ΒΙΝΤΕΟ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Διορθόδοξη Επιστημονική Ημερίδα για την καταδίκη του Οικουμενισμού και της ''Συνόδου'' της Κρήτης .!









Afissa.pdf by katihisis on Scribd


Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Αποτείχιση από την αίρεση όχι από την Εκκλησία [BINTEO - 2017]


Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Αποτείχιση από την αίρεση όχι από την Εκκλησία [BINTEO - 2017]



Ομιλία του π. Θεοδώρου Ζήση που εκφωνήθηκε την Κυριακή 26-02-2017, στο "Αρχονταρίκι" του Ι.Ν. αγ. Αντωνίου Θεσσαλονίκης.


Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Καιροσκόποι Μητροπολίτες [ΒΙΝΤΕΟ 2017]


Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Καιροσκόποι Μητροπολίτες [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

Πρόσφατη ομιλία του εφημερίου του Ι.Ν. Αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης, π. Νικολάου Μανώλη.

Παρακολουθείστε το βίντεο:

  
  
  Από τις 19 Φεβρουαρίου 2017, ο π. Νικόλαος έκοψε το μνημόσυνο του μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ανθίμου, για θέματα Πίστεως,καταγγέλλοντας τον μητροπολίτη για την παράδοση της Θεσσαλονίκης, στηνπαναίρεση του Οικουμενισμού μέσω κυρίως της αποδοχής των αποφάσεων τηςψευδοσυνόδου της Κρήτης. Παραβαίνοντας τους ιερούς Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο κ. Άνθιμος, διώκει εκ νέου τον π. Νικόλαο. Διώκοντας και τιμωρώντας τον πατέρα Νικόλαο ο μητροπολίτης, ακολουθεί αντιπατερική γραμμή. Ο ΙΕ' ιερός Κανών της Πρωτοδευτέρας ιερά Συνόδου επί Μεγάλου Φωτίου, επιτάσσει τον έπαινο και απαγορεύει τις τιμωρίες σε περιπτώσεις διακοπής του μνημοσύνου του επισκόπου για θέματα Πίστεως.

(Με παλαιότερη εντολή, 20-11-2015, ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος,απαγόρευσε και στην ενορία του αγίου Σπυρίδωνος να Ομιλεί ο π. Νικόλαος!!!Κρίνεται ως επικίνδυνος!!!)


Ο π. Νικόλαος Μανώλης, εφημέριος του ιερού βυζαντινού ναού Προφήτου Ηλιού Θεσσαλονίκης επί 26 έτη, για λόγους Πίστεως (ως γνωστόν ο π. Νικόλαος δίνει μεγάλες μάχες εναντίον της παναίρεσης του Οικουμενισμού που έχει αλώσει τα υψηλά κλιμάκια της εκκλησιαστικής ηγεσίας), από τις 21 Μαῒου 2015, μετατέθηκε αναγκαστικά, με την σύμφωνη γνώμη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατόπιν αιτήματος του μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ανθίμου, και την απόφαση του τελευταίου, στον ιερό ναό Αγίου Σπυρίδωνος Τριανδρίας. 

Στη νέα του ενορία ο π. Νικόλαος, παρά τις συνεχιζόμενες απειλές και τους εκφοβισμούς, συνεχίζει ακάθεκτος το αντιοικουμενιστικό και αντιαιρετικό του έργο καθώς και την εν γένει πνευματική του δραστηριότητα.

Η Διακοπή Μνημοσύνου είναι "υπακοή στους Κανόνες και στην παράδοση της Εκκλησίας"!


«Καλούμαστε να μιμηθούμε τους Αγίους μας και να συστρατευθούμε με τους πατέρες, μοναχούς και ιερείς, που αποτειχίστηκαν και την υπερασπίζονται διωκόμενοι»!

Λέγεται, πως μετά την άλωση της Κων/πόλεως, ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής, είδε σε κάποιο τοίχο του παλατιού να εμφανίζεται μια παλάμη με πέντε ανοιχτά δάκτυλα.

Κανείς δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει τί σήμαινε αυτό, μέχρι που ο Άγιος Γεννάδιος Σχολάριος, μετά από νηστεία και προσευχή 7 ημερών, του μετέφερε αυτό που του αποκάλυψε ο Θεός, ότι δηλαδή “αν βρίσκονταν πέντε αληθινοί Χριστιανοί μέσα στην Πόλη εσύ δεν θα την καταλάμβανες ποτέ”.

Ούτε πέντε αληθινοί Χριστιανοί δεν βρέθηκαν ώστε ο Θεός να μην εγκαταλείψει την πόλη από την προστασία Του! (ο Άγιος Γεννάδιος ήταν αυτός που με τους επίμονους αγώνες του κατέστησε ανεφάρμοστο στην πράξη τον ενωτικό όρο της συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας όπου μόνος ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αντιπαρατάχθηκε κατά των δυτικών).

Σήμερα, μετά από έναν αιώνα συνεχούς και προσχεδιασμένης προσπάθειας άλωσης του ορθοδόξου φρονήματος και μετά την σύνοδο της Κρήτης όπου επικυρώθηκε αυτή η προσπάθεια, βρίσκονται πάλι λίγοι, μετρημένοι Χριστιανοί (μοναχοί και κληρικοί) που ορθώνουν ανάστημα απέναντι στον οικουμενισμό,διακόπτοντας την μνημόνευση του Πατριάρχου ή των Επισκόπων σύμφωνα πάντα με τα όσα ορίζουν οι κανόνες της Εκκλησίας, αντιστεκόμενοι στην αίρεση και αντιδρώντας στις κακοδοξίες των αιρετικώς φρονούντων.

