Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Τι σού στοίχησε ο αγώνας; Ποιό είναι το κόστος;



Η Ορθόδοξη Ομολογία αποτελεί εμπόδιο σε κάποιους, οι οποίοι επιθυμούν υπάκουα ρομπότ και όχι ελεύθερους ανθρώπους. Η απ’ ευθείας πολεμική εκτός του ότι στο βάθος ωφελεί και δυναμώνει την Εκκλησία, δεν είναι τόσο επικίνδυνη όσο η ύπουλη τακτική πού χρησιμοποιείται για τη διάβρωση της Εκκλησίας από μέσα.
Κάποιοι κύριοι δεν επιθυμούν να αδειάσουν οι Ορθόδοξοι ναοί, αλλά να γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν αλλοιωμένο φρόνημα.
Αυτός είναι ο στόχος, να μεταλλάξουν την Εκκλησία σε κάτι άλλο από αυτό που είναι στην ουσία της. Να την μεταλλάξουν σε έναν άνευρο οργανισμό, ο όποιος θα ενσωματωθεί πλήρως στο σύστημα και θα δουλεύει, για λογαριασμό του συστήματος, απορροφώντας τους κραδασμούς πού προκαλούν οι ενέργειες της κοσμικής εξουσίας σε εθνικό ή παγκόσμιο επίπεδο. Όσοι αρνούνται να μπουν σ' αυτήν την διαδικασία, στιγματίζονται από το προοδευτικό ιερατείο της Νέας Τάξης ως ακραίοι, φανατικοί και ανόητοι.
Σήμερα προβάλλεται από κληρικούς, όλων των βαθμίδων της Ιεροσύνης έτερος Χριστός Ασταύρωτος, στα μέτρα των ανθρώπων.
Γίναμε χριστιανοί αγνώριστοι σε σημείο να μη διαφέρουμε από απίστους και άθεους και σε πολλά να τους ξεπερνούμε.

Πώς έγινε αυτό;
Πώς φθάσαμε σ’ αυτό το κατάντημα;
απάντησις: Ανακατέψαμε την Αλήθεια με την αίρεση – το φώς με το σκότος.
Μας έφθειραν οι υπολογισμοί, ιδιοτέλειες δειλία, καριέρα, βόλεμα ματαιοδοξία...και ιδού το αποτέλεσμα:
Απομένει ν’ ακούσουμε και το ρήμα του Κυρίου εν ημέρα κρίσεως:
“Ουκ οίδα ημάς”

Ο Μέγας Βασίλειος Δεν μασούσε τα λόγια του.
Δεν πήγε σε κοσμοπολίτικους και εξωτικούς προορισμούς για να υπογράψει ύπουλα κείμενα. Πάνω από όλα λέγει κατάμουτρα στον έπαρχο Μόδεστο ότι η αίρεση είναι απεχθής στον Θεό και οδηγεί στην απώλεια. Δεν νοιάζεται ο Μέγας Βασίλειος αν θα τον αποκαλέσουν οι αιρετικοί ακραίο φονταμενταλιστή ή οπισθοδρομικό ή κάτι παρεμφερές. Μιλά την γλώσσα της αλήθειας γνωρίζοντας πολύ καλά ποιόν έχει απέναντι.

Ο Μ. Βασίλειος δεν είπε νερώστε το κρασί σας επειδή μπορεί να μη σας επιτρέψουν να συνεχίσετε να λειτουργείτε στον Μέγα Αντώνιο, ή στον Προφήτη Ηλία.
Ο Ορθόδοξος κληρικός είναι πάνω από καθετί επίγειο.
Δεν είπε ο Μέγας Βασίλειος ότι εδώ που είμαι στην Καισάρεια επιτελώ έργο, έστησα το πιο σπουδαίο σύμπλεγμα φιλανθρωπικών ιδρυμάτων που έγινε ποτέ και παρέχω σε χιλιάδες ανθρώπους βοήθεια και για να τα διατηρήσω, νερώνω την πίστι μου…. Το ακριβώς αντίθετο είπε στον Μόδεστο.

Η σιωπή, η δειλία, η αδιαφορία, η ασχετοσύνη, το μεροκάματο των κληρικών, το συμφέρον και η καριέρα, έχει καταντήσει την Εκκλησία σ’ αυτό το χάλι. Να είναι ποινικό αδίκημα η ομολογία της πίστεως και από ποιους παρακαλώ; Όχι από τους Μπολσεβίκους και τους Ναζί, αλλά από τους λεγόμενους Ορθοδόξους.
Ο θεός άλλο θα ζητήσει από τον έναν και έτερο από τον άλλον. Υπάρχει όμως κάτι το οποίο θα το ζητήσει από όλους. Την ορθόδοξη ομολογία.

Σήμερα η ορθοδοξία είθισται να ταυτίζεται μόνον με την αποδοχή του Χριστού. Δηλαδή δεχόμεθα τον Χριστόν και επειδή πηγαίνουμε στην Εκκλησία και ανάβουμε και κανένα κεράκι, πηγαίνομε και σε καμιά θρησκευτική εκδήλωση, υποτίθεται ότι κλείσαμε θέση στον παράδεισο. Ποιό το νόημα να ενταχθεί στους κόλπους της Εκκλησίας ένας αιρετικός και να μετέχει των αχράντων μυστηρίων, ενώ την ίδια στιγμή να είναι ακατήχητος στις βασικές αλήθειες της πίστεως; Η ποιό το νόημα να είσαι στην εκκλησία και στην πορεία να γίνεις αιρετικός; Έτσι αντικαθιστούμε η ανταλλάσουμε το προηγούμενο εσφαλμένο δόγμα του ανθρώπου με ένα καινούργιο, και ν’ ανταλλάσουμε μέσα τους την παλαιά δεισιδαιμονία με μία άλλη δεισιδαιμονία.

Σήμερα θέλουμε να μιλάμε για την αλλαγή της θρησκευτικής νοοτροπίας του ανθρώπου, για την αλλαγή του αιρετικού δόγματος του Οικουμενισμού, αλλά χωρίς την κατήχηση στις βασικές αλήθειες της Ορθοδόξου πίστεως, αφήνοντας έτσι την ψυχή του ανθρώπου απροστάτευτη. Εάν δεν πράξουμε τα παραπάνω τότε σε τι διαφέρουμε από τους αιρετικούς; Στο Δόγμα;
Και τι να το κάνουμε το Ορθόδοξο Δόγμα όταν δεν το χρησιμοποιούμε για την θεραπεία των ψυχών; Το Δόγμα έτσι δεν ωφελεί σε τίποτα και κανέναν.

Γι’ αυτό και ο Κύριος είπε τον φοβερό εκείνο λόγο:
«άρα ελθών ο Υιός του ανθρώπου ευρήσει την πίστιν επί της γης ;»

Η Ορθοδοξία κύριοι έχει κόστος. Ο αγώνας έχει κόστος.
Τι σου στοίχησε η Ορθοδοξία;
Τι σού στοίχησε ο αγώνας; Ποιό είναι το κόστος;

+Ιερομόναχος Γρηγόριος Ζιώγος

  




κατωτέρω βλέπουμε τον αγώνα των ελλήνων «ομολογητών»









Σχόλιο:

Που είμασταν ως έθνος (είχε γεμίσει ο Παράδεισος με Έλληνες οσίους και μάρτυρες)
και που καταντήσαμε ...
τώρα
γεμίζει η Κόλαση με παιδοκτόνους ...


Ομάδα εκπαιδευτικών "ο Παιδαγωγός"

«Πίστευε και…μη ερεύνα το δόγμα των “Μαρτύρων του Ιεχωβά”»


Μια συναρπαστική και άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη με τον Artem Grigoryan, πρώην μέλος των λεγομένων «Μαρτύρων του Ιεχωβά»

Μετάφραση-Επιμέλεια: Ελένη Ζήνωνος

Μέρος Α'

Σε συνεργασία με το Ρωσικό τηλεοπτικό κανάλι SPAS (Σωτήρας), ο ιστοτόποςPravoslavie (Ορθοδοξία)Ru έχει αναρτήσει μια σειρά από συγκλονιστικές αφηγήσεις σύγχρονων Ρώσων, οι οποίοι εγκολπώθηκαν την αληθινή πίστη ύστερα από περιπλάνησή τους σε διάφορες ψευδοδιδασκαλίες.

Ιερέας Γεώργιος Μαξίμοφ: Χαίρετε! Παρακολουθείτε την εκπομπή: ‘Η διαδρομή μου προς τον Θεό’ (My Path to God). Για πολλούς συνανθρώπους μας, ο δρόμος τους προς την Ορθοδοξία ήταν γεμάτος δυσκολίες, διότι για να γίνουν ορθδόδοξοι, έπρεπε να κάνουν δραστικές αλλαγές στη ζωή τους, ν’αφήσουν πίσω τους πολλά πράγματα και ν’αναθεωρήσουν την πορεία τους… Θ’ αναφερθούμε σε πράγματα που παρακινούν αυτούς τους ανθρώπους και τους δίνουν δύναμη.

Σημερινός μας προσκεκλημένος είναι ο Αρτέμ Βαλερίγεβιτς Γκριγκοριάν από την Αγία Πετρούπολη, ειδικός ερευνητής σε θέματα σεκτών (sectarianism). Πριν τη μεταστροφή του στην Ορθοδοξία, ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέλος της οργάνωσης που συχνά θεωρείται ως μία από τις πιο επικίνδυνες μεταξύ των σύγχρονων σεκτών (sects), τους "Μάρτυρες του Ιεχωβά".

Artem Valeryevich, θα μπορούσες να μας πεις πώς ξεκίνησαν όλα; Ανατράφηκες σε μια οικογένεια πιστών;

Artem Grigoryan: Η αναζήτηση για κάποια ανώτερη αλήθεια άρχισε αρκετά νωρίς για μένα και μπορείτε να πείτε ότι μεγάλωσα σε μια οικογένεια που πάντα ενδιαφερόταν για κάτι πνευματικό. Σίγουρα, όλοι θυμούνται τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν πολλές ιδέες και αξίες είχαν καταρρεύσει. Εκείνη η εποχή, αρχές της δεκαετίας του 1990, χαρακτηρίζεται από μαζικό ενδιαφέρον για διάφορες πνευματικές θεωρίες και πρακτικές, καθώς οι άνθρωποι προσπαθούσαν να βρουν απαντήσεις σε επείγοντα ερωτήματα για τη ζωή τους και να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Καθώς ήταν φιλοπερίεργοι, οι γονείς μου είχαν ήδη εμπλακεί σε διάφορες ανατολικές πρακτικές όπως Κρισναϊσμό, Ρεριχισμό (Θεοσοφία) και Διαλογισμό. Αυτά, ήταν πολύ δημοφιλή τότε. Εντούτοις, παρά τα εν λόγω ενδιαφέροντά τους, οι γονείς μου, ως άνθρωποι μεγαλωμένοι στη δική μας (Ρωσική) κουλτούρα, εξακολουθούσαν να θεωρούν τους εαυτούς τους ως Ορθόδοξους Χριστιανούς και περιστασιακά πηγαίναμε εκκλησία, προσευχόμασταν και ανάβαμε κεριά… Φυσικά, αυτό δεν μπορεί να ονομαστεί συνειδητή πνευματική ζωή, αλλά οι αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία πάντα συνδέονταν με κάποιου είδους ψυχική αναζήτηση, κάτι το οποίο είναι αρκετά ασυνήθιστο για ένα παιδί. Για παράδειγμα, θυμάμαι πολύ καθαρά ότι, όταν ήμουν 6 χρόνων, έγινε ένα ατύχημα και ένα φορτηγό πέρασε από πάνω μου, αλλά, θαυματουργικά, επέζησα. Το τραγικό αυτό γεγονός ενέτεινε τις πνευματικές αναζητήσεις της οικογένειάς μας. Θυμάμαι ότι, όπως ήμουν στο γύψινο καλούπι, σκεφτόμουν τον Θεό, το νόημα της ζωής και τις αιτίες των δεινών και συζητούσα αυτά τα θέματα με τους γονείς μου.