Αυτοί είναι οι καλοί ποιμένες, που σε καιρό αιρέσεως δεν σιωπούν και στηρίζουν το ποίμνιο της Εκκλησίας με την προσευχή τους, τα λόγια, τα έργα τους και την φυσική τους παρουσία, ακολουθώντας τον λόγο του Κυρίου “εγώ ειμί ο ποιμήν ο καλός. ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων”.

Φυσικό επακόλουθο η δίωξή τους. Αυτοί που ομολογούν πίστη στον Τριαδικό μας Θεό εκδιώκονται χωρίς δίκη και χωρίς απολογία. Βρισκόμαστε μάρτυρες του γεγονότος να εκδιώκονται και να τιμωρούνται οι αντιδρώντες στην αίρεση του οικουμενισμού και όχι οι υπαίτιοι. Τα φιλενωτικά, αγαπητικά και φιλειρηνικά αισθήματα των διοικούντων την Εκκλησία, εξαντλήθησαν ως προς τις άλλες ομολογίες-αιρέσεις και παρέμειναν μόνο συκοφαντίες και κατηγορίες ως προς αυτούς που αφυπνίζουν τον ανενημέρωτο λαό. Το ποίμνιο της Εκκλησίας μη γνωρίζοντας πως σε θέματα πίστεως η υπακοή πρέπει να γίνεται μόνο στον Θεό και όχι στους ανθρώπους, ελέγχεται από φόβους ανυπακοής προς τον πνευματικό και φοβίες μην τυχόν και βρεθεί σε σχίσμα και εκτός Εκκλησίας .

Μια απλή ανάγνωση των βίων των Αγίων Ομολογητών, αποδεικνύει την έμπρακτη αποτείχιση τόσο αυτών όσο και του λαού που σε καιρό αιρέσεων απομακρύνονταν από τους ναούς και τους αιρετικούς επισκόπους κάνοντας υπακοή στους Ιερούς μας κανόνες και στην παράδοση της Εκκλησίας. Ήξεραν ότι όχι μόνο δεν δημιουργούσαν σχίσμα, αλλά λύτρωναν την Εκκλησία απ’ αυτό.

Άν πίστευαν ότι βρισκόταν εκτός Εκκλησίας θα δέχονταν να υποστούν διωγμούς, φυλακίσεις, αφορισμούς και καθαιρέσεις; Ήταν πεπεισμένοι ότι αυτοί διαφύλασσαν την καθαρότητα της Εκκλησίας από κάθε κακοδοξία και καινοτομία. Ξεχνούμε, λοιπόν, την ομολογία των Αγίων μας χωρίς καν να αναρωτιόμαστε γιατί σήμερα τους εορτάζουμε και τους τιμούμε;

Η Ιστορία της Εκκλησίας μας, μας διδάσκει πως οι μη κοινωνούντες των κακοδόξων αποτελούν το υγιές μέρος αυτής και πως επιβάλλεται η απομάκρυνσή τους μέχρι να αναλάμψει η Ορθοδοξία (να πραγματοποιηθεί νέα Σύνοδος που θα ακυρώνει την ληστρική). Η απομάκρυνση αυτή είναι θέμα σωτηρίας κι έχει ως σκοπό να κρατήσει αμόλυντο το σώμα του Χριστού από τις κακοδοξίες των αιρέσεων. Στα χρόνια της απολύτου συγχύσεως, όπου η πλειονότης κληρικών και πιστών δεν μπορεί καν ν’ αντιληφθεί την υπονόμευση της πίστεώς μας, καλούμαστε να μιμηθούμε τους Αγίους μας και να συστρατευθούμε με τους πατέρες, μοναχούς και ιερείς, που την υπερασπίζονται διωκόμενοι και χλευαζόμενοι από την διοίκηση της Εκκλησίας.

Άς μην μείνουν, λοιπόν, πέντε οι αληθινοί Χριστιανοί που θα υπερασπίζονται την ορθοδοξία και ας μην αφεθούμε στην απραγία μας υπακούοντας στον Κύριό μας Ιησού Χριστό που μας καλεί σε πνευματική αφύπνιση λέγοντάς μας “υποκριταί, το πρόσωπο του ουρανού και της γης οίδατε δοκιμάζειν, το δε καιρόν τούτο πώς ου δοκιμάζετε;”

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Σχόλιο Αδαμάντιου Τσακίρογλου στις προτροπές, ότι μπορούμε εν μέσῳ αιρέσεως και αποτειχίσεως να εκκλησιαζόμαστε σε ναούς "ευσεβών" ιερέων. Το δικό μας σχόλιο.



Σχόλιο:
Εξαιρετικά χρήσιμη και επίκαιρη η παρέμβαση του κ.Τσακίρογλου.

Ας δούμε λοιπόν:
Επιτρέπεται να πηγαίνουμε σε ναούς και να παρακολουθούμε ακολουθίες και μυστήρια "ευλαβών" ιερέων -που όμως δεν αποτειχίζονται (δεν ;

Αν κάποιοι επικαλούνται τι έκανε ο πατήρ Αυγουστίνος το 1969 για να δικαιολογήσουν την στάση τους, (ο π.Αυγουστίνος πρόσφατα είχε γίνει επίσκοπος, εν μέσω δικτατορικού καθεστώτος, το πλήρωμα του ήταν σίγουρα ακατήχητο, δεν υπήρχε το διαδίκτυο και η ενημέρωση για το θέμα της διακοπής μνημόνευσης ήταν σίγουρα περιορισμένη και όχι καλά προετοιμασμένη, παρόλα αυτά προχώρησε κι αυτός σε διακοπή μνημόνευσης),
τι θα επικαλούνται αύριο οι επόμενοι; Το τι κάναμε εμείς σήμερα;
Πόσο πολύ νερώσαμε εμείς το κρασί μας, για να δικαιούνται να το νερώσουν αυτοί περισσότερο;


Ήρθε η ώρα λοιπόν να δούμε τι έκαναν οι Άγιοι Πατέρες, πως οι ίδιοι αντιμετώπιζαν τους αιρετικούς επισκόπους και Πατριάρχες τους:
Γιατί σήμερα, με πρόσχημα την "οικονομία" θυσιάζονται πολλά..
Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

Μέσα στὴν γενικὴ σύγχυση ποὺ ἐπικρατεῖ ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὑποστηρίζεται ὅλο καὶ πιὸ συχνὰ μία ἄποψη, ἡ ὁποία πρεσβεύει, ὅτι μπορεῖ κάποιος νὰ ἀποτειχιστεῖ ἀλλὰ παράλληλα νὰ πηγαίνει στὶς ἐκκλησίες ποὺ λειτουργοῦν "εὐσεβεῖς" ἱερεῖς, παρόλο ποὺ αὐτοὶ μνημονεύουν οἰκουμενιστὴ ἢ σιγονταριστὴ τὴν αἵρεση Ἐπίσκοπο. Μάλιστα αὐτὴ ἡ ἄποψη συνοδεύεται καὶ ἀπὸ ἐπιχειρήματα ἐκκλησιαστικῆς διπλωματίας, οἰκονομίας καὶ μαθηματικῶν ἐξισώσεων ὡς πρὸς τὸν ἀριθμὸ τοῦ ποιμνίου, ποὺ πρέπει νὰ αὐξηθεῖ.

Μετὰ ἀπὸ μία τέτοια ἄποψη γεννιοῦνται διάφορα φυσικὰ καὶ εὔλογα ἐρωτήματα, ποὺ χρῶνται ἀπαντήσεως: Μὲ τί μέτρα μετριέται ἡ εὐσέβεια ἂν ὄχι πατερικά; Πῶς γίνεται κάποιος νὰ εἶναι εὐσεβὴς καὶ νὰ μὴν ἀντιδρᾶ μπροστὰ στὴν αἵρεση; Πῶς θὰ πιστοῦν οἱ πιστοί, ὅτι, σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων, δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος ἀντιμετώπισης τῆς αἱρέσεως ἀπὸ τὴν διακοπὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικούς;
Ἂν πηγαίνω στοὺς ναοὺς τῶν "εὐσεβῶν" ἱερέων, τότε γιατί, ποιός ὁ λόγος νὰ ἀποτειχιστῶ καὶ νὰ ὑποφέρω; Καὶ ἂν ἀποτειχιστῶ μὲ βάση τὴν συνεπὴδιδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων θεωροῦμαι ἀκραῖος;
Ἐπειδὴ ὅμως αἰωρεῖται πάντα ἡ κατηγορία, ποιός εἶσαι ἐσὺ καὶ μὲ τί προσόντα τολμᾶς νὰ ἀμφισβητεῖς τέτοιες σοβαρὲς ἀπόψεις, ἂς δοῦμε τί λέει ἡ διηνεκὴς περὶ ἀντιμέτωπισης τῶν αἱρέσεων διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἡ μόνη ἀσφαλὴς διδασκαλία, ἡ ὁποία μᾶς δόθηκε γιὰ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο, δηλ. γιὰ νὰ ἀντιμετωπίζουμε σωστὰ τὴν κάθε αἵρεση. Τί διδάσκουν λοιπὸν οἱ Πατέρες:

«Νὰ ἀποφεύγετε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ ὅσους πιστεύουν φανερὰ τὰ ἀσεβῆ δόγματα. Νὰ φυλάσσετε δὲ τοὺς ἑαυτούς σας ἀπὸ ὅσους νομίζουν, ὅτι δὲν πιστεύουν τὰ τοῦ Ἀρείου, κοινωνοῦν ὅμως μὲ τοὺς Ἀρειανούς. Ἰδιαιτέρως δέ, ἁρμόζει σὲ μᾶς νὰ ἀποφεύγουμε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ ἐκείνους ποὺ ἀποστρεφόμαστε τὸ φρόνημά τους. Ἐὰν πάλι κάποιος προσποιεῖται, ὅτι ὁμολογεῖ τὴν ὀρθὴ πίστη, παρουσιάζεται ὅμως νὰ κοινωνεῖ μὲ τοὺς αἱρετικούς, αὐτὸν νὰ τὸν προτρέπετε νὰ ἀπέχει ἀπὸ μία τέτοια συνήθεια. Καὶ ἐὰν μὲν συμφωνεῖ μαζί σας, νὰ τὸν ἔχετε σὰν ἀδελφό. Ἐάν ὅμως ἐπιμένει φιλόνικα, νὰ τὸν ἀποφεύγετε. Ἐφόσον συμπεριφέρεστε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, θὰ διατηρήσετε τὴν πίστι σας καθαρή. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι θὰ ὠφεληθοῦν βλέποντάς σας καὶ