Αυτή η ατμόσφαιρα πνευματικής αναζήτησης και ενασχόλησης περιέβαλλε την οικογένειά μας. Οι γονείς μου προσπάθησαν να βρουν απαντήσεις στα ερωτήματά τους αλλά δυστυχώς, στις αρχές της δεκαετίας του 90’, η Εκκλησία συχνά δεν μπορούσε να δώσει στους ανθρώπους αυτό που έψαχναν. Σαν αποτέλεσμα, οι απαντήσεις βρέθηκαν αλλού… Το 1996, ύστερα από μια προσπάθεια ν’ ακολουθήσουν ένα τρόπο ζωής βασισμένο στην εκκλησία, η οποία απέτυχε λόγω μιας στενής γνωριμίας με ένα ψευδο – γέροντα που ασκούσε εξορκισμούς, οι γονείς μου συνάντησαν τους λεγόμενους «Μάρτυρες του Ιεχωβά» … Χαμογελαστοί άνθρωποι, που δήλωναν πρόθυμοι ν’ αφιερώσουν το χρόνο και τις προσπάθειές τους για ν’ απαντήσουν στις ερωτήσεις των γονιών μου. Έτσι ξεκίνησε η στενή επαφή μας με τους «Μάρτυρες του Ιεχωβά» και πήραμε εκείνο το δρόμο… Ήμουν τότε 11 χρόνων.

π. Γεώργιος: Βλέπουμε ότι, η αρχική προσέγγιση έγινε με αυτό που μερικές φορές ονομάζεται «βομβαρδισμός αγάπης». Δηλαδή, ο κάθε νεοφερμένος συναντά κάποιον που του χαμογελά και του λέει: «Είμαι τόσο χαρούμενος που ήρθατε»… Τι έγινε μετά; Τι ήταν αυτό που σας κράτησε σ’ αυτή την Οργάνωση;

Α. Γκριγκοριάν: Ακριβώς. Ένα άτομο μπορεί να γίνει ένας «ολοκληρωμένος» «Μάρτυρας του Ιεχωβά», μόνο αν ξεκινήσει να παρευρίσκεται σε ενοριακές συναντήσεις, καθώς και στις λεγόμενες «Συνελεύσεις». Αυτές οι Συνελεύσεις φέρνουν ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα: Βλέπεις ένα τεράστιο στάδιο γεμάτο με δεκάδες χιλιάδες χαμογελαστούς, όμορφους και καλοντυμένους ανθρώπους, όπου επικρατεί απόλυτη τάξη, καθαριότητα, θερμά αισθήματα, φιλιά και αγάπη. Όλα αυτά κάνουν τρομερή εντύπωση. Τα’ χω σκεφτεί πολλές φορές, προσπαθώντας ν’ αναλύσω τις πράξεις μου, τις ενέργειες της οικογένειάς μου και άλλων ανθρώπων που γνώριζα, τόσο αυτών που εξακολουθούσαν να είναι «Μάρτυρες του Ιεχωβά», όσο και αυτών που εγκατέλειψαν την Οργάνωση. Σχεδόν παντού το ίδιο σενάριο: Οι άνθρωποι «ερωτεύονται» τον Οργανισμό και τα μέλη του. Το σύστημα πεποιθήσεων είναι δευτερεύον, μάλλον «απορροφάται» από το μυαλό του ατόμου που ήδη έχει ερωτευτεί την Οργάνωση. Όταν το άτομο φθάσει να ερωτευτεί, τότε περιβάλλεται από περίσσια προσοχή και φροντίδα. Μερικές φορές παρέχουν ακόμα και οικονομική στήριξη ή βοηθούν στην εξεύρεση εργασίας. Το άτομο «ερωτεύεται» και τότε είναι «έτοιμο» να ενστερνισθεί οποιεσδήποτε ιδέες και απόψεις, οπότε ξεκινά μια σχεδόν αδιόρατη διαδικασία μύησης και «κατήχησης» (indoctrination). Πρόκειται για μια σειρά μαθημάτων, βασισμένων σε ειδικό εγχειρίδιο, όπου η θεματολογία ακολουθεί τη δομή της Βίβλου. Φυσικά, περιέχει μια πολύ ιδιότυπη- δική τους θρησκευτική ερμηνεία, η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις είναι παράξενη και ακραία, υστερόβουλη, ψευδής και εσφαλμένη, αλλά γίνεται εύκολα αποδεκτή, επειδή το άτομο είναι ήδη «ερωτευμένο» με την οργάνωση…

π. Γεώργιος: Ωστόσο, αυτή η προσοχή δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ, ούτε να είναι τόσο έντονη όσο ήταν στην αρχή...

Α. Γκριγκοριάν: Φυσικά. Μετά από λίγο, αυτή η σημασία που σου δίνουν εξασθενεί. Μόλις πάρει κάποιος το «βάπτισμα» και γίνει πλήρες μέλος της Οργάνωσης, τότε είναι η δική του σειρά να δείξει στους νεοφερμένους την ίδια «φροντίδα», που είχε δοθεί και σ’ αυτόν αρχικά. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο το άτομο γίνεται μέρος αυτού του τεράστιου μηχανισμού…

π. Γεώργιος:
Πόσο χρόνο περάσατε με τους «Μάρτυρες του Ιεχωβά;»
Α. Γκριγκοριάν: Περίπου 15 χρόνια.
π. Γεώργιος: Πολύς καιρός. Εγκατέλειψες όμως αυτή την οργάνωση, η οποία μπορεί να πει κανείς ότι έγινε η νέα σου οικογένεια, όπου είχες πολλούς γνωστούς και φίλους και όπου όλα ήταν οικεία και άνετα. Τι σ’ έκανε να συνεχίσεις τις αναζητήσεις σου; Όχι μόνο συνέχισες αλλά, επέστρεψες εκεί όπου – έστω και τυπικά- ανήκες εξαρχής. Σε ρωτώ, επειδή γνωρίζω ότι, πολλοί άνθρωποι που εντάχθηκαν στους λεγόμενους «Μάρτυρες του Ιεχωβά» ή σε άλλες Προτεστάντικες σέκτες [sects], έχουν κάποιες αναστολές: Αν και το μόνο που τους συνδέει με την Ορθοδοξία είναι το Βάπτισμα και δεν γνωρίζουν σχεδόν τίποτα για την έννοια της Ορθόδοξης πίστης, δεν ενδιαφέρονται για την Ορθοδοξία, επειδή είναι σίγουροι ότι ήσαν Ορθόδοξοι, πήγαιναν στην εκκλησία, έπαιρναν άρτους να ευλογηθούν το Πάσχα, τηρούσαν δηλαδή κάποια εξωτερικά πράγματα. Στην περίπτωσή σου, τι βοήθησε να ξεπεράσεις αυτή την προκατάληψη;

Α. Γκριγκοριάν: Ήταν μια μακρά και επίπονη διαδικασία που πήρε αρκετά χρόνια. Προτού επιστρέψω στην Εκκλησία, έπρεπε να εγκαταλείψω την Οργάνωση των «Μαρτύρων του Ιεχωβά». Πρέπει να σημειωθεί ότι το 2005 εργάστηκα στο κεντρικό Διοικητικό Κέντρο των «Μαρτύρων του Ιεχωβά» στη Ρωσία, που θεωρείται πολύ προνομιακή θέση. Για πολλούς «Μάρτυρες του Ιεχωβά», το να εργαστούν εκεί αποτελεί το απόλυτο όνειρο. Το κέντρο βρίσκεται στο χωριό Solnechnoye, κοντά στην Αγία Πετρούπολη. Εργάστηκα εκεί 4.5 χρόνια. Στην πραγματικότητα, αν δεν δούλευα σ’ αυτό το κέντρο, πιθανότατα θα ήμουν ακόμα «Μάρτυρας του Ιεχωβά».
π. Γεώργιος: Πως έτσι;
Α. Γκριγκοριάν: Επειδή, όταν εργαζόμουν εκεί, ανακάλυψα πολλά προβλήματα που υπήρχαν στην Οργάνωση. Τότε ήμουν 20 χρόνων και το μυαλό μου ήταν σε μια αρκετά εφηβική και ρομαντική κατάσταση. Βρισκόμουν στο επίκεντρο της Οργάνωσης, σ’ ένα τόπο που απασχολούσε τους πιο σεβαστούς ανθρώπους, οι οποίοι διαχειρίζονταν άμεσα την Οργάνωση εδώ στη Ρωσία. Το κέντρο αυτό είναι από μόνο του σαν μια μικρή πόλη, στην οποία κατοικούν 300 περίπου οπαδοί, που αποτελούν την ελίτ της Οργάνωσης. Οι άνθρωποι αυτοί, είναι μαζί 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Η παραμονή μου εκεί, μού απεκάλυψε μια άλλη πλευρά της Οργάνωσης… Είδα με τα ίδια μου τα μάτια, ότι, όλες οι αδυναμίες, τα πάθη, τα ψυχολογικά προβλήματα και πνευματικές ασθένειες που είχαν οι άνθρωποι πριν ενταχθούν στην οργάνωση, ήσαν ακόμα εκεί… Συνειδητοποίησα ότι δεν είχε γίνει καμιά πνευματική μεταμόρφωση… Είδα επίσης, ότι, όντως τίποτε από τα ανθρώπινα ήταν ξένο στην ελίτ, συμπεριλαμβανομένης της υποκρισίας, της εξαπάτησης, του θυμού, του κουτσομπολιού, του αλκοολισμού και πολλών άλλων. Αυτό μ’ έκανε να δω την Οργάνωση κάπως πιο αντικειμενικά.
Δεύτερον, ενώ εργαζόμουν στο Διοικητικό Κέντρο, είχα πρόσβαση σε μια πολύ ενδιαφέρουσα βιβλιοθήκη, που είχε ένα τμήμα αφιερωμένο σε διάφορες θρησκείες. Κανείς δεν ενδιαφερόταν γι’ αυτό, εκτός από τους μεταφραστές που ασχολούνταν με διάφορα θέματα και χρειάζονταν να προστρέξουν εκεί για να μαθαίνουν την ορολογία. Σ’ εκείνο το τμήμα υπήρχαν πολλά, πολύ ενδιαφέροντα βιβλία Ορθοδόξων συγγραφέων, των αρχών του εικοστού αιώνα. Για παράδειγμα υπήρχαν βιβλία του Ν.Ν. Γκλουπόφσκι και διαφόρων καθηγητών των Εκκλησιαστικών Ακαδημιών του Κιέβου, του Καζάν και της Μόσχας. Υπήρχαν επίσης 3 τόμοι με Ερμηνεία της Βίβλου, του A.P. Lopukhin. Έβλεπα Ορθόδοξη βιβλιογραφία για πρώτη φορά στη ζωή μου. Εντυπωσιάστηκα, επειδή, όπως μπορείτε να φανταστείτε, οι άνθρωποι σ’ αυτές τις ψευδο- χριστιανικές οργανώσεις «υποτιμούν» πολύ την Ορθόδοξη πίστη και θεολογία.

π. Γεώργιος:
Πολύ φοβάμαι ότι θ’ αποσύρουν αυτά τα βιβλία από τη βιβλιοθήκη, όταν θα παρακολουθήσουν την εκπομπή μας (γέλια).
Α. Γκριγκοριάν: Ίσως το έκαναν ήδη. Έτσι, πήρα αυτά τα βιβλία και άρχισα να τα διαβάζω από καθαρή περιέργεια. Όσο περισσότερο διάβαζα, τόσο περισσότερο έμενα έκπληκτος για το πόσο βαθυστόχαστα, ενδιαφέροντα και πειστικά ήσαν αυτά τα βιβλία, τα οποία κάλυπταν διάφορα θέματα. Πάντα μ’ ενδιέφερε η μελέτη της Αγίας Γραφής και πραγματικά μου έλειπε όταν ήμουν στους «Μάρτυρες του Ιεχωβά», επειδή καλύπτουν αυτά τα θέματα μ’ένα πολύ επιφανειακό τρόπο. Έχουν μια «πρωτόγονη», (απατηλή) και ρηχή κατανόηση. Αυτά τα βιβλία, ωστόσο, ήταν ένα πραγματικό χρυσωρυχείο πληροφοριών και έμενα έκπληκτος που είχαν γραφτεί στα τέλη του 19ου αιώνα! Οι λεγόμενοι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» ξέχασαν όλα τα βιβλία που είχαν γραφτεί, όχι μόνο στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά και εκείνα που γράφτηκαν πριν από 40 χρόνια. Δεν τα διαβάζουν! Αναρωτήθηκα: Πώς γίνεται αυτό; Αυτά τα βιβλία είναι τόσο αρχαία κι όμως τόσο ενδιαφέροντα! Πιθανώς, τότε είναι που έσπασα ένα από τα μεγαλύτερα στερεότυπα: την πεποίθηση, ότι, η πνευματική ζωή και γενικά η αληθινή θεολογία, δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν ή να επιτευχθούν έξω και μακρυά από την Οργάνωση των «Μαρτύρων του Ιεχωβά». Οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» διδάσκονται να σκέφτονται με αυτό τον τρόπο. Τότε άρχισα να ψάχνω… Επέτρεψα στον εαυτό μου να σκέφτομαι ανεξάρτητα και προσπάθησα να βρω τις απαντήσεις.