θὰ φοβηθοῦν, μήπως θεωρηθοῦν ὅτι εἶναι ἀσεβεῖς καὶ ἔχουν τὰ ἴδια φρονήματα μὲ αὐτούς» (Μέγας Ἀθανάσιος, Τοῖς τόν μονήρη βίον ἀσκοῦσι….P.G.26, 1188BC). (σ.σ. Καί, ἄρα, δὲν «θὰ διατηρήσετε τὴν πίστι σας καθαρή», ἐφ’ ὅσον δὲν ἀποφεύγεται ὅποιον κοινωνεῖ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές)

«Oἵτινες τὴν ὑγιῆ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιοῦντες ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσιν, τοὺς τοιούτους , εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν...
Καὶ γὰρ κἀκεῖνοι (σ.σ. οἱ ἰατροί), ὅπερ ἂν εὕρωσι τῶν μελῶν ἀνιάτῳ πάθει προειλημμένον, ὡς μὴ ἐπὶ πολὺ χυθῆναι τὴν βλάβην κατὰ τὸ συνεχὲς τὰ παρακείμενα διαφθείρουσαν, τομαῖς καὶ καύσεσιν ἐξαιρεῖν εἰώθασιν. Ὅπερ καὶ ἡμῖν ἐπὶ τῶν ἐχθραινόντων ἢ ἐμποδιζόντων ταῖς ἐντολαῖς τοῦ Κυρίου ἐξ ἀνάγκης ἐστὶ ποιεῖν, κατὰ τὸ πρόσταγμα αὐτοῦ τοῦ Κυρίου εἰπόντος· Ἐὰν ὁ ὀφθαλμός σου ὁ δεξιὸς σκανδαλίζῃ σε, ἔξελε αὐτόν, καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ. Ἡ γὰρ ἐπὶ τῶν τοιούτων φιλανθρωπία παραπλησία ἐστὶ τῇ ἀπαιδεύτῳ χρηστότητι τοῦ Ἠλεί, ᾗπερ ἐπὶ τῶν υἱῶν παρὰ τὸ ἀρέσκον τῷ Θεῷ χρησάμενος ἐλέγχεται. Προδοσία οὖν ἐστι τῆς ἀληθείας, καὶ ἐπιβουλὴ τοῦ κοινοῦ, καὶ ἐθισμὸςπρὸς ἀδιαφορίαν κακῶν, ἡπρὸς τοὺς πονηρευομένους ἐσχηματισμένη χρηστότης, μηκέτι μὲν γινομένου τοῦγεγραμμένου» (TLG, Basilius Theol., Asceticon magnum sive Quaestiones (regulae fusius tractatae), Volume 31).
«῏Ην ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπίσκοπος ὀνόματι Δωρόθεος, τὰ αὐτὰ φρονῶν αὐτῷ(τῷ Νεστορίῳ), ἀνὴρ χρειοκόλαξ, καὶ προπετὴς χείλεσι, καθὼς γέγραπται· ὃς ἐνσυνάξει, καθεζομένου ἐπὶ τοῦ θρόνου τῆς ἐκκλησίας τοῦ τῆςΚωνσταντινουπόλεως εὐλαβεστάτου Νεστορίου, ἀναστὰς μεγάλῃ τῇ φωνῇτετόλμηκεν εἰπεῖν· Εἴ τις Θεοτόκον εἶναι λέγει τὴν Μαρίαν, οὗτος ἀνάθεμα ἔστω.Καὶ γέγονε μὲν κραυγὴ μεγάλη παρὰ παντὸς τοῦ λαοῦ καὶ ἐκδρομὴ(ἔξοδος). Οὐ γὰρ ἤθελον ἔτι κοινωνεῖν αὐτοῖς τοιαῦτα φρονοῦσιν, ὥστε καὶ νῦν ἀποσυνάκτους εἶναι τοὺς λαοὺς τῆς Κωνσταντινουπόλεως, πλὴν ὀλίγων ἐλαφροτέρων καὶ τῶν κολακευόντων αὐτόν. Τὰ δὲ μοναστήρια σχεδὸν ἅπαντα καὶ οἱ τούτων ἀρχιμανδρῖται καὶ τῆς συγκλήτου πολλοὶ οὐ συνάγονται, δεδιότες μὴ ἀδικηθῶσιν εἰς πίστιν, αὐτοῦ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ οὓς ἀπὸ τῆς Ἀντιοχείας ἀναβαίνων ἤγαγε, πάντων λαλούντων τὰ διεστραμμένα» (P.G. 77, 81).
«Μὲ προστάσσετε ἐπίσης, ἐνῶ ἔχω αὐτὰ γραμμένα στὸ βιβλίο τῆς καρδιᾶς μου,νὰ ἔλθω καὶ νὰ κοινωνήσω μὲ τὴν Ἐκκλησία στὴν ὁποία κηρύττονται τέτοιουεἴδους δόγματα. Ἐπίσης νὰ γίνω κοινωνὸς μὲ αὐτοὺς ποὺ νομίζουν ὅτιστρέφονται ἐναντίον τοῦ διαβόλου μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ στὴνπραγματικότητα στρέφονται ἐναντίον τοῦ Θεοῦ; Νὰ μὴ δώσει ὁ Θεός, ποὺγεννήθηκε γιὰ μένα χωρίς ἁμαρτία! Ὁτιδήποτε ἔχετε διαταγὴ νὰ κάνετε στὸν δοῦλο σας, σᾶς λέγω κάντε το. Ἐγὼ ὅμως δὲν θὰ γίνω ποτὲ συγκοινωνὸς μὲ αὐτοὺς ποὺ δέχονται αὐτὲς τὶς καινοτομίες (Μάξιμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Περὶ τῶν πραχθέντων…» P.G. 90, 144B-145C).
«Ἄλλοι μὲν ναυάγησαν ἐντελῶς πρὸς τὴν πίστη. Ἄλλοι δέ, ἂν καὶ δὲν καταποντίσθηκαν ἀπὸ τὶς αἱρετικὲς σκέψεις, ἐξαιτίας ὅμως τῆς ἐκκλησιαστικῆς τους κοινωνίας μὲ τὴν αἵρεση χάθηκαν καὶ αὐτοὶ μαζί τους.Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ αὐτοὶ ποὺ ἔχουν Ὀρθόδοξα φρονήματα συγχύζονται ὡς πρὸς τὴν ἀλήθεια λόγῳ τῆς ἐπιμονῆς τοῦ διωγμοῦ, ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖνοι ποὺ ζαλίζονται ἀπὸ τὶς τρικυμίες τῆς θαλάσσης ἐξαιτίας τῆς ἀπειρίας τους νὰ ταξιδεύουν σ’ αὐτήν» (Θεοδώρου Στουδίτου, ἐπιστολή ιέ, βιβλίο β’, P.G.99, 1161B-1164C).
«Μέγισται ἀπειλαὶ κεῖνται παρά τῶν Ἁγίων ἐκφωνηθεῖσαι τοῖς συγκαταβαίνουσιν αὐτῇ (σ.σ. τῇ αἱρέσει) μέχρι καὶ συνεστιάσεως. Κἂν ἐν βρώματι, καὶ πόματι, καὶ φιλίᾳ συγκάτεισι (ὁ ὀρθόδοξεῖν δοκῶν) τοῖς αἱρετικοῖς, ὑπεύθυνος. Τοῦ Χρυσοστόμου ἡ ἀπόφασις. Ἐπί καὶ παντὸς Ἁγίου». (Θεοδώρου Στουδίτου, P.G. 99, 1048 C-D).
«Ἐχθροὺς γὰρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλη καὶ πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο» (Θεοδώρου Στουδίτου, P.G. 99, 1049Α) .

«Νὰ φεύγετε ὁλοταχῶς μακριὰ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ποὺ ὑπέκυψαν στὴ λατινικὴ ὑποταγή. Νὰ μὴ συγκεντρώνεστε μαζί τους στὴν ἐκκλησία, οὔτε νὰ δέχεστε ἀπὸ τὰ χέρια τους ὁποιαδήποτε εὐλογία. Διότι εἶναι καλύτερο νὰ προσεύχεστε μόνοι σας στὰ σπίτια σας πρὸς τὸν Θεό, παρὰ νὰ συνάγεστε στὴν ἐκκλησία μαζὶ μὲ τοὺς ὑποταχθέντας λατινόφρονας. Ἐὰν κάποιος ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ποὺ προαναφέραμε κοσμεῖται μὲ σεμνὸ βίο καὶ ἀποδέχεται τὴν εὐσέβεια, ἀλλὰ ἡμάρτησε μόνο σ΄αυτό τὸ πρᾶγμα –δηλαδὴ ἐνέδωσε λόγῳ βίας ἢ συναρπαγῆς στὴ λατινικὴ τυραννία, ποὺ εἰσχώρησε στὶς ἐκκλησίες σας καὶ ὁμολόγησε ὅτι ἔχει τὸν πάπα ὡς ἀρχιερέα- σ΄αὐτὸν ἂς μὴ παραχωρηθεῖ νὰ ἐκκλησιάζεται μαζί σας. Οὔτε ἐπίσης νὰ ἐκτελεῖ τὰ τῆς ἱερωσύνης, ἐὰν προηγουμένως δὲν μετανοήσει καὶ πεῖ ἐνώπιον τοῦ ἀρχιεπισκόπου τῶν Λατίνων καὶ τῶν ἐπισκόπων του, ὅτι δὲν εἶναι ἔτσι τὰ πράγματα… Ὅσοι κληρικοὶ ἀποδέχονται τὴν Ἐκκλησία μας καὶ ἐπιθυμοῦν νὰ κρατήσουν τὴν πατροπαράδοτη πίστη, νὰ μὴν ὑποκύψουν στοὺς ἀρχιερεῖς τους ποὺ ὑποτάχθηκαν στοὺς Λατίνους. Οὔτε νὰ ὑπακούσουν ἔστω καὶ γιὰ λίγο σὲ αὐτούς, ἐπειδὴ οἱ ἐπίσκοποι θὰ τοὺς ἀφορίσουν μὲ σκοπὸ νὰ τοὺς κάνουν νὰ πεισθοῦν στὴ ἐκκλησία. Ἐπειδὴ ἕνας τέτοιος ἀφορισμὸς εἶναι ἄκυρος καὶ ἐπιστρέφει μᾶλλον σὲ αὐτοὺς ποὺ τὸν πράττουν. Καὶ τοῦτο διότι ἔχουν γίνει πρόξενοι σκανδάλων στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ καταπάτησαν τὴν ἀκρίβεια τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ δέχθηκαν τοὺς ἐπιβήτορας καὶ ἀλλοτριοεπισκόπους καὶ τοὺς ἔδωσαν τὰ χέρια, τὸ ὁποῖο εἶναι σημεῖο εὐπειθείας καὶ ὑποδουλώσεως… Ἐσεῖς δέ, περιούσιε λαὲ τοῦ Χριστοῦ, στερεωθεῖτε στὴν πίστη, ἀνδρίζεσθε, γίνεσθε ἰσχυροί, σωφρονίζοντας τοὺς ἀτάκτους καὶ ἐλέγχοντας ὅσους παραποιοῦν τὴν εὐσέβεια. Νὰ μὴν προδίδετε κανένα ἀπὸ τα ὀρθὰ δόγματα, τὰ ὁποῖα ἔχετε λάβει ἀπὸ παλαιά. Νὰ θεωρεῖτε χαρὰ καὶ κέρδος κάθε βιοτικὴ θλίψη καὶ κάθε ζημία, προκειμένου νὰ διαφυλαχθεῖ μέσα σας ἀπαραβίαστος ὁ θησαυρὸς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως» (Γερμανοῦ Κων/λεως, ἐπιστολὴ σταλεῖσα ἐν τῇ νήσῳ Κύπρῳ…, παρά Κ.Ν. Σάθα, σελ. 17-19) .