Ο καθοριστικός παράγοντας ήταν, φυσικά, η ανάγνωση του βιβλίου του Ρέϊμοντ Φρανζ, πρώην μέλους του Κυβερνώντος Σώματος των «Μαρτύρων του Ιεχωβά». Πρόκειται για μια θρυλική, εκπληκτική προσωπικότητα- ένας άνθρωπος που αφιέρωσε 60 χρόνια από τη ζωή του στην υπηρεσία της Οργάνωσης, δέκα από τα οποία ήταν μέλος του Κυβερνώντος Σώματος, δηλαδή ήταν ένας από τους «χρισμένους» που αποφάσιζαν και καθόριζαν τί να πιστεύουν 7 εκατομμύρια «Μάρτυρες του Ιεχωβά». Ο Ρέϊμον Φρανζ έγραψε το βιβλίο «Κρίση Συνειδήσης» το 1980 και αργότερα έγραψε ακόμα ένα, με τίτλο «Σε Αναζήτηση της Χριστιανικής Ελευθερίας». Έσπασα, αυτό που είναι ίσως το πιο σημαντικό ταμπού οποιουδήποτε αυταρχικού συστήματος – την απαγόρευση δηλαδή της ανάγνωσης πληροφοριών που παρείχαν τα πρώην μέλη της οργάνωσης. Διάβασα αυτό το βιβλίο με φόβο - Μπορείτε να φανταστείτε, να βρίσκομαι στην καρδιά της οργάνωσης και να διαβάζω το βιβλίο εκείνου, που ούτε το όνομα δεν επιτρέπεται να εκστομίζει ένας «Μάρτυρας του Ιεχωβά». Έκλεισα την πόρτα, κατέβασα τις γρίλιες και διάβαζα. Θυμάμαι πόσο σοκαρισμένος ήμουν με αυτά που διάβαζα - αυτό που ένιωθα μπορεί να συγκριθεί με το να είσαι άρρωστος. Ήταν κάτι ... Έτρεμα και αισθανόμουν σαν να ανέβαινε η θερμοκρασία μου. Διάβαζα και συναισθανόμουν ότι κάθε γραμμή του βιβλίου κατέστρεφε τον κόσμο που έζησα από τότε που ήμουν 11χρονών. Από τη μία πλευρά, ήμουν απίστευτα ευτυχής γιατί καταλάβαινα την αλήθεια, αλλά από την άλλη πλευρά, φοβόμουν ν’ απαντήσω στην ερώτηση «Πώς να ζήσω από τώρα και στο εξής;» Αυτό το βιβλίο διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην αποχώρησή μου από την οργάνωση, η οποία μου πήρε αρκετά χρόνια. Σίγουρα, η αποχώρηση από την οργάνωση ήταν πολύ δύσκολη και για τη γυναίκα μου, καθώς υπήρξε μέλος από την ηλικία των 6 ετών.

π. Γεώργιος: Την συναντήσατε στην οργάνωση;
Α. Γκριγκοριάν: Ναι, συναντηθήκαμε στην Οργάνωση, παντρεύτηκαμε και ακόμα δουλέψαμε μαζί σ’αυτό το Διοικητικό Κέντρο. Ολόκληρη η οικογένειά μου - οι γονείς και τ’ αδέλφια μου - είναι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» και η ζωή, τόσο η δική μου όσο και της συζύγου μου, ήταν δεμένες με αυτήν την οργάνωση. Κατάλαβα ότι η παραίτησή μας θα επέφερε κατάρρευση του κόσμου μας. Και αυτό ακριβώς συνέβη, επειδή οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» δεν επιτρέπεται να έχουν οποιαδήποτε επικοινωνία με ανθρώπους που εγκατέλειψαν την οργάνωση – αυτούς που εκδιώχθηκαν για οποιεσδήποτε «παραβιάσεις», πόσο μάλλον μ’ αυτούς που παραιτήθηκαν για ιδεολογικούς λόγους. Είμαι ένας από τους λεγόμενους αποστάτες. Δεν τους επιτρέπεται να μου μιλούν, ούτε καν να με χαιρετούν όταν με βλέπουν στο δρόμο.

π. Γεώργιος:
Υπήρξε, πιθανώς, κάποια μεταβατική περίοδος, όταν προσπάθησαν να σας πείσουν και να σας αναγκάσουν ν’ αλλάξετε γνώμη; Εσείς και η σύζυγός σας βιώσατε πιθανώς μια αρκετά μεγάλη πίεση.
Α. Γκριγκοριάν: Φυσικά. Πρώτα απ’ όλα οι γονείς μου, ως ειλικρινείς πιστοί, κατέβαλαν πολλές προσπάθειες. Μπορείτε να φαντασθείτε, ότι, κατά την άποψή τους, ο γιος τους εγκατέλειπε την κιβωτό της σωτηρίας; Όπως γνωρίζετε, οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» περιμένουν τον Αρμαγεδώνα ανά πάσα στιγμή και βαθιά στο μυαλό τους πιστεύουν, ότι, η απομάκρυνση από την Οργάνωση, ισοδυναμεί με καταστροφή – μια ολική καταστροφή που έρχεται με τον Αρμαγεδώνα. Έτσι, φυσικά, προσπάθησαν να με λογικέψουν με κάθε δυνατό τρόπο. Αυτό ήταν μάλλον μια συναισθηματική, παρά μια ορθολογιστική προσέγγιση. Οι φίλοι και γνωστοί μου ήλθαν να μου μιλήσουν αλλά, δυστυχώς, δεν «άκουγαν» αυτά που έλεγα.


Β΄ ΜΕΡΟΣ

Α. Γκριγκοριάν: Η αποχώρησή μου δεν ήταν έκπληξη, υποθέτω. Πριν εγκαταλείψω την Οργάνωση, είχα γράψει πολλές επιστολές στο Κυβερνών Σώμα στις ΗΠΑ. Δεν ήθελαν να ταχυδρομήσω εκείνες τις επιστολές, όταν ήμουν στο Διοικητικό Κέντρο. Οι επιστολές αφορούσαν τη «Μετάφραση του Νέου Κόσμου», μια «μετάφραση» της Αγίας Γραφής, που γράφτηκε σύμφωνα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των «Μαρτύρων του Ιεχωβά».
π. Γεώργιος: Δεν θα μπορούσατε να τις ταχυδρομήσετε μόνος σας;
Α. Γκριγκοριάν: Ως μέλος του Μπέθελ (Bethel = τοπικό διοικητικό κέντρο της εταιρείας «Σκοπιά» - The Watchtower Society), ήθελα να στείλω αυτή την επιστολή μέσω εσωτερικών καναλιών και όχι με τακτική αλληλογραφία, για να διασφαλίσω ότι δόθηκε η μέγιστη προσοχή σε αυτή την επιστολή. Έστειλα τη δεύτερη και την τρίτη επιστολή, αφού έφυγα από το Διοικητικό Κέντρο.

π. Γεώργιος: Τι έγραφες σ’ εκείνες τις επιστολές;
Α. Γκριγκοριάν: Περιέγραφα τις αντιφάσεις και τα λάθη της οργάνωσης των «Μαρτύρων του Ιεχωβά». Συγκεκριμένα, αφορούσαν σε εμφανείς αποκλίσεις από το ελληνικό πρωτότυπο της Καινής Διαθήκης. Εργάστηκα σε μερικές μεταφραστικές λύσεις, διότι σαφώς διέφεραν από το ελληνικό κείμενο. Σ’ αυτά αναφερόμουν. Η επιστολή ήταν έξι σελίδες, γραμμένη στα αγγλικά. Δεν ήθελαν να ταχυδρομήσω την επιστολή. Αμέσως, μου είπαν ακόμη, ότι η επιστολή αυτή φανέρωνε δυσπιστία προς τον "πιστό και φρόνιμο δούλο" (όπως οι ίδιοι αποκαλούν την Οργάνωσή τους): "Πώς μπορείς να είσαι τόσο δύσπιστος;", με ρώτησαν. Αλλά ήθελα πραγματικά να καταλάβω, επειδή δεν υπήρχαν απαντήσεις σ’ αυτές τις ερωτήσεις. Τελικά, πήρα την απάντηση. Αυτή η απάντηση μ’ έκανε να είμαι σίγουρος, ότι, κανείς σ’ αυτή την οργάνωση δεν χρειάζεται να ψάξει για την αλήθεια. Με άλλα λόγια, μερικά απαρχαιωμένα δόγματα, ανεξάρτητα από το πόσο παράλογα είναι, ήταν πιο σημαντικά από την αναζήτηση της αλήθειας.

π. Γεώργιος:
Μπορείτε να μας πείτε εν συντομία, τι απάντησαν;
Α. Γκριγκοριάν: Ήταν απλώς μια υπεκφυγή. Έγραψαν: «Αδελφέ Γκριγκοριάν, θα θέλαμε σίγουρα να σε επαινέσουμε για τις προσπάθειές σου να εμβαθύνεις στο Λόγο του Θεού, αλλά, θα’ πρεπε να περιμένεις και να μην προτρέχεις της Οργάνωσης. Όταν ο Ιεχωβά το κρίνει απαραίτητο, θα ρίξει περισσότερο φως και … ένας «πιστός και φρόνιμος δούλος» στο Μπρούκλυν (όπου βρίσκονταν τότε τα κεντρικά γραφεία της Οργάνωσης) θα δώσει κάποιες διευκρινήσεις… Αν όχι, παρακαλώ να περιμένεις και να παραμένεις περισσότερο συνδεδεμένος με την Οργάνωση». Δεν υπήρχαν καθόλου απαντήσεις. Είχα μια λίστα με πολύ συγκεκριμένες ερωτήσεις, αλλά σε καμία δεν δόθηκε απάντηση. Σαν αποτέλεσμα, λίγο καιρό αργότερα, γράψαμε με τη σύζυγό μου μια επιστολή παραίτησης από την Οργάνωση. Τη στείλαμε σε όλους τους φίλους και γνωστούς μας- Είχα αναπτύξει πολλές σχέσεις με «Μάρτυρες του Ιεχωβά» σε χώρες της πρώης Σοβιετικής Ένωσης όπως την Αρμενία, τη Γεωργία, το Καζακστάν, το Κιργιστάν και την Ουκρανία. Τη στείλαμε σε όλους και τότε μας κάλεσαν σε συνάντηση με τους «πρεσβύτερους» της ομάδας μου. Προσπάθησαν να με πείσουν ν’ αλλάξω γνώμη και στο τέλος μας αφόρισαν, με βάση εκείνη την επιστολή. Όλα τώρα τελείωσαν για μας.

π. Γεώργιος: Πολλοί απ’ εκείνους που πήραν την ίδια πορεία και εγκατέλειψαν μια παρόμοια Οργάνωση, όχι απαραίτητα τους «Μάρτυρες του Ιεχωβά», όταν έφυγαν πέρασαν από ένα στάδιο «αποτοξίνωσης», με συμπτώματα «στερητικού συνδρόμου». Ψυχολογικά είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτούς. Ο κόσμος τους έχει καταστραφεί. Εσάς, τι σας βοήθησε σ’ αυτό το στάδιο;
Α. Γκριγκοριάν: Φοβάμαι ακόμα και να φανταστώ τί θα συνέβαινε, αν η σύζυγός μου αποφάσιζε να παραμείνει στην Οργάνωση. Γνωρίζω τέτοιες καταστάσεις. Έχω πολλούς γνωστούς που έφυγαν από την Οργάνωση ενώ οι σύζυγοί τους παρέμειναν. Γνωρίζω ότι αυτό έκανε τη ζωή τους δύσκολη και σε μερικές περιπτώσεις οδήγησε σε διαζύγιο και διάλυση της οικογένειας. Σε άλλες περιπτώσεις, αυτό είχε ως αποτέλεσμα η οικογένεια να μην έχει παιδιά, καθώς το άτομο που παρέμενε στην Οργάνωση, εσκεμμένα αποφάσιζε να μην έχει παιδιά. Φυσικά, η σύζυγός μου κι εγώ στηρίζαμε ο ένας τον άλλο, αλλά και η συνειδητοποίηση ότι τώρα ήμουν ελεύθερος, βοήθησε πολύ. Ήμουν ελεύθερος και τώρα μπορούσα ν’ αφιερώσω αρκετό χρόνο να μάθω και να μελετήσω διάφορες πτυχές της Αγίας Γραφής. Κατάλαβα ότι τώρα είχα μια απίστευτη πληθώρα επιλογών, όσον αφορά τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Αυτή η σκέψη ότι θα μπορούσα ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς, να μελετώ τη Βίβλο, πραγματικά με ενέπνεε. Μου πήρε μερικά χρόνια, απλώς να επανεξετάσω όλες τις προηγούμενες αντιλήψεις μου, αρχίζοντας από το βιβλίο της Γένεσης, μέχρι το τέλος. Ήμουν πολύ ενθουσιασμένος και για μερικά χρόνια δεν εντάχθηκα σε κάποια Χριστιανική ομάδα.

π. Γεώργιος: Πρόσφατα διάβαζα την ιστορία ενός Αμερικανού, πρώην «Μάρτυρα του Ιεχωβά». Οι παππούδες και οι γονείς του ήταν «Μάρτυρες του Ιεχωβά», έτσι αυτός ήταν «Μάρτυρας του Ιεχωβά» τρίτης γενεάς. Έλεγε ότι το πρώτο πράγμα που τον έκανε να εγκαταλείψει την Οργάνωση, ήταν η Αγγλική μετάφραση της Βίβλου, γνωστή ως the King James Bible. Πιθανόν να μην γνωρίζουν όλοι ότι, οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» έχουν τη δική τους μετάφραση της Βίβλου, που είναι σημαντικά παραποιημένη για να ταιριάζει στις πεποιθήσεις της οργάνωσης. Έτσι, γι’ αυτόν τον Αμερικανό, ήταν μια αποκάλυψη το να μάθει ότι το κείμενο της Αγίας Γραφής ήταν, στην πραγματικότητα, αρκετά διαφορετικό. Και αυτή η κανονική, κλασσική μετάφραση που είναι κοντά στη δική μας συνοδική μετάφραση, έγινε γι’ αυτόν η γέφυρα που τον οδήγησε τελικά στην Ορθοδοξία. Τί έγινε στη δική σου περίπτωση; Πώς, η μακρά σου αναζήτηση, σε οδήγησε στην Ορθοδοξία;
Α. Γκριγκοριάν: Πρώτα απ’ όλα συνειδητοποίησα ότι η Αγία Γραφή δεν είναι αυτονόητη, ούτε αρκετή από μόνη της, όπως απολυτοποιείται από τον Προτεσταντισμό (‘sola scripta’). Όσο περισσότερο προσπαθούσα να κατανοήσω την Αγία Γραφή, τόσο περισσότερες ερμηνείες συναντούσα. Αυτό αφορούσε, όχι μόνο διάφορους τρόπους ερμηνείας του κειμένου, αλλά και ερμηνευτικές προσεγγίσεις και εξηγητικές μεθόδους. Κατάλαβα ότι, το θέμα της σύνταξης των ερμηνευτικών σχολίων, ήταν ουσιώδες. Με άλλα λόγια, ποιές ήσαν οι αυθεντικότερες και αρχαιότερες ερμηνείες των κειμένων;

Κατάλαβα ότι η Γραφή δεν μπορεί να γίνει κατανοητή έξω από μια ζωντανή Παράδοση.

Αυτό το ενδιαφέρον για τη Μελέτη της Αγίας Γραφής, με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι, στο γενικό σύνολο, μια συγκεκριμένη θρησκευτική παράδοση όρισε τι πρέπει να συμπεριληφθεί στη Βίβλο. Έμαθα ότι υπάρχουν τα λεγόμενα δευτεροκανονικά βιβλία, που από την αρχαιότητα είχαν συμπεριληφθεί στην Αγία Γραφή. Στον Προτεσταντισμό απορρίφθηκαν ως απόκρυφα. Έμαθα ότι χρησιμοποιήθηκαν διάφορα κείμενα σαν βάση για την Παλαιά Διαθήκη, όπως Μασοριτικά (Masoretic) κείμενα και η Μετάφραση των Εβδομήκοντα. Όλ’ αυτά με οδήγησαν στη συνειδητοποίηση ότι η Αγία Γραφή, στην πραγματικότητα, δεν μπορούσε να γίνει κατανοητή έξω απ’ αυτή την παράδοση, μια ζωντανή παράδοση, με βάση την οποία γράφτηκε αρχικά και οριστικοποιήθηκε. Αυτό, με ώθησε να ψάξω για τις αρχικές πηγές. Συνειδητοποίησα ότι αυτή η Προτεσταντική αντίληψη να «βλέπεις» αυτά που πιστεύεις, όταν διαβάζεις την Αγία Γραφή, ήταν στην πραγματικότητα λανθασμένη. Λένε: «Δεν προσπαθούμε να βγάλουμε κάποιο (βαθύτερο) νόημα από τη Γραφή, απλώς παίρνουμε την (επιφανειακή) έννοια των λέξεων». Κατάλαβα ότι αυτό ήταν μια πλάνη. Στην πραγματικότητα, το κείμενο και η κατανόηση του κειμένου, δεν είναι ένα και το αυτό πράγμα.

Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, άρχισα να σκέφτομαι: Ποια κριτήρια μπορώ να χρησιμοποιήσω για να καταλάβω, πώς αυτά τα κείμενα ερμηνεύτηκαν τον 1οαιώνα, στις αποστολικές κοινότητες; Αυτό με οδήγησε στον πρώϊμο Χριστιανισμό. Θυμάμαι πήγα στο «Σλόβο», ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο και αγόρασα μια συλλογή από τα έργα των Αποστολικών Πατέρων. Είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο που, από απόψεως αυθεντικότητας και αρχαιότητας, η Εκκλησία το κατατάσσει δεύτερο, μετά την Καινή Διαθήκη. Πολύτιμα μαργαριτάρια μιας αρχαίας κληρονομιάς – Διδαχές, έργα του Κλήμεντος της Ρώμης, του Ιγνατίου Αντιοχείας…

π. Γεώργιος: Αυτοί, ήταν οι άνθρωποι που είδαν τους Αποστόλους του Χριστού με τα μάτια τους και διδάχτηκαν από αυτούς.
Α. Γκριγκοριάν: Αυτό με εξέπληξε περισσότερο, επειδή, όπως γνωρίζετε, οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» διδάσκουν ότι, μετά το θάνατο των Αποστόλων, υπήρξε πλήρης αποστασία, που σημαίνει ότι στον 2ο αιώνα δεν υπήρχε πλέον Αλήθεια. Αυτή η θεωρία μου φαινόταν πάντοτε πολύ περίεργη, διότι υποβίβαζε τους Αποστόλους σε φτωχούς δασκάλους, υπονοώντας ότι δεν θα μπορούσαν να δημιουργήσουν κοινότητες και να διδάξουν με τέτοιο τρόπο ώστε, μετά το θάνατό τους, οι οπαδοί να παραμείνουν πιστοί στις διδαχές τους. Σε κάποια στιγμή, απλώς συνειδητοποίησα ότι, αυτή η θεωρία είναι θεομάχος!

π. Γεώργιος:
Εάν μια τέτοια κοινότητα δεν μπορούσε να σχηματιστεί από κανέναν από τους δώδεκα αποστόλους, τότε αμφισβητεί τον Θεό, ο οποίος επέλεξε τους αποστόλους.
Α. Γκριγκοριάν: Ναι, αυτό θα σήμαινε πλήρη αποτυχία του Χριστού. Θα ήταν αποτυχία του Θεού, αν το έργο του Θεού κατέρρεε αμέσως μετά το θάνατο των αποστόλων. Θα σήμαινε ότι η δύναμη του Ευαγγελίου ήταν στους ίδιους τους αποστόλους και όταν πέθαναν, όλα χάθηκαν. Κατάλαβα ότι αυτή η θεωρία ήταν πλαστή. Γι’ αυτό έμεινα έκθαμβος όταν αντιλήφθηκα ότι διάβαζα τα έργα εκείνων που είχαν γνωρίσει τους αποστόλους προσωπικά και είχαν χειροτονηθεί από αυτούς. Όταν τα διάβαζα όλ’ αυτά τα έργα, είδα ότι η Χριστιανική παράδοση, στην πραγματικότητα, ήταν ο Χριστιανισμός των Αποστολικών Πατέρων. Ομολογία της Θεότητος του Χριστού, προσευχή στον Ιησού, Επισκοπές, Ευχαριστία, έτσι κατανοείται στην Ορθοδοξία, καθώς και η πίστη στη μετά θάνατο ζωή. Όλ’ αυτά απορρίπτονται από τους «Μάρτυρες του Ιεχωβά» και θεωρούνται μεταγενέστερες εξελίξεις, που εισήχθησαν σχεδόν τον 4ο αιώνα. Και εδώ, βλέπουμε όλ’ αυτά, στο τέλος του 1ου και αρχές του 2ου αιώνα. Αυτό ήταν το πιο σημαντικό βήμα προς τη μελέτη της Ορθοδοξίας.

π. Γεώργιος:
Μπορώ να φανταστώ, ότι, μετά από δεκαπέντε χρόνια με τους «Μάρτυρες του Ιεχωβά», παρόλο που φύγατε και διακόψατε κάθε δεσμό με το παρελθόν, διατηρούσατε ακόμα κάποιες ιδέες, συνήθειες και προσδοκίες που δεν ταίριαζαν με την πραγματικότητα που αντιμετωπίζατε με την μεταστροφή σας στην Ορθοδοξία. Πιθανόν, να έπρεπε να επανεκπαιδεύσετε τον εαυτό σας και να εξοικειωθείτε με νέα πράγματα και κάποια πράγματα ίσως να φαίνονταν περίεργα, ενώ κάποια άλλα να σας έλειπαν… μπορείτε να μας πείτε λίγα λογια γι’ αυτό; Πώς ήταν η μετάβασή σας από τη «διανοητική» πίστη στην Ορθόδοξη Εκκλησία που ιδρύθηκε από τους αποστόλους, στην έμπρακτη βίωση της Ορθοδόξου ζωής; Τι δυσκολίες συναντήσατε;

Α. Γκριγκοριάν:
Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα και σημαντική ερώτηση. Υπάρχουν πολλά να πούμε. Μπορείτε να φανταστείτε, ότι, οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» δεν επιτρέπεται καν να μπουν σε Ορθόδοξες εκκλησίες; Θεωρούν ότι, οι εκκλησίες αυτές, δεν είναι τίποτε άλλο από ειδωλολατρικοί ναοί, οπότε δεν μπορείς να πατήσεις το πόδι σου εκεί. Την περίοδο που διανοητικά είχα μεταστραφεί στην Ορθοδοξία, περνούσα έξω από την εκκλησία που βρισκόταν κοντά στο σπίτι μας και ήθελα να πάω, απλά για να μιλήσω στον ιερέα, πραγματικά το χρειαζόμουν, τόσο συναισθηματικά όσο και πνευματικά. Μια μέρα, μάζεψα τις δυνάμεις μου και μπήκα στην εκκλησία. Το πρώτο πράγμα που είδα ήταν μια βάση με κεριά και μια γυναίκα πίσω απ’ αυτά.

«Μπορώ να μιλήσω με τον ιερέα;», ρώτησα.

«Τι θέλεις; Γιατί θέλεις να δεις τον ιερέα; Τι δεν ξέρεις;», μου απάντησε με αγένεια η γυναίκα.

«Πρέπει να μιλήσω, η ιστορία μου είναι αρκετά περίπλοκη», είπα.

«Τι περίπλοκη ιστορία;», αποκρίθηκε. «Τουλάχιστον, είσαι βαφτισμένος;»

«Ναι», είπα. Πραγματικά βαφτίστηκα όταν ήμουν παιδί. Με ρώτησε αν φορούσα το σταυρό μου. Της είπα «όχι», και αυτό απλά, την εξαγρίωσε…

«Αν δεν φοράς το σταυρό, ο Θεός δεν θα σε δει»…

Καθώς ήδη γνώριζα πολλά πράγματα για την Ορθοδοξία, τη ρώτησα:

«Σε ποια παράδοση των Αποστολικών Πατέρων στηρίζεις αυτή τη δήλωση; Ξέρετε ότι οι Απόστολοι δεν φορούσαν σταυρούς, αλλά ο Θεός τους ‘είδε’»;

«Τώρα δηλαδή θέλεις να τσακωθούμε!», είπε θυμωμένα. Εν πάσει περιπτώσει, δημιουργήθηκε μια σκηνή, έτσι έφυγα βιαστικά από την εκκλησία. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή, αλλά στην πραγματικότητα ήταν Θεόσταλτη.