«Εἰ δέ τις γνῶσιν ἐσχηκώς, καί τά τῆς ἀληθείας, καλῶς ἐξεπιστάμενος, τρόποις τισί καλύπτει, καί μή κηρύττῃ φανερῶς, καί παρρησίᾳ λέγῃ, Μηδέ τῶν θείων καί σεπτῶν ἀντέχεται Κανόνων, Τῶν νόμων τε προΐσταται τῶν παρά τῶν Πατέρων, Οὐχ ἥττονα τήν κόλασιν δικαίως ὑποστῆναι... Μη πείθεσθε μονάζουσι, μηδέ τοῖς πρεσβυτέροις ἐφ οἱς ἀνόμως λέγουσι, κακίστως εἰσηγοῦνται. Καί τι φημί μονάζουσι, καί τι τοῖς πρεσβυτέροις; Μηδέ ἐπισκόποις εἴκετε τὰ μὴ λυσιτελοῦντα πράττειν καὶ λέγειν καὶ φρονεῖν δολίως παραινοῦσιν.Ὅτινες περικείμενοι μόρφωσιν εὐσεβείας πᾶσαν τὴν δύναμιν αὐτῆς εἰσὶν ἀπηρνημένοι» (Μελέτιος Γαλησιώτης, Ἀλφαβηταλφάβητος)
«Ἐφόσον ὁ Καλέκας εἶναι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο καὶ τόσες φορὲς ἀποκομμένος ἀπὸ ὁλόκληρο τὸ πλήρωμα τῶν Ὀρθοδόξων, εἶναι κατὰ συνέπεια ἀδύνατο νὰ ἀνήκει στοὺς εὐσεβεῖς, ὅποιος δὲν ἔχει ἀποχωρισθεῖ ἀπὸ αὐτόν. Ἀντιθέτως, ὅποιος γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς εἶναι ἀποχωρισμένος ἀπὸ τὸν Καλέκα, τότε ἀνήκει πράγματι στὸν κατάλογο τῶν Χριστιανῶν καὶ εἶναι ἐνωμένος μὲ τὸν Θεὸ κατὰ τὴν εὐσεβὴ πίστη» (Ἀναίρεσις ἐξηγήσεως τόμου Καλέκα,13, Ε.Π.Ε. τόμος 3, σελ. 670). [Ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὁ καλέκας ἦταν ὁ νόμιμος Πατριάρχης].

«Ἀντιθέτως, δὲν γνωρίζω πῶς θὰ καταφέρει νὰ μὴ συγκαταλεχθεῖ μετὰ τῶν ὑποκριτῶν (Ματθ. κδ’, 51) καὶ ἀπίστων, αὐτὸς ποὺ δὲν ἀπέχει ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τὸν ἀμετανόητο (Ἀκίνδυνο), ἢ μάλλον αὐτὸς ποὺ δὲν ἐναντιώνεται διαρκῶς καὶ δὲν προετοιμάζεται πάντοτε γιὰ νὰ πολεμήσει κατὰ τοῦ ἀμετανοήτου, ἕως ὅτου διάκειται ἔτσι ἐχθρικὰ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὶς αΐδιες ἐνέργειές Του» (Ἰωσήφ Καλοθέτου συγγράμματα, παρὰ Δ. Τσάμη, Λόγος 2, κεφ. 36-37, σ. 138).

«Αὐτοὺς λοιπὸν ποὺ τόσο πολλοὶ καὶ ἐξαίρετοι ἄνδρες περιφρόνησαν ὡς ἀναξίους γιὰ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους, ἐμεῖς θὰ τοὺς δεχθοῦμε, ὡσὰν νὰ ἤμαστε δῆθεν ἁγιώτεροι καὶ σοφώτεροι ἀπὸ ὅλους αὐτούς; Μακριὰ ἀπὸ μᾶς μία τέτοια ἄγνοια, γιὰ νὰ μὴν πῶ πώρωσις! Διότι τὸ νὰ δεχθοῦμε αὐτοὺς ποὺ ἐκεῖνοι ἀπέφυγαν, προσάπτει μὲν σὲ ὅλους ἐκείνους τὴν κατηγορία τῆς μεγίστης ἀπραξίας, σὲ μᾶς δέ, καταδεικνύει τελείαπαραφροσύνη» (Ἰωσὴφ Βρυεννίου, Τὰ εὑρεθέντα ἔργα, Μελέτη περί τῆς τῶν Κυπρίων…, τόμος β’, σ. 29).