Η αληθινή επιστροφή μου στην Εκκλησία, έγινε μέσα σε μια πραγματική κοινότητα, η οποία παρείχε κατήχηση για 6 μήνες, επικοινωνία μεταξύ των ενοριτών εκτός των ακολουθιών και μελέτη της Αγίας Γραφής. Αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο, επειδή είδα την πραγματική Ορθοδοξία, όπου οι άνθρωποι δεν ανάβουν απλώς κεριά αλλά, βιώνουν την πραγματική Ευχαριστιακή ζωή. Γνωρίζουν και αγαπούν ο ένας τον άλλο, έχουν κοινά γεύματα και μελετούν την Αγία Γραφή μαζί. Αυτά, φυσικά, με εντυπωσίασαν. Γι’ αυτό είμαι σίγουρος ότι η πραγματική Ορθόδοξη ιεραποστολή για να βοηθήσει ανθρώπους στις διάφορες σέκτες, είναι δυνατή μόνο εάν μπορεί να προσφέρει σ’ αυτούς τους ανθρώπους μια εναλλακτική λύση. Μια καλύτερη εναλλακτική λύση. Αργότερα, όταν βοηθούσα ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις διάφορες Οργανώσεις και να ακολουθήσουν τη ζωή της Εκκλησίας, πολλές φορές είδα, ότι, κανένα λογικό επιχείρημα δεν έφερνε αποτέλεσμα.

Συχνά, όταν οι άνθρωποι συζητούν με τους αιρετικούς (sectarians), αναρωτιούνται γιατί τα επιχειρήματά τους αποτυγχάνουν. Προβάλλουμε πειστική θεολογική, επεξηγηματική, ιστορική και απλή λογική επιχειρηματολογία, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Δεν έχουμε αποτέλεσμα επειδή, αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν παρασυρθεί αρχικά από κάποια λογικά επιχειρήματα και αυτός είναι ο λόγος που τα επιχειρήματα δεν θα τους πείσουν διαφορετικά. Είχαν πεισθεί από κάτι άλλο…

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω, ότι, πρέπει πρώτα απ’ όλα να δείξουμε σ’ αυτούς τους ανθρώπους την χριστιανική ζωή και να συζητήσουμε τις έννοιες αργότερα.

π. Γεώργιος: Είναι πολύ σημαντικό, ότι, τώρα μπορείς να βρεις αυτή τη ζωή στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ίσως να μην έχουν όλες οι εκκλησίες τη συγκροτημένη ενοριακή ζωή που αναφέρατε αλλά, από απόψεως πλούτου πνευματικής ζωής, ασκητικών πρακτικών και προσωπικής ανάπτυξης στην πίστη και την αγάπη, η Ορθοδοξία μπορεί και προσφέρει πολλά για να καταπλήξει τους πρώην «Μάρτυρες του Ιεχωβά» και τους Προτεστάντες.

Σ’ ευχαριστώ για τη διήγηση της εμπειρίας σου και για το γεγονός ότι ήλθατε και μας μιλήσατε για την πνευματική σας διαδρομή… Εύχομαι ο Θεός να φωτίσει αγαπητά σας πρόσωπα που βρίσκονται ακόμα στην Οργάνωση των «Μαρτύρων του Ιεχωβά», να βρουν κι εκείνα το δρόμο προς την αληθινή πίστη, την Ορθοδοξία. Ο Θεός μαζί σου!

Α. Γκριγκοριάν: Σας ευχαριστώ πολύ.

π. Γεώργιος:
Αγαπητοί τηλεθεατές, μπορείτε να στείλετε τα σχόλια και τις ερωτήσεις σας στο pravoslavmir@yandex.ru. Είμαστε πάντα ευτυχείς να τις διαβάσουμε. Ο Θεός μαζί σας. Εύχομαι σε όλους να βρουν την πορεία τους προς τον Θεό σε αυτή τη ζωή.

Μετάφραση από τα Ρωσικά: Talyb Samedov

ΤΕΛΟΣ

ΠΗΓΗ

«ΕΚΕΙΝΟΙ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΙ ΕΔΩ, ΑΛΛΟΙΜΟΝΟΝ ΕΙΣ ΑΥΤΟΥΣ, ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΚΟΛΑΖΕΣΘΑΙ ΑΙΩΝΙΩΣ»


«ΕΚΕΙΝΟΙ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΙ ΕΔΩ,
ΑΛΛΟΙΜΟΝΟΝ ΕΙΣ ΑΥΤΟΥΣ, ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΚΟΛΑΖΕΣΘΑΙ

ΑΙΩΝΙΩΣ»
(Διονυσίου Ιερομ.του ρήτορος)

Ψυχωφελές περιστατικό, σχετικά πρόσφατο.

Όπως μας διηγείται αδελφός:
«Ένας γνωστός μου εισέρχεται σε κάποιο χώρο.Ξάφνου ακούει από τον διευθυντή να λέει κάπως δυνατά: «Δόξα τω Θεώ!»

Αισθάνθηκε μεγάλη χαρά, όπως μου είπε ,όταν άκουσε σε τέτοιο χώρο, τέτοια λόγια …που δεν περίμενε να ακούσει! Αμέσως όμως, ακούει και μια φωνή μέσα του να του λέει:

«Άνοιξε τις Γραφές που είναι «Μαργαρίται» και κατανόησε τι σημαίνει πλάνη και τι πώρωση καρδίας και κράτα κρατούμενα για όλους και πρώτα για τον εαυτό σου. Μη βγάζεις συμπεράσματα από τα φαινόμενα, αλλά εξέταζε τα νοητά!»

Ξαφνιάστηκε ο άνθρωπος, τα παράτησε όλα και έτρεξε ,πήρε το «θησαυροφυλάκιο» και διάβασε το εξής:

«Εγώ,αδελφοί, αναγινώσκων τα Βιβλία ευρίσκω θαύματα, όσα έδειξεν ο Θεός, ίνα παιδεύση τους ανθρώπους τους κακοτρόπους και κακογνώμονας, πλην είναι σκοτεινά, και δεν δύνανται οι αμαθείς να τα καταλάβωσι, και έκαμα κόπον και εξήγησα μερικά και θαυμαστά εις ωφέλειαν των ευρισκομένων. Ακούσατε λοιπόν εκδίκησιν όπου κάμνει ο Πανάγαθος Θεός εις εκείνους όπου έκαμαν κακόν εις τους ευεργέτας τους.

Ένας κλέπτης και φονεύς,ένα καιρόν υπάγει και πίπτει εις ένα καστρότειχον παλαιόν να κοιμηθή εις τον ίσκιον. Και εφάνη εις τον ύπνον του, ότι κάποιος του ελάλησε και του είπε, σήκω απ’αυτού και παραμέρισε, διότι πίπτει να σε πλακώση.

Εκείνος όταν ήκουσεν, εσηκώθη και έφυγε, και παρευθύς έπεσεν το καστρότειχον. Και αυτός ο αιμοπότης έβαλεν εις τον νουν του,ότι καλά κάμνει, επειδή από τον κίνδυνον τον εγλύτωσεν ο Θεός, και ότι δεν τον μισεί δια τα έργα του και τους φόνους του.

Επήρε λοιπόν θυμίαμα και κηρόν,και φθάνοντας εις την εκκλησίαν λέγει:

Ευχαριστώ σοι,Κύριε,ότι με εγλύτωσες από τον κίνδυνον.Και δεν ήξευρεν ο τρισάθλιος,ότι άλλο βούλεται ο Θεός.

Επήγεν εις το οσπήτιόν του,και τρώγων και πίνων καλά,έπεσε να κοιμηθή και εκεί όπου εκοιμάτο,εφάνη πάλιν εκείνος όπου τον εγλύτωσεν από το τειχίον,και του λέγει: Και τι μου έφερες το θυμίαμα και το κερί; ή βάνεις εις τον νουν σου,ότι μου αρέσουν τα έργα σου τα παμπόνηρα; Ήξευρε ότι δια τούτο σε ελευθέρωσα από τον κίνδυνον εκείνον,δια να μη αποθάνης αναπαυτικά,και δεν σε ιδή τις,αλλά βούλομαι να σε βάλω εις το σουβλί,δια να σε ιδούν οι άνθρωποι όπου ευρεθούν εκεί.

Και εκείνος ωσάν είδε το όραμα εσηκώθη τρομασμένος,και βλέπει έξω και εστέκοντο τινές να τον πιάσουν,και αυτή τη ώρα τον έφερον δεμένον εις τον κριτήν, απεφάσισεν η κρίσις να τον βάλουν εις το σουβλί,μέσα εις την αγοράν,δια να τον ιδούν μικροί και μεγάλοι.

Ούτω ανταπέδωκεν ο Θεός εις εκείνον τον φονέα.Και τούτο το κάμνει ο Θεός πολλαίς φοραίς, δια να παιδεύση τους κακοτρόπους,και να έχουν εκείνοι όπου παιδεύονται, ολιγότερην κόλασιν.

Διότι εκείνοι όπου δεν παιδεύονται εδώ, αλλοίμονον εις αυτούς ότι θέλουν κολάζεσθαι αιωνίως.»

Στο τέλος, ο αδελφός ευχαρίστησε τον Θεό που του αποκάλυψε να διακρίνει μερικώς!

Εάν τώρα το εγκολπώθηκε ή όχι είναι δικό του θέμα.

Ο καλός Θεός έκανε και πάλι αυτό που κάνει πάντα, εις πάντας και κανενός τη θέληση δε βιάζει.»

ᾨδὴ α' 

Χριστὸς γεννᾶται· δοξάσατε. 

Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν· ἀπαντήσατε. 

Χριστὸς ἐπὶ γῆς· ὑψώθητε. 

ᾌσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ, καὶ ἐν εὐφροσύνῃ, 

ἀνυμνήσατε λαοί· ὅτι δεδόξασται. 


Γιατί πρώτοι «είδαν» οι Ποιμένες;;

Σας μεταφέρει ταπεινά με εν Χριστώ αγάπη και ενδιαφέρον

Ο Γεώργιος Φλώρος

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Τραγική επιβεβαίωση ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ: Στο Βατικανό ο Βαρθολομαίος για την κοινή «χριστιανική ατζέντα» – Πόσο κοντά είμαστε στην «πλήρη ενότητα»;



Του Μανώλη Κείου

Πριν αλέκτωρ φωνήσαι έρχεται η επιβεβαίωση για το ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ. Λίγες ημέρες πριν γράφαμε πως έρχονται οικουμενιστικές εξελίξεις με τις πιέσεις Βαρθολομαίου και Φραγκίσκου στην κατέυθυνση της πλήρους ενότητας. Χθες ήρθε και η είδηση που επιβεβαιώνει αυτά τα σχέδια. Ο Οικουμενικός
Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα μιλήσει για «Κοινή χριστιανική ατζέντα για το κοινό καλό» στο Βατικανό….

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης δέχθηκε την πρόσκληση να συμμετάσχει ως επί τιμή προσκεκλημένος στο ετήσιο συνέδριο του ιδρύματος Centesismus Annus. Θα είναι η όγδοη συνάντηση με τον Πάπα.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης λοιπόν αποδέχτηκε την πρόσκληση να συμμετάσχει στο ετήσιο συνέδριο του ιδρύματος το οποίο θα πραγματοποιηθεί στο Βατικανό στις 24 και 26 Μαΐου με θέμα: «Νέες πολιτικές και νέες μορφές ζωής στην ψηφιακή εποχή ».

Ο Βαρθολομαίος θα μιλήσει στις 26 Μαΐου, με θέμα: «Μια κοινή χριστιανική ατζέντα για το κοινό καλό».

Η ημερομηνία που επελέγη καθόλου τυχαία. Πριν 4 χρόνια την ίδια μέρα οι δύο άνδρες συναντήθηκαν στα Ιεροσόλυμα…


Στην επιστολή αποδοχής ο κ. Βαρθολομαίος υπενθυμίζει ότι το συνέδριο θα του δώσει την ευκαιρία να συναντηθεί ξανά με «τον αγαπημένο του αδελφό Πάπα Φραγκίσκο».

Για την ιστορία θα είναι η όγδοη φορά που θα συναντηθούν ο Πάπας Φραγκίσκος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ενώ υπενθυμίζεται πως ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είχε προσκληθεί και από τον Πάπα Βενέδικτο XVI να μιλήσει στο Βατικανό στη Σύνοδο Καθολικών Επισκόπων τον Οκτώβριο του 2008.

Η πραγματική οικουμενική πορεία περνά μέσα από συγκεκριμένες πρωτοβουλίες που αντιμετωπίζουν τα προβλήματα μιας παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, δήλωσε το Φανάρι….

pentapostagma.gr

ΠΗΓΗ

ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ! Ουκρανικό Ορθόδοξο Μοναστήρι Προς Πατριάρχη Μόσχας: «Βγείτε Από Τον Οικουμενισμο, Οδηγεί στον Αντίχριστο»



Η ΠΡΩΤΗ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ: ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΟΣΧΑΣ: ΒΓΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟ Π.Σ.Ε», «ΤΟ Π.Σ.Ε ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ»

(πηγή, πηγή, πηγή)

*[Το Συγκεκριμένο Μοναστήρι , όπως διαβάζουμε στη Wikipedia, είναι ιδιαίτερα ιστορικό και σημαντικό
καθότι δημιουργήθηκε το 1527 -κατά άλλους 3 αιώνες πιο πριν- από Μοναχούς είτε άλλου Μοναστηριού της Ουκρανίας είτε του Αγίου Όρους (!) στους οποίους, όπως λέει η παράδοση, η Ίδια η Παναγία εμφανίστηκε ως στήλη φωτιάς! Το Μοναστήρι της Ιεράς Λάυρας στο Pochaev της Ουκρανίας έχει διαφυλάξει την πίστη του στην Ορθοδοξία παρά τις παπικές και ουνίτικες πιέσεις που έχει δεχτεί, παραμένοντας στο Ορθόδοξο Πατριαρχείο Μόσχας και αποτελεί κέντρο Πνευματικότητας σε όλη την Ουκρανία.]

Όπως λοιπόν Αναμεταδίδει η Ιστοσελίδα Πενταπόσταγμα με βάση την ανάρτηση του ίδιο του Μοναστηριού στην Ιστοσελίδα του:

8 Δεκεμβρίου 2017

Αυτή είναι η ρωσική «αγία ανυπακοή»: Ποιοι έστειλαν επιστολή στον Πατριάρχη Μόσχας να απορρίψει τα κείμενα της Συνόδου του Κολυμπαρίου και να βγει από το «σατανικό» Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών


Το «τσουνάμι» της «αγίας ανυπακοής» δεν περιορίζεται μόνο εντός των ελληνικών συνόρων. Όπου χτυπάει η καρδιά της Ορθοδοξίας υπάρχουν και αντιδρώντες στα οικουμενιστικά σχέδια των θρησκευτικών ηγετών τους.

Τελευταίο παράδειγμα οι αδελφοί της Ιεράς Λαύρας στο Pochaev της Ουκρανίας που απηύθυναν επιστολή στον Πατριάρχη Μόσχας και στους ιεράρχες του Συμβουλίου των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας οι οποίοι συναντήθηκαν στη Μόσχα από τις 29 Νοεμβρίου έως τις 2 Δεκεμβρίου, ζητώντας να αποσυρθεί η Ρωσική Εκκλησία από το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» και να παύσει να συμμετέχει στις οικουμενικές δραστηριότητες εν γένει. Η επιστολή της αδελφότητας έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του μοναστηριού.

Το πλήρες κείμενο της επιστολής της αδελφότητας στο τέλος του άρθρου (στα αγγλικά)

Η αδελφότητα κάλεσε επίσης τους Επισκόπους να απορρίψουν τα έγγραφα που έγιναν δεκτά στη Σύνοδο της Κρήτης το 2016 και να απορρίψουν ακόμη το σχέδιο κατήχησης της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην παρούσα του μορφή. Η αδελφότητα υποστηρίζει ότι η Σύνοδος της Κρήτης δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί πανορθόδοξη και ότι τα έγγραφά της δεν θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά με την τρέχουσα μορφή τους καθώς επίσης και ότι το έργο της κατηχησης εξακολουθεί να χρειάζεται περισσότερη δουλειά, ενσωματώνοντας τις τροπολογίες που πρότειναν οι ιεράρχες, οι κλήρικοί αλλά και οι λαϊκοί.

«Οι αδελφοί της Ιεράς Λάβρας του Pochaev επιζητούν με ειλικρίνεια από την ιεραρχία και την Σύνοδο των Επισκόπων να ικανοποιήσουν την αναφορά και την επανειλημμένη έκκληση των πιστών παιδιών της Εκκλησίας μας για την αποχώρηση από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των «εκκλησιών» και για την παύση της συμμετοχήςτης εκκλησίας μας στο οικουμενικό κίνημα». Με αυτόν τον τρόπο ξεκινά η επιστολή της αδελφότητας, σημειώνοντας ότι η προσχώρηση στο ΠΣΕ απαιτεί την αποδοχή του καταστατικού του, το οποίο ορίζει ότι κανείς δεν εξομολογεί την πληρότητα της Αλήθειας, κάτι που αντιτίθεται σε αυτό που ομολογούν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί στη Σύνοδο της Νίκαιας.

«Ο σατανικός σχεδιασμός της δημιουργίας του Παγκοσμίου Συμβουλίου «εκκλησιών» είναι να οικοδομήσουμε μία ψευδοκοινωνική Εκκλησία στο προσεχές βασίλειο του Αντίχριστου» συνεχίζουν οι αδελφοί «ενωμένοι, φυσικά, όχι στο Πνεύμα της Αλήθειας και της αγάπης για τον Θεό, αλλά, αντίθετα, στην αδιαφορία για την αλήθεια και την αποδοχή του πνεύματος του πατέρα των ψεμάτων με την ψεύτικη ψευδαίσθηση του «συμπληρώνουν.

Έτσι, οι αδελφοί υποστηρίζουν ότι η αποχώρηση της ρωσικής Εκκλησίας από μια τέτοια ομάδα δεν θα ήταν αυτοεπιβαλλόμενη απομόνωση, αλλά μάλλον ένα αληθινό κήρυγμα του Ευαγγελίου του Χριστού, ακολουθώντας τις προτροπές των Αποστόλων που καλούν τους Χριστιανούς να απορρίπτουν τους αιρετικούς και ψευδείς.

Φυσικά, η Εκκλησία πρέπει να προσευχηθεί για την μετάνοια των αιρετικών με μεγάλη συμπόνια, αλλά το καθήκον της είναι να τους επαναφέρει στην Αλήθεια, κάτι που με την συμμετοχή στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των «εκκλησιών» δεν γίνεται, κατά την άποψη των αδελφών.

«Από αυτή την άποψη», καταλήγει η έκκληση του μοναστηριού, «οι αδελφοί της Ιεράς Λάβρας απευθύνουν έκκληση προς τους ιεράρχες της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας να αποσύρουν την Ορθόδοξη Εκκλησία μας από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών και να σταματήσουν κάθε συμμετοχή στο ολέθριο οικουμενικό κίνημα. »

Η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία αποσύρθηκε από το ΠΣΕ το 1997 και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας το 1998.

Το θέμα είναι ιδιαίτερα σημαντικό σήμερα, καθώς το έγγραφο της Κρήτης «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με το υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο» επαινεί την συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας στο ΠΣΕ….

*( 1991. Also at the same time the Byzantine Church, in Union with the Holy See of Rome, now the Ukrainian Greek Catholic Church, was revived, as was the Ukrainian Autocephaleous Orthodox Church. The Lavra’s community unanimously declined any sympathy to these newly restored communions, attributing their action partly to some of the more violent methods that were employed, aided by nationalist paramilitaries, against the parishes of Moscow’s Russian Orthodox Church. In opposition a pro-Moscovite Cossack regiment was formed to safeguard Russian Orthodox parishes. Because the Lavra’s rerise from Soviet persecution coincided with these events, its politico-historical position as a forepost of state-supported Moscovite Russian Orthodoxy in Western Ukraine was once again unveiled. Although the Ukrainian Orthodox Church – Kiev Patriarchy had also tried to obtain the Lavra, since 1992, none of these attempts were successful. Its militant Cossacks prevented seizure of Orthodox communities in Volhynia and in Ukraine by the Greek Catholic or Ukrainian Kiev Patriarchate jurisdictions (the ambiguous position of Greek Catholic churches and property seized for the Soviet supported Moscovite Russian Orthodoxy remained unsettled.

https://en.wikipedia.org/wiki/Pochayiv_Lavra )

ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ

His Holiness
Patriarch Kirill
of Moscow and All Russia

November 15, 2017
No. 37/K

Address of the brothers of the Holy Dormition Pochaev Lavra to His Holiness Patriarch Kirill and the Council of Bishops of the Russian Orthodox Church on withdrawing from the World Council of “churches”

The brothers of the Holy Dormition Pochaev Lavra earnestly beseech the hierarchy and Council of Bishops to satisfy the petition and repeated appeal of the faithful children of our Church concerning its withdrawal from the World Council of “churches,” and on the cessation of our Church’s participation in the ecumenical movement.

All the members of the World Council of “churches,” having joined it, accept the charter of the WCC, which affirms that none of its confessions possess the fullness of Truth. The fullness of Truth will come, according to this charter of the WCC, only when all the confessions unite as one whole.

The satanic design of the creation of the World Council of “churches” is to build one, false world Church in the coming kingdom of the Antichrist, united, of course, not in the Spirit of Truth and love for God, but, conversely, in indifference to truth and the acceptance of the spirit of the father of lies with his illusory false love. The documents and video materials of the proceedings of the ecumenical meetings and prayers leave no doubt as to their anti-Christian and satanic nature, of the Orthodox Church’s deviation from the Truth, dogmas, and canons approved by the Ecumenical Councils. Participating in the World Council of “churches,” our Church agrees to these acts, that it is not the One, Holy, Catholic, and Apostolic Church.

Therefore, the exit of the Russian Orthodox Church from the World Council of “churches” would not be its self-imposed isolation, as some try to say, but the true preaching of the inviolate New Testament. We must not fall into prelest and imagine that we have more love than the apostles. St. John the Theologian, the apostle of love, taught not to receive into your home or even to greet those who do not bring true teachings (2 Jn. 1:10). The apostle Paul, having labored more than all in the preaching of the Gospel to the entire world, also commanded, A man that is an heretic after the first and second admonition reject (Titus 3:10). Representatives of the Orthodox Churches have admonished, as they contend, the heretics in the World Council of “churches” not twice, but for decades. And have many converted? After all, the other participants in the WCC do not believe, in accordance with the charter of this organization, that the Orthodox Church preserve the fullness of Truth. Therefore, such “preaching” is useless. And, the most lamentable, is that it’s a great transgression before God, the temptation and falling away of faithful children from the Orthodox Church due to its involvement in such a movement.

Is there really no other way to preach the Kingdom of God come with power (Mk. 9:1), and the true Pentecost? Of course there is.

The Orthodox Church, being the pillar and ground of the truth (1 Tim. 3:15), has for 2,000 years borne witness to all who hath ears to hear (Mt. 13:9), of the good news brought to us by Jesus Christ, and never has the Orthodox Church arranged common organizations with heretics for the preaching of the Gospel, but, conversely, it has protected the sheep of Christ from their poisonous false doctrines. Mourning and weeping the destruction of heretics with motherly love, praying for their conversion, at the same time the Church fulfills the commandment of Christ to first love God with all your heart and soul, and then your neighbor! (Mt. 10:37). Jesus Christ Himself, the embodiment of Love, testified that He brought to the Earth not peace but a sword (Mt. 10:34), separating those who love the Truth from those who accept a lie. Many of those who heard His preaching could not accommodate the teachings of the New Covenant and departed, but those called by the Heavenly Father were established in the truth (Jn. 6:66-69).

The disciple is not above his master (Mt. 10:24). He is feeble and must keep himself from being taken by the elements of this world, to not become the salt [which has] lost its savour (Mt. 5:13), and only then, according to the word of the Savior, will anyone listen to us as they listened to Him, but some will persecute us as they persecuted Him (Jn. 15:20).

In this regard, the brothers of the Holy Dormition Pochaev Lavra appeal to and urge the hierarchs of the Russian Orthodox Church to withdraw our Orthodox Church from the World Council of “churches” and to cease every participation in the pernicious ecumenical movement.

Vladimir, Metropolitan of Pochaev,
Vicar of the Diocese of Kiev
Deputy Abbot of the Holy Dormition Pochaev Lavra
With the brethren

Monastery letter translated by Jesse Dominick

ΣΤΑ ΡΩΣΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ

Обращение братии Свято-Успенской Почаевской Лавры к Святейшему Патриарху Кириллу и Архиерейскому Собору Русской Православной Церкви о выходе из Всемирного Совета «церквей»

Его Святейшеству
Святейшему Кириллу
Патриарху Московскому и всея Руси

15 ноября 2017 г.
№ 37/К

Обращение братии Свято-Успенской Почаевской Лавры к
Святейшему Патриарху Кириллу и Архиерейскому Собору Русской
Православной Церкви о выходе из Всемирного Совета «церквей»

Братия Свято-Успенской Почаевской Лавры настоятельно просит Священноначалие и Архиерейский Собор удовлетворить наше прошение и неоднократные обращения верных чад нашей Церкви о выходе Ее, из Всемирного Совета «церквей» и о прекращении участия Нашей Церкви в экуменистическом движении.