«Ἱερεύς τις ἠθέλησεν ἰδεῖν ὅπως γίνεται ἡ τοῦ πατριάρχου (σ. ημ. Μητροφάνους του Β΄, λατινόφρονος) πρόβλησις· ὄνομα τῷ ἱερεῖ Θεοφύλακτος. Ἐδανείσατο οὖν ἵππον (οὐδέ γάρ ἐκέκτητο) καί ἦλθεν εἰς τὰ βασίλεια, καὶ ἰδὼν τὴν πρόβλησιν, ἦλθε μεθ’ ἡμῶν μέχρι καί τοῦ πατριαρχείου. Εἶτα ὑπέστρεψεν εἰς τὸ ἴδιον οἴκημα, καὶ κατὰ τὴν ὥραν τοῦ ἑσπερινοῦ ἐσήμανεν (ἦν γάρ ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως), καὶ οὐδεὶς ἦλθεν εἰς τὸν ναὸν αὐτοῦ· ὡσαύτως καὶ εἰς τὸν ὄρθρον,καὶ οὐδεὶς ἦλθε· ἐξεδέχετο δὲ καὶ εἰς τὴν ὥραν τῆς λειτουργίας, ἵνα φέρῃ τις αὐτῷ λειτουργίαν (=πρόσφορον), καὶ οὐκ ἔφερε· διὸ οὐδέ ἐλειτούργησεν· Ἀγανακτήσας προσῆλθε τοῖς εἰωθόσιν ἐκκλησιάζεσθαι ἐν τῷ ναῷ καὶ ἠρώτα τίνος χάριν οὐκ ἦλθον ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἑορτῆς οὔσης; Οἱ δὲ ἔλεγον αὐτῷ· Διότι ἠκολούθησας καὶ σύ τῷ πατριάρχῃ καὶ ἐλατίνισας. Ἔλεγεν οὖν ὁ ἱερεύς· Καὶ πῶς ἐλατίνισα; ἐγὼ ἀπῆλθον ἁπλῶς ἵνα ἴδω τὴν τάξιν μόνον ἥν οὐδέποτε εἶδον, καὶ οὔτε ἐφόρεσα οὔτε ἔψαλα οὔτε τι ἱερατικὸν ἐποίησα. Πῶς οὖν ἐλατίνισα; Οἱ δὲ εἶπον· Ἀλλ’ ἀνεμίχθης καί συνοδοιπόρεις μετὰ τῶν λατινισάντων ἔμπροσθεν τοῦ λατινόφρονος πατριάρχου καὶ ἔφθανέ σοι ἡ εὐλογία αὐτοῦ. Τότε ἠγανάκτησεν, ἵνα δυσωπῇ αὐτοὺς μεθ’ ὑποσχέσεων ἐνόρκων, ὡς οὐκέτι ἀπελεύσεται εἰς τὸν πατριάρχην ἤ εἰς τοὺς πλησιάζοντας αὐτῷ, καὶ μόλις ἠδυνήθη καταπεῖσαι αὐτούς συνέρχεσθαι πάλιν εἰς τὴν ἐκκλησίαν» (V. Laurent, Les mémoires du grand ecclésiarque de l'Église de Constantinople Sylvestre Syropoulos, Paris, 1971, p. 556).

«Καὶ διὰ τοῦτο λέγω, ὥσπερ παρὰ πᾶσάν μου τὴν ζωὴν ἤμην κεχωρισμένος ἀπ’ αὐτῶν, οὕτω καὶ ἐν τῶ καιρῶ τῆς ἐξόδου μου, καὶ ἔτι καὶ μετὰ τὴν ἐμὴν ἀποβίωσιν ἀποστρέφομαι τὴν αὐτῶν κοινωνίαν καὶ ἕνωσιν, καὶ ἐξορκῶν ἐντέλλομαι, ἵνα μηδεὶς ἐξ αὐτῶν προσεγγίση ἢ ἐν τῇ ἐμῇ κηδείᾳ ἢ ἐν τοῖς μνημοσύνοις μου, ἀλλ’ οὐδὲ ἄλλου τινός τῶν τοῦ μέρους ἡμῶν, ὥστε συμφορένειν ἐπιχειρῆσαι, καὶ συλλειτουργεῖν τοῖς ἡμετέροις· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ τὰ ἄμικτα μίγνυσθαι. Δεῖ δὲ παντάπασιν ἐκείνους εἶναι κεχωρισμένους ἡμῶν, μέχρις ἂν δῶ ὁ Θεὸς τὴν καλὴν διόρθωσιν καὶ εἰρήνην τῆς Ἐκκλησίας αὐτοῦ» (Μάρκου Εὐγενικοῦ, Λόγος ἐν τῆ ἡμέρα ἐν ἧ μετέστη πρὸς τὸν Θεόν, Patrologia Orientalis17, 485-486).