Все члены Всемирного Совета «церквей», вступив в него, принимают Устав ВСЦ, который утверждает, что ни одна его конфессия не обладает полнотой Истины. Полнота Истины наступит, согласно этому Уставу ВСЦ, только тогда, когда все конфессии объединятся в одно целое.

Сатанинский замысел создания Всемирного Совета «церквей» заключается в построении единой мировой лжецеркви в грядущем царстве антихриста, объединенной, конечно, не Духом Истины и любовью к Богу, а, наоборот, равнодушием к истине и принятием духа отца лжи с его мнимой лжелюбовью. Документы и видеоматериалы происходящих экуменических встреч и молений не оставляют никакого сомнения в их антихристианской и сатанинской сущности, об отступлении Православной Церкви от Истины, догматов и правил утвержденных Вселенскими Соборами. Принимая участие во Всемирном Совете «церквей», Наша Церковь соглашается своим деянием что Она не является Единой Святой Соборной и Апостольской Церковью.

Поэтому выход Русской Православной Церкви из Всемирного Совета «церквей» будет не Ее самоизоляцией, как пытаются некоторые утверждать, а истинной проповедью неповрежденного Нового Завета. Не надо впадать в прелесть и воображать, что мы имеем больше любви, чем апостолы. Святой Иоанн Богослов, апостол любви, учил не принимать в дом и даже не приветствовать тех, кто не приносит истинного учения (2 Ин. 10). Апостол Павел, больше всех потрудившийся в проповеди Евангелия всему миру, также заповедовал «еретика, после первого и второго вразумления отвращаться» (Тит. 3, 10). Представители Православных Церквей вразумляли, как они утверждают, еретиков во Всемирном Совете «церквей» не дважды, а на протяжении десятилетий. Много ли обратилось? Ведь остальные участники ВСЦ и не считают, согласно Уставу этой организации, Православную Церковь хранящей полноту Истины. Поэтому такая «проповедь» безполезна. И, самое прискорбное, что это большое преступление перед Богом, соблазн и отпадение верных чад от Православной Церкви из-за участия Ее в таком движении.

Неужели нет других способов проповеди «Царствия Божия, пришедшего в силе» (Мк. 9, 1), и истинной Пятидесятницы? Конечно есть.

Православная Церковь, являясь «столпом и утверждением истины» (1Тим. 3, 15), на протяжении двух тысяч лет свидетельствует всем, «имеющим уши слышать» (Мф. 13, 9), о благой вести, принесенной нам Иисусом Христом. И никогда Православная Церковь для проповеди Евангелия не устраивала общих организаций с еретиками, а, наоборот, охраняла овец Христовых от их ядоносного лжеучения. С материнской любовью скорбя и плача о гибели еретиков, молясь об их обращении, Церковь в то же время исполняла Завет Христа сначала любить Бога всем сердцем и душой, а затем ближнего! (Мф. 10, 37). Сам Иисус Христос, воплощение Любви, засвидетельствовал, что принес на землю не мир, а меч (Мф. 10, 34), отделяющий возлюбивших Истину от приявших ложь. Многие из слушающих проповедь Его не могли вместить учения Нового Завета и отходили, но призванные Отцем Небесным утвердились в истине (Ин.6, 66-69).

«Ученик не выше учителя» (Мф. 10, 24). Он немощен и должен блюсти себя от увлечения стихиями мира сего, чтобы не стать «солью обуявшей» (Мф. 5, 13), и только тогда, по слову Спасителя, кто-то нас послушает, как Его послушали, а кто-то будет гнать, как Его гнали (Ин. 15, 20).

В связи с этим братия Свято-Успенской Почаевской Лавры обращается и настоятельно просит Священноначалие Русской Православной Церкви о выходе Нашей Православной Церкви из Всемирного Совета «церквей» и о прекращении всякого участия в экуменистическом пагубном движении.

__________________________

Владимир, Митрополит Почаевский,

Викарий Киевской Митрополии,

Наместник Свято-Успенской Почаевской Лавры

с братией

https://www.pentapostagma.gr/2017/12/%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ae-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%cf%85%cf%80%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%ae-%cf%80%ce%bf.html

Source http://orthochristian.com/108951.html

http://www.pochaev.org.ua/?pid=2048

tharsomen

ΠΗΓΗ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ .


ΣΥΛΛΟΓΟΣ "ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ"
ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2017

Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε.

Με την παρούσα επιστολή μας θα θέλαμε να εκφράσουμε τη βαθιά μας θλίψη για τα τεκταινόμενα στη Μητρόπολη και σας εκλιπαρούμε: ανοίξτε επί τέλους τα μάτια της ψυχής σας. Δείτε τι γίνεται τις τελευταίες ημέρες με τους Παπικούς, τους Λουθηριανούς και άλλους, μαζί με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Το κοινό Ποτήριο είναι το επόμενο Βήμα. Δεν ανησυχείτε; Δεν βλέπουν τα μάτια σας; Δεν σας πληροφορεί κανένας; Δεν ακούτε; Τι χειρότερο περιμένετε; ΛΥΠΟΥΜΕΘΑ βαθιά! Αντί να αγωνιάτε για το ποίμνιό σας να μην κατασπαραχθεί από τους ποικίλους «λύκους», αντί να καλέσετε τους ιερείς και το ποίμνιό σας να ξεσηκωθεί εναντίον των γεγονότων αυτών που συμβαίνουν, εσείς κηρύξατε διωγμό εναντίον των πατέρων που έχουν θερμή και όχι χλιαρή πίστη, γι’ αυτό και αντιστάθηκαν στην ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ του Οικουμενισμού, με τον τρόπο που ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ.

Απλοί χριστιανοί εμείς που έχουμε γαλουχηθεί με τα νάματα της Εκκλησίας μας από εσάς τους ίδιους τους επισκόπους, αρχιμανδρίτες και ιερείς, πιστεύσαμε σε αυτά που μας κηρύττατε πάντοτε, και τώρα τα αναιρείτε; Ίσως διερωτηθείτε: "Τι αναιρούμε ;" ή "Πότε αναιρέσαμε;" Μα με τις πράξεις σας! Βλέπουμε να διώκετε τους πατέρες που είναι φλογεροί και τηρούν τους ΚΑΝΟΝΕΣ και διερωτώμεθα ποιά είναι η αλήθεια τέλος πάντων, τότε που λέγατε ότι ο Παπικοί, οι Προτεστάνες, οι Ιεχωβάδες κ.λπ. είναι αιρετικοί ή τώρα που ισχυρίζεστε ότι είναι Εκκλησίες και πως είναι και αυτές "οδοί σωτηρίας"; Μη μας πείτε ότι δεν ισχυρίζεστε κάτι τέτοιο διότι οι πράξεις σας αυτό μαρτυρούν. Αποδεχθήκατε τις αποφάσεις της Κολυμβαρίου Συνόδου στην Κρήτη και προχωρήσατε στον διωγμό των πατέρων (την εκδίωξη και αρπαγή των Ιερών Μονών τους, την παύση των μισθών τους και όχι μόνον).

Το ότι έπαυσαν να μνημονεύουν το όνομά σας δεν το έκαναν επειδή έχουν κάτι απέναντί σας. Το αντίθετο π. Θεόκλητε! Αυτοί σας αγαπούν περισσότερο από ό,τι φαντάζεσθε και προσπαθούν να σας αφυπνίσουν για να δείτε το θέλημα του Θεού. ΑΥΤΟ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. Αφήστε τους άλλους και ξεχωρίστε τη θέση σας όπως το θέλει ο ΘΕΟΣ. Σεις είστε ο ΣΚΟΠΟΣ και μόνον από εσάς θα ζητηθούν οι όποιες ευθύνες! Μη παρασύρεσθε λοιπόν ούτε από αυτούς που θέλουν να σας χαϊδεύουν τα αυτιά, που δείχνουν ότι είναι δήθεν στο πλευρό σας, προτείνοντάς σας πιθανόν τρόπους για να «συνετίσετε» τους Αποτειχισμένους... Ξυπνήστε π. Θεόκλητε!! Ξυπνήστε!!! Πώς αλλιώς να σας το πούμε; Τολμήστε και κηρύξατε την Αλήθεια που απεκάλυψε ο ίδιος ο Χριστός ο οποίος κένωσε τον εαυτό Του ,ταπεινώθηκε και έγινε Άνθρωπος για τη Σωτηρία μας. «ΧΑΡΙΤΙ ΕΣΤΕ ΣΕΣΩΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ» μας βεβαιώνει ο Απ. Παύλος. Ποιάς πίστεως; Μα της Ορθοδόξου! Όχι βέβαια του Οικουμενισμού...

Σε λίγες ημέρες θα γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα. Γιατί κατέβηκε ο Χριστός στη γη; Γιατί έπαθε αφού όλες οι θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας; Επαναλαμβάνουμε, είμαστε απλοί λαϊκοί αλλά με βαθιά πίστη στον ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΜΑΣ ΘΕΟ που κακοποιείται από τους ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ... Εσείς όλα αυτά δεν τα γνωρίζετε καλύτερα από εμάς; Γιατί λοιπόν φοβάσθε να τα πείτε; Και γιατί επιτρέπετε κάποιους όψιμους ιερείς να σας συμβουλεύουν τάχα με ποιό τρόπο να τιμωρήσετε τους Πατέρες που έβαλαν τείχη στην Ορθόδοξη πίστη τους για να μην μπει ο Οικουμενισμός; Έμμεσα σεις δεν είστε αυτός που εκβιάζει την Μηχανικό, για να πάρετε τα σχέδια της Ι.Μ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ;

Θέλουμε τέλος να γνωρίζετε πως η Ιερά Μονή Αγίου Γρηγορίου Παλαμά έφθασε εκεί που έφθασε με τον μισθό του π. Παϊσίου και τη συνδρομή ημών των πιστών. Όλοι εμείς ευλαβούμεθα και τιμούμε τους Αγίους, τόσο τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, όσο και τους Αγίους Ραφαήλ Νικόλαο και Ειρήνη ΑΛΛΑ διαθέσαμε τα χρήματά μας αγόγγυστα διότι γνωρίζαμε τον π. Παΐσιο και δεν θα τα προσφέραμε αν ήταν άλλος. Σίγουρα γνωρίζετε ότι ο π. Παΐσιος είχε συνάψει και δάνειο για την κατασκευή της Ι.Μονής. Εσείς τώρα παύσατε και το μισθό του. Αυτό πώς λέγεται; Εκδίκηση; Εκβιασμός; Τιμωρία; Περιφρόνηση; Όπως θέλετε πείτε το. Να γνωρίζετε όμως ότι το κακό που διαπράττετε είναι ΔΙΠΛΟ!

Κλείνοντας την παρούσα επιστολή, σας θυμίζουμε την παραβολή του φτωχού Λαζάρου και του πλουσίου του οποίου το όνομα η Αγία Γραφή δεν το μνημονεύει για ευνόητους λόγους!

Μετά τιμής
Το Δ.Σ.

ΠΗΓΗ

Η προέλαση του Οικουμενισμού και το τέλος των ψευδαισθήσεων .


Η προέλαση του Οικουμενισμού και το τέλος των ψευδαισθήσεων

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

Καθώς εκπνέει το 2017, μια χρονιά πραγματικά καταιγιστικών εξελίξεων, όσον αφορά τη δράση των Οικουμενιστών και την προώθηση των σχεδίων τους (σε συνέχεια της ψευτοσυνόδου της Κρήτης), βρισκόμαστε ξεκάθαρα στη φάση που και οι τελευταίες ψηφίδες της εικόνας μπαίνουν πλέον στη θέση τους. Προηγήθηκε ένας μακρός κύκλος επαφών, αγαπολογικών δηλώσεων και «διαλόγων», που βρίσκόταν σε πλήρη εξέλιξη επί δεκαετίες και που μπόρεσε λίγο-λίγο (μέσα στο ευρύτερο κλίμα της μιθριδατικής αποχαύνωσης και παθητικοποίησης της κοινωνίας μας) να επιτύχει τη σταδιακή άμβλυνση και εξουδετέρωση των πνευματικών αντισωμάτων του λαού μας απέναντι στην αδηφάγα επέλαση της Νέας Εποχής. Ταυτόχρονα προχωρούσε επίσης επί δεκαετίες η άλωση των Θεολογικών Σχολών, που πλέον εδώ και καιρό μόνο «μεταπατερική» θολολογία και «νεωτερική» ανοησία παράγουν σε επίπεδο διδακτόρων, μεταπτυχιακών αλλά και απλών αποφοίτων (κατά τον ίδιο ακριβώς δηλαδή τρόπο που ένας εσμός από αποδομητικές συμμορίες ελληνοφοβικών εθνομηδενιστών κι εκκλησιομάχων ψευτοεπιστημόνων έχει αλώσει και λυμαίνεται τις Φιλοσοφικές Σχολές και τα Παιδαγωγικά Τμήματα). Και φυσικά βρισκόταν εν εξελίξει (ιδίως τα τελευταία χρόνια) και η παράλληλη εκστρατεία προβολής του κάθε πλανεμένου οικουμενιστή και «νεωτεριστή» (κληρικού τε και λαϊκού) ως προοδευτικού, χαρισματικού και…φωτισμένου, την ώρα που οι εκφράζοντες λόγον αληθείας και αυθεντικής πατερικής παραδόσεως καθυβρίζονταν χυδαία κι εξουθενώνονταν ως μουχλιασμένοι, οπισθοδρομικοί, σκοταδιστές ή ακόμη και ψυχασθενείς.

Ενώ όμως έτσι είχε η κατάσταση, τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε ορατά δια γυμνού οφθαλμού. Επί πολλά χρόνια οι ινστρούχτορες της παναίρεσης δούλευαν υπόγεια και με μεγάλη προσοχή, οι εξελίξεις ήταν αργές και σε μεγάλο βαθμό συγκεκαλυμμένες, σε πολλές περιπτώσεις τηρούνταν τα προσχήματα. Για προφανείς λόγους φυσικά όλα αυτά. Το χωράφι έπρεπε να σπαρεί προσεκτικά, όλες οι διαλυτικές διεργασίες να πραγματοποιηθούν μεθοδικά, το νερό μέσα στην κατσαρόλα να θερμανθεί σταδιακά και με φειδώ, ώστε ο βάτραχος να μη ζεματιστεί απότομα και πηδήξει έξω. Και οι λίγοι που φώναζαν ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός» και προειδοποιούσαν για την επερχόμενη θύελλα, αντιμετωπίζονταν βέβαια με θυμηδία ως γραφικοί συνωμοσιολάγνοι. Εδώ και καιρό όμως είναι πλέον προφανές ότι έχουμε μπει σε άλλη φάση. Ζούμε πια το τέλος των προσχημάτων. Και ταυτόχρονα βέβαια το τέλος των ψευδαισθήσεων και των δικαιολογιών, για όσους μέχρι χτες αρέσκονταν να στρουθοκαμηλίζουν, βυθίζοντας τα κεφάλια τους στην άμμο.

Όλα πλέον είναι απροκάλυπτα. Ολόκληρο το 2017 χαρακτηρίστηκε από μία συνεχή και ραγδαία κλιμακούμενη αλληλουχία ταξιδιών, συσκέψεων, εκδηλώσεων και συμπροσευχών του πατριάρχη Βαρθολομαίου με όσους αιρετικούς και αλλόθρησκους Ανατολής και Δύσης μπορεί να συλλάβει ακόμη και ο πλέον ευφάνταστος νους. Πριν από λίγους μήνες, ανήμερα του Αγίου Πνεύματος, ο ένας εκ των βασικών του εταίρων, ο ζοφερός αιρεσιάρχης του Βατικανού, είχε δηλώσει expressis verbis ότι βαίνουμε προς μία Παγκόσμια Εκκλησία με…ποικιλομορφία (αυτή είναι προφανώς η κατ’ ευφημισμόν επίκληση του ήδη προκατασκευασμένου πολυδογματικού συγκρητιστικού τουρλού, που με τόση μεθοδική συνέπεια υπηρετούν εδώ και χρόνια τόσο ο ίδιος, όσο και οι ημέτεροι πλανεμένοι Οικουμενιστές). Λίγο αργότερα βγήκε και κατακεραύνωσε (αυτός ο διαχρονικός άρχων του ψεύδους, της αίρεσης και της υποκρισίας) ως υποκριτές και…φίδια όσους τολμούν να προβάλουν λόγο αντίδρασης στα άθλιά τους σχέδια. Σε ανάλογες πιέσεις για την εφαρμογή των συμφωνηθέντων στην κρητική ψευδοσύνοδο (και την πάταξη των αντιφρονούντων) προβαίνουν συνεχώς ο Βαρθολομαίος και τα οικουμενιστικά του φερέφωνα. Και λίγες μόλις ημέρες πριν, απαντώντας σε νέο…ενωτικό μήνυμα του Πάπα (μέσα στο οποίο γίνεται ξεκάθαρα λόγος για «τον επείγοντα χαρακτήρα της ανάπτυξης σε πλήρη και ορατή ενότητα»!), τόνισε ότι «έφτασεν η ώρα να ασχοληθώμεν και με τα εμπόδια εις την αποκατάστασιν της πλήρους κοινωνίας των Εκκλησιών ημών» με στόχο «να οδηγηθώμεν εις λύσεις αποδεκτάς εκατέρωθεν». Είναι πασιφανές ότι τα πράγματα τρέχουν όντως με πολύ μεγάλη ταχύτητα πια.

Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, η κατάσταση όσον αφορά την αναμενόμενη αντίδραση και αντίσταση παραμένει άκρως απογοητευτική. Φυσικά κανείς που στοιχειωδώς γνωρίζει την κατάσταση στην ιεραρχία και τη βαθιά πνευματική κρίση και παρακμή στην οποία βουλιάζει ο λαός μας δεν θα μπορούσε να τρέφει αυταπάτες. Είχαμε ωστόσο την ελπίδα ότι έστω σε ένα βαθμό η αθλιότητα που διαδραματίστηκε το καλοκαίρι του 2016 στην Κρήτη, καθώς και τα συνταρακτικά τεκταινόμενα της επόμενης μέρας, κάποιους θα κινητοποιούσαν και κάποιους θα ξεσήκωναν. Ενάμιση όμως χρόνο αργότερα οι απειροελάχιστοι που αποφάσισαν να κρατήσουν τις Θερμοπύλες απέναντι στη λαίλαπα της αδηφάγας Παναίρεσης, παραμένουν απειροελάχιστοι. Οι συντριπτικά πλείστοι εξακολουθούν να αδιαφορούν μέσα στην ανοησία της ανίδεης αμεριμνησίας τους, πάμπολλοι από τους οιονεί «εκλεκτούς» του εκκλησιαστικού χώρου συνεχίζουν να μεριμνούν και να τυρβάζονται περί όνου σκιάς ή και ενίοτε να ασχολούνται με όχι μεν ασήμαντα, αλλά πάντως δευτερεύοντα θέματα που αποπροσανατολίζουν, αντί του μείζονος που καίει (και με το οποίο είναι απρόθυμοι να καταπιαστούν λόγω βολέματος, φοβίας ή άλλων επιμέρους αιτίων). Και όλα αυτά, ενώ από την άλλη μία πολυπληθής ορδή από παπαγαλάκια του Οικουμενισμού σε πλήρως διατεταγμένη υπηρεσία εξακολουθεί να κλιμακώνει εδώ και καιρό τη δράση της μέσω κηρυγμάτων, απειλών, υποτιμητικών δηλώσεων και κάθε άλλου μέσου με στόχο να αποτρέψει την αντίδραση, να εντείνει τη φοβία, να διατηρήσει την υπνηλία, να εξουθενώσει την ανυπακοή και την απείθεια στα σχέδια των ινστρουχτόρων και των αφεντικών.

Όπως προαναφέρθηκε όμως, τα προσχήματα έχουν πλέον τελειώσει. Βρισκόμαστε στο τέλος των ψευδαισθήσεων και των δικαιολογιών. Γιατί πλέον έχουν μπει μέσα «στην Πόλη οι οχτροί». Δεν την επιβουλεύονται απλώς, δεν ετοιμάζουν πολιορκητικά όπλα, δεν βαδίζουν εναντίον της, δεν βρίσκονται καν στα πρόθυρα . είναι ήδη πια από καιρό μέσα και τη διαγουμίζουν. Ας τελειώνουμε λοιπόν με τα άλλοθι, ακόμη και τώρα δεν είναι αργά. Ξεκαθαρίζουμε ότι αυτές οι σειρές δεν γράφονται με τόνο ελεγκτικό - με αγωνία γράφονται και με σκοπό όχι να επιτιμήσουν, αλλά να παραινέσουν. Και δεν απευθύνονται βέβαια στους μπολιασμένους με το δυσώνυμο πνεύμα του Οικουμενισμού, ούτε στους βολεμένους ή και ξεπουλημένους: αυτοί σε άλλο…αφεντικό δουλεύουν και «ήδη απέχουσιν των μισθών αυτών». Όσοι όμως αντιλαμβάνονται το πρόβλημα και θλίβονται έστω και βαθιά μέσα τους γι’αυτό, είναι τώρα η ώρα να ξεπεράσουν τους δισταγμούς τους, την όποια φοβία ή τις άλλες αδυναμίες τους και να δώσουν ομολογία πίστεως. O λόγος και για επισκόπους (υπάρχουν ακόμη και τέτοιοι) και για άλλους κληρικούς, αλλά και για λαϊκούς. Να αφυπνιστούν, να μιλήσουν, να συστοιχηθούν με όσους ήδη αγωνίζονται, να κινητοποιήσουν εαυτούς και αλλήλους. Ως πότε θα ασχολούμαστε με δευτερεύοντα θέματα (που φυσικά ουδείς αντιλέγει πως οφείλουμε «κακείνα μη αφιέναι») και θα αρνούμαστε να δούμε κατάματα το βασικό και το μείζον; Ως πότε θα μιλάμε και θα γράφουμε για τα συμπτώματα της βαριάς αρρώστιας που τρώει τις σάρκες μας και θα αφήνουμε ουσιαστικά στο απυρόβλητο την απώτερη αιτία της; Ως πότε θα ανησυχούμε για τα κλαδιά και το φύλλωμα του δέντρου που ξεραίνεται και θα αρνούμαστε να δούμε το προφανές, ότι το πρόβλημα δεν είναι επιτέλους τα φύλλα, αλλά η ρίζα;

Και να ξεκαθαρίσουμε βέβαια εδώ για μια ακόμη φορά (γιατί το λέμε και το γράφουμε επανειλημμένα) ότι η διολίσθηση στην Παναίρεση, σε συνδυασμό με την ευρύτερη αποστασία του λαού μας από τον Θεό (ειδικά κατά τις τελευταίες δεκαετίες), δεν είναι απλώς η ρίζα της πνευματικής κρίσης που μας ταλανίζει. Είναι η ρίζα και η πρωτογενής γενεσιουργός αιτία όλης συλλήβδην της βαθιάς παρακμής και πλήρους κατάρρευσης την οποία ζούμε εδώ και αρκετά χρόνια και σε κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, πολιτιστικό και φυσικά ευρύτερα υπαρξιακό επίπεδο (γιατί η απομάκρυνσή μας από την Ορθοδοξία δεν είναι καταδικαστική μόνο σε επίπεδο σωτηριολογικό, αλλά ισοδυναμεί και με αποσάθρωση της ταυτότητας και ιδιοπροσωπείας μας και συνεπώς πλήρη μετάλλαξή μας σε επίπεδο συλλογικά οντολογικό). Και ακόμη ας θυμόμαστε και τους «πνευματικούς νόμους» που λειτουργούν, ας μην ξεχνάμε τους τεράστιους κινδύνους που διατρέχουμε και σε εθνικό επίπεδο και τις τεράστιες περιπέτειες και ενίοτε τραγωδίες και συμφορές που έχουμε στο διάβα της Ιστορίας υποστεί ως λαός, όποτε προδώσαμε την πίστη μας.

Όλα αυτά - γραφικά και ακατανόητα προφανώς για τους διαποτισμένους από τη σαρκολατρεία και τη μηδενιστική υστερία των εσχάτων χρόνων, αλλά καταφανή και αυτονόητα για τους έχοντας οφθαλμούς του οράν και νουν του συνιέναι τα «σημεία των καιρών» - είναι εδώ μπροστά μας και οφείλουν επιτέλους να απασχολήσουν σοβαρά όποιον λέει ότι πονάει για την κατάσταση που βιώνουμε ως λαός τα τελευταία χρόνια. Όσοι πάντως έχουν απομείνει ζωντανοί σε αυτόν τον τόπο, δεν αρκεί απλώς να το ισχυρίζονται. Ήρθε πλέον ο καιρός και να το αποδείξουν…

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