«Πολὺ συχνά τὸ μέτρον τῆς ἀληθείας εἶναι ἡ μαρτυρία τῆς μειοψηφίας.Εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἡ καθολικὴ Ἐκκλησία τὸ «μικρόν ποίμνιον». Ἴσως ὑπάρχουν περισσότεροι ἑτερόδοξοι παρὰ ὀρθόδοξοι. Εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαπλωθοῦν οἱ αἱρετικοὶ παντοῦ, ubique καὶ νὰ καταλήξει ἡ Ἐκκλησία, εἰς τὸ περιθώριον τῆς ἱστορίας ἢ ἀποσυρθεῖ εἰς τὴν ἔρημον. Αὐτὸ συνέβει κατ᾿ ἐπανάληψη εἰς τὴν ἱστορίαν καὶ εἶναι πολὺ πιθανὸν νὰ συμβεῖ καὶ πάλι… Τὸ καθῆκον τῆς ὑπακοῆς παύει ὅταν ὁ ἐπίσκοπος παρεκλίνει ἀπὸ τὸ καθολικὸ κανόνα καὶ ὁ Λαὸς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ τὸν κατηγορήσει, ἀκόμη δὲ καὶ νὰ τὸν καθαιρέσει» (Γ. Φλωρόφσκυ, Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοσις, Θεσσ. 1976, σ. 71, 75).

Ἔτσι μᾶς διδάσκουν οἱ Πατέρες, ὄχι γιὰ νὰ τιμωρήσουν ἀλλὰ γιὰ νὰ προστατεύσουν καὶ ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ σώσουν τὸν ἄνθρωπο, ἂν ἔχει συνέπεια, σωστὴ πίστη καὶ ὀρθὸ φρόνημα, ὑπενθυμίζοντας πάντοτε ὅτι ὅλα γίνονται γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του. Μποροῦμε ἐμεῖς νὰ ἔχουμε μεγαλύτερη διάκριση ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες;


Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Κρύος ιδρώτας έχει λούσει τους Ιεράρχες με τις διακοπές μνημονεύσεων! Θα πάρει θέση η Διαρκής Ιερά Σύνοδος;


Του Άγγελου Ρούσσου

Πριν από μια εβδομάδα γράφαμε πως ολοένα και περισσότεροι Ιεράρχες της Ελλαδικής Εκκλησίας έχουν θορυβηθεί με τις διακοπές μνημονεύσεων από πλευράς αρκετών πλέον ιερέων και πως το σήριαλ αυτό κατά πως φαίνεται θα έχει πολλά επεισόδια και απρόβλεπτες εξελίξεις.

Στους προηγούμενους Χαιρετισμούς λοιπόν ήταν ο Μητροπολίτης Φλωρίνης Θεόκλητος αυτός που μίλησε ενάντια στους “ζηλωτές”.

Δείτε εδώ το σχετικό βίντεο:

Χθες Κυριακή στον Πανίερο Ναό της Ευαγγελιστρίας Τήνου ενώπιον του Μητροπολίτου Σύρου Δωρόθεου ο Πανοσιολ. Αρχιμ. κ. Ιερώνυμος Νικολόπουλος στο κήρυγμά του αναφέρθηκε “στον κίνδυνο αυτονόμησης του Χριστιανού από την Εκκλησία και της πεποίθησης στις δυνάμεις του εαυτού του, χωρίς την αναφορά του, για ό,τι πράττει στο όνομα του Ιησού Χριστού”. Συμπλήρωσε δε ότι “η Εκκλησία μας με την Επισκοποκεντρική διδασκαλία των Πατέρων της διδάσκει τους πιστούς για την υπακοή, με την έννοια του σεβασμού εν αγάπη, προς το πρόσωπο του Επισκόπου”.

Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα ουκ ολίγοι Ιεράρχες έχουν αναφερθεί στο θέμα.

Ο Μητροπολίτης Φθιώτιδας σε πρόσφατο κήρυγμά του είχε πει: «Την ευθύνη των εκκλησιαστικών ζητημάτων την έχουν οι στρατηγοί της εκκλησίας, δηλαδή οι επίσκοποί της και όχι οι απλοί στρατιώτες».

Ο Μητροπολίτης Μαντινείας την περασμένη Κυριακή από την Λαμία έστειλε και εκείνος μήνυμα.

Ο Μητροπολίτης Κορίνθου πήγε ένα βήμα παραπέρα χαρακτηρίζοντας “αίρεση” την ανυπακοή στον Επίσκοπο.

Για λίγο μάλιστα οι Ιεράρχες πανηγύρισαν με την μεταστροφή του Κρητικού ιερέα, π. Εμμανουήλ Σαρρή, και την επιστροφή στην μνημόνευση του Επισκόπου του.

Μάλιστα ο άμεσα ενδιαφερόμενος Μητροπολίτης Ρεθύμνου κ. Ευγένιος, χθες το απόγευμα χοροστάτησε κατά τον Κατανυκτικό Εσπερινό στον Ιερό Ναό της Παναγίας Ελευθερωτρίας Άνω Καλλιθέας Ρεθύμνου, όπου διακονεί ο π. Εμμανουήλ Σαρρής.

Αρχές του άλλου μήνα όπως κάθε μήνα θα διεξαχθεί η νέα συνεδρίαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου. Θα πάρει θέση περί όλων αυτών των ηχηρών εξελίξεων η επίσημη Εκκλησία ή και σε αυτό το θύμα να νίπτει τας χείρας της;;;